II SA/Ol 662/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 października 2021 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zatwierdzenia Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy 1/ stwierdza nieważność § 8 i § 9 zaskarżonej uchwały; 2/ oddala skargę w pozostałym zakresie. UZASADNIENIE Uchwałą Nr I/4/2020 z dnia 31 stycznia 2020 r., podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 i ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r., poz. 506 z późn. zm.) – dalej jako "u.s.g." w związku z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2019 r. poz. 1437 z późn. zm.) – dalej jako "u.z.z.w.", Rada Gminy Rychliki zatwierdziła Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy Rychliki, stanowiący załącznik do wskazanej uchwały – dalej jako "Regulamin". Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższą uchwałę wniósł Prokurator Rejonowy w Elblągu (dalej jako "Prokurator", "skarżący"), zaskarżając ją w części tj. w zakresie: § 4 ust. 4, § 8, § 9 Regulaminu. Prokurator zarzucił, że zaskarżona uchwała została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 19 ust. 5 pkt 2, art. 19 ust. 5 pkt 4, art. 27 ust. 1 u.z.z.w. w zw. z art. 40 ust. 1 u.s.g. i § 143 w zw. z § rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz. U. Nr 100, poz. 908), poprzez: przekroczenie delegacji ustawowej, polegającej na niesłusznym nałożeniu w § 4 ust. 4 Regulaminu na przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne obowiązku sporządzania i udostępniania ogólnych warunków umowy na dostawę wody i odprowadzanie ścieków, co jest sprzeczne z art. 19 ust. 5 pkt 2 u.z.z.w. ; niewypełnienie delegacji ustawowej, wynikającej z art. 19 ust. 5 pkt 4 u.z.z.w. w sformułowaniu w § 8, rozdziale 5 Regulaminu, dotyczącym warunków przyłączania do sieci, poprzez brak wskazania tychże warunków, a jedynie wskazania trybu ich wydania; przekroczenie delegacji ustawowej określonej w art. 19 ust. 5 pkt 5 u.z.z.w., poprzez zawarcie w § 9 Regulaminu postanowienia, że techniczne możliwości dostępu do usług wodociągowo – kanalizacyjnych, przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne w zakresie planowanej budowy nowych urządzeń kanalizacyjnych zapewnia poprzez udostępnianie wszystkim zainteresowanym aktualnego wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, z wyłączeniem przypadku, o którym mowa w art. 21 ust. 7 u.z.z.w., pomimo tego, że art. 19 ust. 5 pkt 5 u.z.z.w. nie daje podstaw prawnych do wprowadzania kwestii wieloletnich planów rozwoju i modernizacji urządzeń do Regulaminu. Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały we wskazanej części. W uzasadnieniu skargi, Prokurator podniósł, że wbrew art. 19 ust. 5 pkt 2 u.z.z.w., w zaskarżonej uchwale w § 4 ust. 4 Regulaminu nałożono na przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne obowiązek sporządzania i udostępniania ogólnych warunków umowy na dostawę wody i odprowadzanie ścieków. W ocenie skarżącego, lokalny ustawodawca nie posiada kompetencji do nakładania na przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne obowiązków sporządzania i udostępniania ogólnych warunków umowy na dostawę wody i odprowadzanie ścieków. Konieczność zamieszczenia zagadnień wymienionych w art. 19 ust. 5 u.z.z.w. w akcie prawa miejscowego wskazuje na intencję ustawodawcy, aby wszyscy odbiorcy korzystali z usług przedsiębiorstw wodociągowych i kanalizacyjnych na podobnych zasadach. Regulamin ma charakter generalny, w związku z tym może dotyczyć kilku przedsiębiorstw. Umożliwienie przedsiębiorstwu określenia ogólnych warunków umowy na dostawę wody i odprowadzanie ścieków może spowodować, że odbiorcy będą traktowani w różny sposób w zależności od tego, z usług jakiego przedsiębiorstwa korzystają (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wr 378/06, publ. CBOSA) . W ocenie skarżącego, za nieprawidłowy należy uznać także zapis § 8 Regulaminu. Zgodnie z art. 19 ust. 5 pkt 4 i 5 u.z.z.w.. regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków winien określać warunki przyłączania do sieci oraz warunki techniczne, określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych. Tymczasem, w rozdziale 5 zatytułowanym "Warunki przyłączania do sieci", nie określono tych warunków. W § 8 Regulaminu wskazano jedynie, że wydanie warunków przyłączenia nieruchomości do sieci wodociągowej i (lub) kanalizacyjnej odbywa się na pisemny wniosek osoby ubiegającej się o przyłączenie i wskazano, co powinien zawierać taki wniosek. Powyższe, w ocenie skarżącego, nie wypełnia delegacji ustawowej, albowiem warunki przyłączenia do sieci nie zostały w Regulaminie prawidłowo określone, co stanowi istotne