II SA/Bd 482/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski asesor WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2021 r. sprawy ze skargi N. O. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o pozwoleniu na rozbudowę oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z [...] stycznia 2021 r. znak [...] Wojewoda Kujawsko-Pomorskiego, na skutek odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w C. od decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2018 r. [...] odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Starosty z [...] marca 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. pozwolenia na rozbudowę stacji magazynowania cukru białego w Cukrowni C. poprzez budowę silosu, estakady, łącznika, budynku technicznego z elementów zagospodarowania terenu na działkach o numerze geod.[...] w m. C. obręb 014, uchylił decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2018 r. w części dotyczącej nieuznania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w C. jako strony postępowania, stwierdził, że decyzja ostateczna Starosty [...] z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...], została wydana z naruszeniem prawa ze względu na brak udziału bez własnej winy strony postępowania, oraz wskazał, że ww. decyzja nie została uchylona ponieważ w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Rozstrzygniecie zapadło na tle następujących okoliczności sprawy. Decyzją z [...] marca 2018 r. Starosta T. zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] pozwolenia na rozbudowę stacji magazynowania cukru w cukrowni C. poprzez budowę silosu, estakady, łącznika, budynku technicznego oraz elementów zagospodarowania terenu na działkach nr ew. [...] obręb 014 w C.. Wnioski o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2018 r. wnieśli A. T. oraz Wspólnota Mieszkaniowa [...] w C.. Postanowieniem z [...] maja 2018 r. Starosta T. wznowił postępowanie administracyjne, a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] marca 2018 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że badając, czy wnioskodawcom przysługiwał przymiot strony postępowania, należało ocenić, czy planowana inwestycja z uwagi na swoją lokalizację powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działek wnioskodawcy. Starosta T. wywiódł, że przedmiotowa inwestycja nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu sąsiedniej działki i nie skutkuje uznaniem właścicieli tych działek za stronę postępowania. Wspólnota Mieszkaniowa [...] w C. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda Kujawsko-Pomorski decyzją z [...] października 2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. w części dotyczącej nieuznania Wspólnoty Mieszkaniowej jako strony postępowania oraz stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Starosty [...] z dnia [...] marca 2018 r., w wyżej wymienionej części. Na skutek skargi [...] na powyższą decyzje Wojewódzki Sad Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 3 września 2019 r. sygn.. akt II SA/Bd 1380/18 w pkt 1 stwierdził nieważność decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] października 2018 r. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją; w pkt 2 uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r.; w pkt 3 uchylił postanowienie Starosty [...] z dnia [...] maja 2018 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Wojewoda Kujawsko-Pomorski. NSA wyrokiem z 16 czerwca 2020 r. sygn. II OSK 535/20 uchylił zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda Kujawsko-Pomorski wydał, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 152 i art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego wskazaną na wstępie decyzję z [...] stycznia 2021 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w celu wykonania zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego i wyjaśnienia, czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez Wspólnotę Mieszkaniową w terminie przewidzianym przez art. 148 § 2 k.p.a., przeanalizował protokół [...] z dnia [...] marca 2018 r. sporządzony przez A.. P. oraz wezwał Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej w osobie B. P. oraz K. S. pismem z [...] listopada 2020 r. o wyjaśnienie, czy