II SA/Po 743/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 13 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. sp.j. z siedzibą w C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. sp.j. z siedzibą w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego P. z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzew bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ J. Szuma UZASADNIENIE W piśmie z dnia [...] sierpnia 2021 r. spółka G. sp.j. z siedzibą w C. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego P. dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzew bez zezwolenia. W skardze, poza wnioskami głównymi obejmującym żądanie uchylenia decyzji obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania, skarżąca wystąpiła także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") (k. 5 verte akt sądowych). Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej uzasadniła wskazując, że prowadząc działalność gospodarczą dużych rozmiarów posiada stałe, wysokie koszty prowadzenia działalności, jak również korzysta z kredytów inwestycyjnych wymagających regularnej obsługi. Sytuacja epidemiczna negatywnie wpłynęła na sytuację finansową spółki. G. sp.j. zaznaczyła też, że uiszczenie przez nią nałożonej kary pieniężnej w całości mogłoby doprowadzić do znaczącego zaburzenia jej płynności finansowej. W konsekwencji wyegzekwowania kary może więc dojść do skutków nieodwracalnych – gdyby bowiem doszło do uwzględnienia skargi, sytuacja spółki może i tak stać się już niemożliwa do odwrócenia (k. 16 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera uzasadnionych podstaw. Stosownie do art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 lutego 2014 r., I OZ 66/14 i I OZ 65/14; z dnia 19 grudnia 2013 r., II OZ 1189/13 oraz z dnia 26 lutego 2014 r., II OZ 186/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena czy grożąca szkoda jest znaczna, możliwe jest wyłącznie na podstawie analizy okoliczności konkretnej sprawy i można o niej twierdzić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Trudne do odwrócenia skutki to takie skutki wykonania zaskarżonej decyzji, które wprawdzie można odwrócić, ale przy podjęciu nadmiernego w danych warunkach wysiłku. Dlatego zawarta we wniosku argumentacja powinna być poparta faktami i ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (zob. wyżej powołane postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] lutego 2014 r., II OZ [...]). Rozpoznawany wniosek G. sp.j. z siedzibą w C. nie zawiera argumentacji przekonującej o przesłankach z art. 61 § 3 P.p.s.a.. Sąd ze zrozumieniem przyjmuje argumenty, że obecna sytuacja gospodarcza wywołana stanem epidemii jest trudna dla wielu przedsiębiorców i daje wiarę, że pogorszenie kondycji finansowej dotyczy także skarżącej. Niemniej Sąd podkreśla – jak już wyżej wyjaśniono – że to rolą zainteresowanego podmiotu jest dostatecznie skonkretyzowane umotywowanie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Skarżąca tymczasem ograniczyła się do podania informacji ogólnych, natomiast nie przedstawiła żadnych informacji – wręcz ani jednej danej finansowej – pozwalających wywieść, że zapłata kary pieniężnej w kwocie [...]zł w sposób nieuchronny albo prawdopodobny doprowadzi do utraty przez nią płynności finansowej i nieodwracalnych skutków (upadłości). W szczególności G. sp.j. nie uprawdopodobniła, aby uiszczenie tej kwoty mogło stanowić przekraczające jej możliwości obciążenie w kontekście posiadanego majątku, środków finansowych, czy zdolności zaciągania zobowiązań. Ubocznie tylko Sąd zwraca uwagę, że z publicznie dostępnego bilansu G. sp.j. z siedzibą w C. ([...]) wynika, iż spółka w roku obrotowym 2019 zamknęła działalność z aktywami o wartości ponad 40 milionów złotych i zyskiem ponad 12 milionów. Spółka posiada co prawda także wielomilionowe zobowiązania, jednak, całościowe spojrzenie na bilans z 2019 r., zwłaszcza na skalę obrotów – w sytuacji, gdy skarżąca we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie podała żadnych danych finansowych – nie pozwala uznać za uprawdopodobnione, że jej sytuacja finansowa tak się pogorszyła, iż zapłata kary pieniężnej w kwocie [...]zł doprowadzi do upadłości. Uzupełniająco, nie przesądzając w żadnym razie o wyniku niniejszej sprawy Sąd wyjaśnia, że ewentualne uwzględnienie skargi (prawomocne) skutkuje przywróceniem stanu sprzed wydania decyzji usuniętej z obrotu prawnego. Stąd sam fakt, że mamy do czynienia z decyzją zobowiązującą podmiot do zapłaty określonej sumy pieniężnej nie pozwala jeszcze automatycznie przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji może rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (w kontekście dalszych rozliczeń). Skoro więc nie wykazano, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej. Z opisanych wyżej powodów Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Stosownie do art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienie wydano na posiedzeniu niejawnym. Zupełnie na marginesie Sąd nadmienia, że akta administracyjne nadesłane przez organ do sprawy II SA/Po [...] zostały uznane za kompletne. Oznacza to, że najpewniej rozprawa zostanie wyznaczona w stosunkowo nieodległym czasowo terminie (sprawy na bieżąco podlegają kierowaniu na posiedzenia). /-/ J. Szuma