naruszenie art. 19 ust. 5 pkt 4 u.z.z.w. Zdaniem skarżącego, budzi wątpliwości co do swej poprawności także zapis § 9 Regulaminu. Zapis ten istotnie narusza przepisy prawa, albowiem postanowienie uchwały w tym zakresie nie mieści się w delegacji ustawowej określonej w art. 19 ust. 5 pkt 5 u.z.z.w. Według ww. przepisu ustawy, regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków określa prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo - kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym warunki techniczne określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych. Kwestionowany zapis Regulaminu został zamieszczony w rozdziale 6 zatytułowanym "Warunki techniczne określające możliwość dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych". Wskazano, że zawarte w art. 19 ust. 5 pkt 5 u.z.z.w. określenie "warunki techniczne" obejmuje swoim zakresem znaczeniowym wskazanie pozytywnych przesłanek (czynników wyznaczających lub warunkujących, elementów, cech koniecznych), spełnienie których przysporzy możliwość skorzystania z usług wodociągowych. Podczas, gdy problematyka wieloletnich planów rozwoju i modernizacji urządzeń została odrębnie i szczegółowo unormowana w art. 21 ust. 1 u.z.z.w. Zatem takie odesłania do planów nie mieści się w pojęciu "technicznych warunków określających możliwość dostępu do usług wodociągowo - kanalizacyjnych" i jest przy tym nieprecyzyjne (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2018 r. VIII SA/Wa 896/17, wyrok NSA z 9 stycznia 2007 r. II OSK 1663/06). Przepis art. 19 ust. 5 pkt 5 u.z.z.w. nie daje ponadto podstaw prawnych do wprowadzania kwestii wieloletnich planów rozwoju i modernizacji urządzeń do Regulaminu. Regulacja w tym przedmiocie stanowi zatem przekroczenie delegacji ustawowej. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że z brzmienia § 4 ust. 4 Regulaminu wprost wynika, że gdyby takie warunki obowiązywały, to zostaną one udostępnione na stronie internetowej. Tym samym, nie można stwierdzić, aby organ stanowiący narzucał przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu obowiązek uchwalania lub sporządzania takich warunków. Co więcej, nie można również stwierdzić, aby taki zapis mógł ograniczać prawa odbiorców usług lub traktować ich w różny sposób. W odniesieniu do § 8 Regulaminu podniesiono, że z jednej strony skarżący wskazuje, że organ wskazał jedynie, że wydanie warunków przyłączenia odbywa się na pisemny wniosek osoby ubiegającej się o przyłączenie, a z drugiej, że wskazany zapis nie wypełnia delegacji ustawowej, ponieważ ww. warunki nie zostały prawidłowo określone. W innym miejscu nawet stwierdza, że warunku wręcz nie zostały określone. Ze wskazaną tezą nie tylko nie można się zgodzić, ale również nie sposób się do niej w jakikolwiek sposób ustosunkować. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego § 9 Regulaminu podniesiono, że w przepisie tym organ prawidłowo uregulował kwestię technicznych możliwości dostępu do usług wodociągowo - kanalizacyjnych zarówno w kwestii planowanych urządzeń, gdzie odwołał się do wieloletniego planu rozwoju i modernizacji, jak również istniejących, dokładnie określając je w treści § 9 ust. 2 Regulaminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości, m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast w myśl art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Oceniając, w świetle powołanych wyżej kryteriów, zaskarżoną uchwałę, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie w znacznej części. Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 147 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza nieważność uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że uchwała wydana została z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Zasadnym jest zatem sięgnięcie do przepisów u.s.g., gdzie przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). Zgodnie z art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa, organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). Jednak i tu brak ustawowego zdefiniowania obu naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do takich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (zob. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wówczas, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji, czy postanowienia, o jakim mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku nieistotnego naruszenia, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Podkreślić ponadto należy, że akty prawa miejscowego, będące źródłem powszechnie obowiązującego prawa (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP), mogą być stanowione wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnienia zawartego w ustawie, która określa też zasady i tryb wydawania tych aktów (art. 94 Konstytucji). Powyższe znajduje odzwierciedlenie w art. 40 ust. 1 u.s.g., który stanowi, że na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Upoważnienie to musi być wyraźne, a nie tylko pośrednio wynikające z przepisów ustawowych i jako takie powinno wskazywać organ administracji publicznej właściwy do wydania danego aktu normatywnego. Z powyższych regulacji wynika, że gmina ma uprawnienie do uchwalania aktów prawa miejscowego regulujących określone sfery życia społeczności lokalnej w ściśle wyznaczonych przepisami prawa granicach przedmiotowych. Materia regulowana wydanym przez organ aktem normatywnym musi wynikać z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej uchwały według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie w przeważającej części. W pierwszej kolejności należy odnieść się jednak do zaskarżonego § 4 pkt 4 Regulaminu. Zgodnie z jego postanowieniami, przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne udostępnia na swojej stronie internetowej, w siedzibie firmy, aktualnie obowiązujące ogólne warunki umów stosowanych w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków. Zdaniem Sądu, słuszne jest tu stanowisko organu, zawarte w odpowiedzi na skargę wskazujące, że żaden zapis Regulaminu nie zawiera obowiązku uchwalenia przez przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne ogólnych warunków umowy na dostawę wody i odprowadzanie ścieków, a gdyby takie warunki obowiązywały, to zostaną one udostępnione na stronie internetowej. Tym samym, nie można stwierdzić, aby organ stanowiący narzucał przedsiębiorstwu wodociągowo - kanalizacyjnemu obowiązek uchwalania lub sporządzania takich warunków. Nie można stwierdzić, aby taki zapis mógł ograniczyć prawa odbiorców usług lub traktować ich w różny sposób. Sąd podziela stanowisko organu w powyższym zakresie. Udostępnienie warunków umów na stronie internetowej – do czego sprowadza się zapis § ust. 4 Regulaminu - w żadnym razie nie spowoduje, że odbiorcy będą traktowani w różny sposób. Tym samym, uregulowanie § 4 ust. 4 Regulaminu nie narusza przepisów u.z.z.w. i w związku z powyższym, w tym zakresie Sąd skargę oddalił. Na uwzględnienie zasługują jednak pozostałe zarzuty Prokuratora. Podkreślić bowiem należy, że zaskarżona uchwała powinna realizować, powołaną w jej podstawie prawnej, delegację ustawową zawartą w art. 19 ust. 1 u.z.z.w. (w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały), który to przepis upoważnia organ stanowiący gminy do uchwalania regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Zgodnie z art. 19 ust. 2 u.z.z.w. (w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały), regulamin powinien określać prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym: 1) minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo -kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków; 2) szczegółowe warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług; 3) sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach; 4) warunki przyłączania do sieci; 5) warunki techniczne określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych; 6) sposób dokonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne odbioru wykonanego przyłącza; 7) sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków; 8) standardy obsługi odbiorców usług, a w szczególności sposoby załatwiania reklamacji oraz wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków; 9) warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe. Zawarte w przywołanym wyżej przepisie upoważnienie określa materię, którą pozostawiono szczegółowemu uregulowaniu w drodze aktu prawa miejscowego, nie dając przy tym radzie gminy podstaw do stanowienia aktów prawa miejscowego, regulujących odrębnie kwestie w nim wymienione. W przedmiotowej sprawie Sąd podziela stanowisko skarżącego o braku właściwej realizacji delegacji z art. 19 ust. 5 pkt 4 u.z.z.w. Na podstawie tego przepisu rada gminy ma obowiązek określić w regulaminie warunki przyłączenia do sieci. W niniejszej sprawie realizacja tej delegacji polegała na wskazaniu, że odbywa się to na wniosek osoby ubiegającej się o przyłączenie (§ 8 ust.1 Regulaminu). W ust.2 § 8 Regulaminu określono, co powinien zawierać taki wniosek. Zdaniem Sądu, zapisy takie nie określają w ogóle wymaganych ustawowo warunków przyłączenia do sieci. W uzasadnieniu wyroku z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 1776/06 i wyroku z 9 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1731/14 (publ. w CBOSA), Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "warunki