na spotkaniu [...] marca 2018 r. przedstawiciel inwestora, bądź organów wskazał, że została już wydana pozytywna dla inwestora decyzja o pozwoleniu na budowę silosu. Wspólnota Mieszkaniowa reprezentowana przez Zarząd pismem z [...] listopada 2020 r. wskazała, że powzięła faktyczną informację o istnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę, a także o jej treści w dniu jej doręczenia przez Burmistrza C., tj. [...] marca 2018 r. Na spotkaniu w dniu [...] marca 2018 r. przedstawiciel inwestora w odpowiedzi na zarzut Wspólnoty, że nie jest uprzedzana o wykonywaniu robót uciążliwych, oświadczył, że cyt. "dopiero obecnie po uzyskaniu pozwolenia na budowę rozpoczną się właściwe prace przy budowie silosu i o rozpoczęciu tych prac w dniu [...] marca 2018 r. chce poinformować" koniec cytatu. W oparciu o powyżej cytowane oświadczenie przedstawiciela inwestora Wspólnota nie powzięła takiej informacji, jakoby decyzja o pozwoleniu na budowę mogła być już wydana, albowiem Wspólnota spodziewała się i oczekiwała, że jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę zostanie wydana, to zostanie również jej doręczona, jako stronie postępowania administracyjnego w sprawie tej inwestycji. Wspólnota nie rozumiała treści wypowiedzi przedstawiciela inwestora jakoby wskazywała, że została wydana dla niego pozytywna decyzja udzielająca pozwolenia na budowę. Zaniepokoiło na tym spotkaniu Wspólnotę aroganckie i lekceważące zachowanie przedstawicieli inwestora wobec zarządu, w tym zaprzeczenie wszystkim dotychczasowym ustaleniom, odstąpienie od wcześniejszych obietnic i zobowiązań z tytułu uciążliwości prowadzonych robót inwestycyjnych. Z tego względu członek zarządu K. S. zadzwoniła do Starostwa Powiatowego z zapytaniem, kiedy zostanie wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Starostwo odmówiło udzielenia informacji. Burmistrz C. również zaprzeczył, aby posiadał wiedzę, iż taka decyzja została wydana. Te niejasne i wątpliwe w ocenie Wspólnoty zachowania inwestora oraz organów Burmistrza i Starostwa skłoniły Wspólnotę do wystąpienia w dniu [...] marca 2018 r. na piśmie do Burmistrza o informację oraz o przekazanie decyzji o pozwoleniu na budowę, o ile została wydana. Kopia decyzji o pozwoleniu na budowę doręczona została Wspólnocie przez Burmistrza Miasta C. [...] marca 2018 r. Z chwilą doręczenia decyzji Wspólnota dopiero faktycznie powzięła wiadomość o istnieniu decyzji wydanej w dniu [...] marca 2018 r. i nadaniu jej klauzuli ostateczności w dniu [...] marca 2018 r., a także o zawartym w niej rozstrzygnięciu. Oznacza to, wg Wspólnoty ponad wszelką wątpliwość, że dopiero w wyniku tego zdarzenia faktycznego (doręczenia decyzji) Wspólnota faktycznie dowiedziała się i powzięła wiedzę umożliwiającą identyfikację tej konkretnej decyzji. Z tą chwilą Wspólnota dowiedziała się, że pominięta została jako strona postępowania administracyjnego. Pismem z dnia [...] grudnia 2020 r., swoje stanowisko przedstawił pełnomocnik inwestora- r. pr. M. M., wskazując, iż wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony przez Wspólnotę Mieszkaniową po upływie jednego miesiąca od dnia, w którym strona ta dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, więc po terminie określonym w art. 148 kpa. Po zapoznaniu się ze stanowiskiem Wspólnoty Mieszkaniowej w kolejnym piśmie z [...] grudnia 2020 r. wskazał, że przedmiot spotkania był związany tylko i wyłącznie z inwestycją realizowaną przez [...] S.A. dotyczącą budowy nowego silosu i w tym czasie zarówno inwestor jak i Wspólnota Mieszkaniowa nie były jednocześnie stronami innych postępowań administracyjnych. Dlatego też niezrozumiałe i niezgodne ze stanem faktycznym, zważywszy dodatkowo na udział w tym spotkaniu Zarządu tj. B. P. i K. S. są twierdzenia Wspólnoty Mieszkaniowej o niepowzięciu na tym spotkaniu informacji o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę silosu. Ponadto na spotkaniu w dniu [...] marca 2018 r. Wspólnota Mieszkaniowa została poinformowana o harmonogramie prac (pkt 2 protokołu), których wykonywanie nie jest możliwe bez uzyskania pozwolenia na budowę. Wspólnota Mieszkaniowa otrzymała protokół ze spotkania w dniu [...] marca 2018 r. i miała dodatkową możliwość zapoznania się z jednoznacznymi zapisami o otrzymaniu przez [...] [...] S.A. pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy, po analizie zarówno stanowisk stron, jak i protokołu spotkania z dnia [...] marca 2018 r., szczególnie spornej w interpretacji wypowiedzi Pana P. P. (pkt 5 protokołu) ustalił, że wskazane zapisy tego protokołu nie są jednoznaczne i poddają się skrajnie odmiennym interpretacjom. Organ wskazał, że żaden z orzekających w sprawie składów sędziowskich WSA oraz NSA nie przesądził jednoznacznie, że Wspólnota w dacie [...] marca 2018 r. powzięła wiedzę o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę silosu. W protokole (przygotowanym przez pracownika inwestora- sądząc po skrócie) nie wskazano wprost, że w dniu [...] marca 2018 r. inwestor uzyskał pozwolenie na budowę, które w dniu [...] marca 2018 uzyskało klauzulę wykonalności, a bezwzględnie w dniu [...] marca 2018 r. przedstawiciel inwestora miał taką wiedzę. Na spotkaniu w dniu [...] marca 2018 r. P.P. stwierdził że "Dopiero obecnie, po uzyskaniu pozwolenia na budowę silosu rozpoczną się właściwe prace i o tym rozpoczęciu cukrownia chce dziś, zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami, poinformować Wspólnotę.". Użycie przez niego sformułowania "po uzyskaniu", w świetle już prowadzonych przez inwestora robót rozbiórkowych i przygotowawczych, pozwalało domniemywać, że inwestor uzyska w okolicach 26 marca decyzję o pozwoleniu na budowę i rozpocznie roboty budowlane. Ta wypowiedź nie przesądza, że w sprawie została już wydana decyzja o pozwoleniu na b budowę. Nie można wiedzy o planach inwestora utożsamiać z wiedzą Wspólnoty o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, o którym mowa w art. 148 § 2 kpa. Nadto, doświadczenie życiowe organu odwoławczego wskazuje, że mało prawdopodobne jest, by przedstawiciele inwestora poinformowali Wspólnotę na spotkaniu [...] marca 2018 r., że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę została już wydana (w dniu [...] marca 2018 r.), ponieważ w tym czasie był jeszcze otwarty termin odwoławczy, w którym to Wspólnota mogła skutecznie złożyć odwołanie od decyzji Starosty [...], a które mogłoby znacznie opóźnić rozpoczęcie robót budowlanych. Wspólnota zaskarżyła bowiem decyzję o warunkach zabudowy i środowiskową i wskazywała w pismach, że ze względu na ustalenia podjęte podczas rozmów z inwestorem Wspólnota zaczęła być celowo, stopniowo eliminowana jako strona powyższych postępowań. Jest zatem bardzo prawdopodobne, że gdyby Wspólnota miała taką wiedzę, złożyłaby do Wojewody odwołanie od decyzji Starosty [...], tak jak odwoływała się od decyzji innych organów. Wojewoda uznał zatem, że Wspólnota Mieszkaniowa złożyła podanie o wznowienie postępowania w terminie określonym przez art. 148 § 2 kpa. Odnosząc się do kwestii pominięcia Wspólnoty Mieszkaniowej jako strony postępowania, kwestie te nie były przedmiotem badania Sądów, zatem ponownie Wojewoda wskazał, że o posiadaniu przez konkretny podmiot przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie legalności danej inwestycji nie decyduje tylko bezpośrednie sąsiedztwo z działką inwestycyjną, a ustalenie kręgu stron tego postępowania zależy od okoliczności faktycznych występujących w konkretnej sprawie, tj. charakteru wykonanej inwestycji oraz zasięgu jej oddziaływania na otoczenie, w tym rodzaju, stopnia i zakresu uciążliwości z nią związanych dla sąsiednich terenów. Określenie obszaru oddziaływania obiektu na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę należy do projektanta i organu administracji architektoniczo- budowlanej, który w każdej sprawie indywidualnie winien ustalić wszystkie odrębne przepisy, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić biorąc pod uwagę funkcję, formę, wielkość, konstrukcję projektowanego obiektu czy inne cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając przy tym treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. Pojęcia "ograniczeń w zagospodarowaniu terenu" w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.) nie można zawężać do samych tylko "ograniczeń zabudowy" tego terenu, i w konsekwencji w tak błędnie (zbyt wąsko) określonym zakresie prowadzić analizę na tle art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Potwierdza to treść definicji