przyłączenia do sieci" nie mogą być utożsamiane z "technicznymi warunkami określającymi możliwość dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych", o których stanowi art. 19 ust. 2 pkt 5 u.z.z.w (obecnie art. 19 ust. 5 pkt 5 uz.z.w.). Przez owe warunki przyłączenia do sieci można rozumieć np. kolejność przyłączania do sieci poszczególnych odbiorców, czy też przybliżony termin, w którym owo przyłączenie ma nastąpić. Bezspornie z literalnego brzmienia przepisu wynika, że zakresem regulaminu mogą zostać objęte warunki przyłączenia do sieci, a nie tryb wydawania i treść dokumentu określającego takie warunki (por. też wyrok WSA w Olsztynie z 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 162/19 (publ. w CBOSA). Prawidłowość tego stanowiska potwierdza obowiązujący od 19 września 2020 r. art. 19a ust. 4 u.z.z.w., który wymienia, co powinien zawierać wniosek o wydanie warunków przyłączenia do sieci, a w ust. 1 nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek wydania warunków przyłączenia do sieci albo uzasadnienia odmowy ich wydania. W świetle tych unormowań rada gminy powinna ustalić w regulaminie warunki przyłączenia do sieci, które będą respektowane przez przedsiębiorstwo przy ustaleniu warunków przyłączenia do sieci konkretnej nieruchomości. W ocenie Sądu, należy podzielić również stanowisko skarżącego, że treść § 9 Regulaminu stanowi przekroczenie upoważnienia z art. 19 ust. 5 pkt 5 u.z.z.w., tj. upoważnienia rady gminy do określenia praw i obowiązków przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług w zakresie warunków technicznych określających możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zwrot: "warunki techniczne" użyty w art. 19 ust. 5 pkt 5 u.z.z.w. obejmuje swoim zakresem znaczeniowym określenie przesłanek (czynników wyznaczających lub warunkujących, elementów, cech koniecznych), po spełnieniu których zaistnieje możliwość korzystania z usług wodociągowo - kanalizacyjnych (zob. wyroki WSA: w Opolu z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Op 337/19 oraz w Łodzi z dnia 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 841/19). Analiza treści Rozdziału 6. Regulaminu, a w szczególności ww. przepisu, prowadzi do wniosku, że kwestie te nie zostały uregulowane zgodnie z dyspozycją przepisu art. 19 ust. 5 pkt 5 u.z.z.w. Powołany przepis uchwały, jak też żaden inny przepis zawarty w Rozdziale 6. Regulaminu, nie określa tego rodzaju przesłanek wskazujących na określenie "warunków technicznych" dostępu do usług wodociągowo -kanalizacyjnych. Znajdujące się tu odesłanie do wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych również nie mieści się w pojęciu "technicznych warunków określających możliwość dostępu do usług wodociągowo - kanalizacyjnych". W orzecznictwie wskazuje się, że treścią regulaminu nie może być określanie reguł dostępu do sieci w przyszłości, zwłaszcza poprzez odesłanie do wieloletnich planów rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych. Regulamin, jako akt prawa miejscowego, powinien zawierać normy generalne i abstrakcyjne, a charakteru takiego nie mają wypowiedzi programowe i prognostyczne, obecne w planach, a poza tym takie odesłania do planów nie mieszczą się w pojęciu "technicznych warunków określających możliwość dostępu do usług wodociągowo - kanalizacyjnych" i są nieprecyzyjne (por. wyroki WSA: w Kielcach z dnia 14 października 2019 r., sygn. akt II SA/Ke 507/19; w Warszawie z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 896/17, a także wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1663/06). W odniesieniu natomiast do ust.2 § 9 Regulaminu, wskazać należy, że również on nie określa warunków technicznych określających możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych, bowiem jego brzmienie wskazuje, że warunki techniczne przedsiębiorstwo kanalizacyjne określa, ustalając w warunkach przyłączenia do sieci, które nie zostały prawidłowo w Regulaminie określone, co wynika z wcześniejszej analizy § 8 Regulaminu. Końcowo należy wyjaśnić, że ze względu na ogłoszony stan epidemii oraz nowe brzmienie art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID -19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz.1842 ze zm. ), w związku z brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku oraz uznaniem rozpoznania sprawy za konieczne z uwagi na obowiązek terminowego załatwienia sprawy, przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 147 p.p.s.a., stwierdził nieważność załącznika do zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 8 i § 9, jednocześnie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalając skargę w pozostałym zakresie.