legalnej "obszaru oddziaływania obiektu" w brzmieniu aktualnie obowiązującym (od 28 czerwca 2015 r.), w którym wspomniane "ograniczenia zabudowy" zostały wymienione tylko jako przykładowy rodzaj "ograniczeń w zagospodarowaniu terenu". Organ odwoławczy stwierdził, że Wspólnota Mieszkaniowa była stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji magazynowej i wysyłki cukru białego w Cukrowni C. i obszernie uzasadnił stanowisko w tym zakresie. Podniósł, że co prawda w uzasadnieniu do decyzji z dnia [...] września 2016 r. o odstąpieniu od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji magazynowej i wysyłki cukru białego w Cukrowni C. Burmistrz C. stwierdza, że oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko na etapie eksploatacji, ze względu na zastosowane rozwiązania techniczne, będzie minimalne i związane głównie z emisją pyłu cukrowego, hałasu z zainstalowanych wentylatorów, odprowadzaniem ścieków z wód opadowych i roztopowych oraz wytwarzaniem niewielkich ilości odpadów. Oddziaływanie będzie jednak ewidentne, a przekroczenie dopuszczalnych norm nie jest przesłanką uznania, ze dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. W ocenie organu odwoławczego, w świetle powyższego, Starosta bezpodstawnie pominął Wspólnotę Mieszkaniową w postępowaniu o wydanie przedmiotowego pozwolenia na budowę. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda wskazał, ze zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się w postepowaniu wznowieniowym decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ wskazał, że decyzja Starosty [...] z [...] marca 2018 r. była analizowana pod kątem zgodności z prawem w toku postępowania nieważnościowego. Wojewoda Kujawsko-Pomorski decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. o znaku [...] odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. Strony postępowania nie złożyły odwołania od powyższej decyzji. Organ wskazał, że NSA w ww. wyroku wskazał, że "w postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ administracji ma obowiązek zbadać, czy nie została spełniona któraś z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Niestwierdzenie wadliwości w takim zakresie nie jest równoznaczne z uznaniem, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja tej samej treści (art. 146 § 2 kpa). Innymi słowy organ w takim postępowaniu zobligowany jest ocenić prawidłowość decyzji z punktu widzenia "zwykłych", a nie kwalifikowanych naruszeń.". Wobec tego organ odwoławczy ponownie analizując sprawę przeanalizował dokumentację sprawy pod kątem "zwykłych" naruszeń, które w toku postępowania wznowieniowego mogłyby zostać uzupełnione, albo na podstawie których należałoby uchylić decyzję z dnia [...] marca 2018 r. i odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Powołując się na treść art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania przedmiotowej decyzji przez Starostę Toruńskiego, organ uznał, że spełnione zostały wszystkie wymogi wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego Organ administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji nie mógł zatem odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji, zaś lakoniczność niektórych stwierdzeń w decyzji Starosty [...], nie może stanowić w opinii tutejszego organu podstawy do zmiany treści rozstrzygnięcia'. Ponieważ w zwykłym postępowaniu nie brały udziału wszystkie strony, a zapadłaby decyzja odpowiadającą w swej istocie decyzji dotychczasowej, organ wydaje rozstrzygnięcie w oparciu o przepis art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 KPA, tzn. ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa ze wskazaniem tych okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.". Stąd też, na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 kpa z uwagi na fakt, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, tutejszy organ uchylił w części decyzję z dnia [...] sierpnia 2018 r. i stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji Starosty [...]. [...], reprezentowana przez radcę prawnego, w skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7 w zw. z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie zebranie w sposób wyczerpujący oraz nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, - art. 16 ust. 1 k.p.a. poprzez zastosowanie interpretacji rozszerzającej i godzącej w zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych;, - art. 148 k.p.a. poprzez jego niewłaściwą interpretację i zastosowanie, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji niezawierającej prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego. II. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię łub niewłaściwe zastosowanie: - art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez uznanie, iż budowa silosu, innych budynków i infrastruktury wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w C., - § 13a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez uznanie, iż przepisami odrębnymi powodującymi ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wspólnoty jest art. 140 i 144 k.c. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości, zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci decyzji o warunkach zabudowy, decyzji środowiskowej i decyzji - pozwolenia na budowę w celu wykazania niewłaściwej interpretacji i zastosowania przez organ art. 148 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż w dniu [...] marca 2018 r. skarżąca i uczestnik postępowania byli stronami postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że organ wydając kwestionowaną decyzję nie przeprowadził w sposób wymagany przepisami prawa postępowania, oparł się na nie popartych żadnymi dowodami twierdzeniach uczestnika postępowania. W szczególności nie przeprowadził dowodu z zeznań świadka P. P., którego oświadczenie na spotkaniu w dniu [...] marca 2018 r. może mieć kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii dochowania terminu, określonego w art. 148 k.p.a., na wniesienie przez uczestnika postępowania wniosku o wznowienie postępowania. Ponadto Organ zastosował interpretację rozszerzającą godzącą w zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, naruszając tym samym postanowienia art. 16 k.p.a. Wnioski wysnute przez Organ stoją w jaskrawej sprzeczności z faktami i treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wbrew twierdzeniom organu, w marcu 2018 r. uczestnik postępowania nie był stroną żadnych innych postępowań administracyjnych, ponieważ decyzja o warunkach zabudowy uprawomocniła się dnia [...] grudnia 2016 r., a decyzja środowiskowa uprawomocniła się dnia [...] września 2016 r Uczestnik postępowania nie był także stroną postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Skarżącej pozwolenia na budowę i dlatego też nielogiczne, niezgodne ze stanem faktycznym i nieuprawnione są twierdzenia organu o celowym wprowadzeniu w błąd uczestnika postępowania przez przedstawicieli skarżącej i unikaniu jednoznacznej odpowiedzi m.in. przez Burmistrza C. i Starostwo Powiatowe w T.. Organ stwierdza, iż ww. działania Skarżącej i innych organów z dnia [...] marca 2018 r. miały na celu uniemożliwienie uczestnikowi postępowania złożenia odwołania od decyzji Starosty [...] w T. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę Wspólnota Mieszkaniowa nie była stroną tego postępowania, a decyzja ta uprawomocniła się (co stwierdza również organ) w dniu [...] marca 2018r. Zdaniem skarżącej wobec tego niecelowe i sprzeczne z zasadą racjonalnego działania byłoby postępowanie osób uczestniczących w spotkaniu dnia [...] marca 2018 r. mające na celu uniemożliwienie złożenia odwołania od prawomocnej decyzji podmiotowi, który nie był strona postępowania i nie mógł, wbrew temu co twierdzi organ, oczekiwać na jej doręczenie. W ocenie skarżącej, przeprowadzenie dowodu z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości polegających na ustaleniu daty, w której uczestnik postępowania dowiedział się o otrzymaniu przez Skarżącą decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę i, co się z tym wiąże, do ustalenia czy organ prawidłowo zinterpretował i zastosował at. 148 k.p.a., a ich przeprowadzenie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Skarżąca podkreśliła, że przedmiotem spotkania w dniu [...] marca 2018 r. było tylko i wyłącznie omówienie realizacji inwestycji polegającej na budowie silosu, a uczestnik postępowania nie był stroną żadnego innego postępowania administracyjnego. Tym samym niezrozumiałe są wnioski organu oparte tylko na twierdzeniach uczestnika postępowania o rzekomym niezrozumieniu treści wypowiedzi przedstawiciela Skarżącej P. P. o otrzymaniu pozwolenia na budowę. Ponadto wykładnia językowa i zasady logicznego rozumowania wskazują jednoznacznie, iż zwrot "dopiero teraz po uzyskaniu pozwolenia na budowę silosu rozpoczną się właściwe prace" oznacza, iż decyzja w zakresie pozwolenia na budowę została już wydana. Uczestnik postępowania dodatkowo otrzymał protokół ze spotkania w dniu [...] marca 2018 r. i miał możliwość jego spokojnej analizy. Nawet licząc od tej daty wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie ustawowego terminu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądów Administracyjnych i literalnym brzmieniem art. 148 k.p.a., początek biegu terminu liczy się od dnia kiedy strona dowiedziała się o decyzji, a nie od dnia jej otrzymania. Skarżąca zarzuciła, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera dużo nieścisłości w zakresie ustalenia stanu faktycznego, w tym m.in. twierdzenia o możliwości wnoszenia odwołania od prawomocnych decyzji, odniesienia do postępowań, które nie były prowadzone i dlatego też zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. jest również w pełni uzasadniony. Z ostrożności, gdyby Sąd nie uznał powyższej argumentacji, w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego podniesiono, że uznanie uczestnika postępowania za stronę i stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa stoi w jaskrawej sprzeczności z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i wynika z nieprawidłowej interpretacji przepisów art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z Prawo budowlane oraz § 13a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W aktach sprawy znajduje się oświadczenie projektanta J. P., w którym to oświadczeniu projektant, a więc osoba posiadająca fachową wiedzę, po analizie wszystkich decyzji administracyjnych oraz opinii Powiatowego Państwowego Inspektora Sanitarnego w T. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. ponownie jednoznacznie stwierdza, iż obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach działki [...] będącej w użytkowaniu wieczystym Skarżącej. Oświadczenia tego Organ nie wziął jednak pod uwagę. Ponadto, organ w uzasadnieniu decyzji wybiórczo i tendencyjnie przywołuje zapisy decyzji Burmistrza C. z [...] września 2016 r. oraz opinii Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2016 r. i uznaje, iż w następstwie realizacji inwestycji zwiększy się emisja pyłu cukrowego. Z ww. decyzji i opinii wynika natomiast jednoznacznie, iż prognozowane stężenie pyłu cukrowego nie przekroczy wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomu niektórych substancji w powietrzu, a emisja hałasu również nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych norm w tym zakresie. Dlatego też twierdzenia organu, że planowana inwestycja będzie ograniczała zagospodarowanie nieruchomości uczestnika postępowania, są bezzasadne. W zaskarżonej decyzji Organ nie uzasadnił również na podstawie jakich dowodów uznał, iż zwiększy się emisja pyłu cukrowego i stwierdził, iż przed planowaną inwestycją pył cukrowy stanowił obciążenie dla mieszkańców Wspólnoty Mieszkaniowej, opierając się jedynie na gołosłownych twierdzeniach uczestnika postępowania. Zasady doświadczenia życiowego wskazują, iż lokalizacja budynków mieszkalnych w pobliżu działających zakładów przemysłowych może wywoływać subiektywne odczucia mieszkańców dotyczące oddziaływania funkcjonowania tych zakładów, nie mniej jednak brak przekroczenia jakichkolwiek norm technicznych w tym zakresie nie uprawnia do wysnucia wniosku o ograniczeniu w zagospodarowaniu terenu, które może skutkować uznaniem za stronę postępowania. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 1999 r., sygn. IV SA 449/98, stwierdzając iż "z reguły każda inwestycja prowadzona w zwartej zabudowie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższego sąsiedztwa, co jednak samo przez się nie oznacza i nie może prowadzić do wniosku, że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę stanowi naruszenie prawa." Ponadto, w ocenie skarżącej z § 13a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego wynika, iż przepisami prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu powinny być Prawo budowlane wraz z przepisami wykonawczymi, w tym przepisami dotyczącymi warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki techniczne i ich usytuowanie. Przepisy kodeksu cywilnego (art. 140 i 144 k.c.) mogą stanowić natomiast podstawę ewentualnych roszczeń w postępowaniu cywilnym, a nie podstawę do określania ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Kujawsko-Pomorski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Sprawując sądowoadministracyjną kontrole legalności działalności administracji publicznej w trybie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), w myśl art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie z § 2 art. 134 sąd nie może jednak wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Oceniając materiał dowodowy w sprawie poddanej kontroli sądu czy interpretując przepisy prawa procesowego i materialnego mające w niej zastosowanie, sąd administracyjny nie jest władny naruszyć zakazu z art. 134 § 2 p.p.s.a. Naruszenie zakazu reformationis in peius czyli zasady nieorzekania na niekorzyść skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym może wystąpić jednak na skutek uchylenia aktu lub czynności w części niezaskarżonej, zastosowania środka ostrzejszego od tego, o który wnosił skarżący, lub takiego sformułowania oceny prawnej, która w ponownym postępowaniu przed organem administracji zdeterminowałaby wydanie aktu pogarszającego sytuację materialnoprawną skarżącego w porównaniu z sytuacją, która wynika z zaskarżonego aktu lub czynności. Sytuacja taka występuje w rozpoznawanej sprawie, w której mimo niepodzielenia zasadniczych zarzutów skargi, Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ja postępowania dostrzegł z urzędu tego typu naruszenia prawa, które skutkować winny uchyleniem zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.) - jednak z innych powodów niż zarzucane w skardze. Przedmiot skargi stanowi decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z [...] stycznia 2021 r. wydana na skutek odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w C. od decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2018 r. odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Starosty z [...] marca 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] [...] S.A. pozwolenia na rozbudowę stacji magazynowania cukru białego w Cukrowni C. poprzez budowę silosu, estakady, łącznika, budynku technicznego z elementów zagospodarowania terenu na działkach o numerze geod.[...] w m. C. obręb 014, którą organ odwoławczy uchylił decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2018 r. w części dotyczącej nieuznania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w C. jako strony postępowania, stwierdził, że decyzja ostateczna Starosty [...] z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...], została wydana z naruszeniem prawa ze względu na brak udziału bez własnej winy strony postępowania, oraz wskazał, że w/w decyzja nie została uchylona ponieważ w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Skarżona decyzja została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. art. 151 § 2 i art.146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, na mocy art. 153 i art. 170 p.p.s.a. istotne jest również związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 czerwca 2020 r, sygn. II OSK 535/20, uchylającym uprzedni wyrok WSA w Bydgoszczy z 3 września 2019 r. sygn. II SA/Bd 1380/18 oraz decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z [...] października 2018 r. NSA uchylając uprzednią decyzje reformatoryjną Wojewody uznał, że została ona wydana co najmniej przedwcześnie, bez należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy, to jest z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Zwracając uwagę na nadzwyczajny tryb postępowania wznowieniowego wskazał, że dla jego zainicjowania nie wystarczy złożenie wniosku przez podmiot do tego legitymowany. Co do zasady postępowanie zakończone ostateczną decyzją może być wznowione, o ile zaistnieje któraś z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8 lub 145a lub 145b k.p.a. Postępowanie takie może być wszczęte z urzędu albo na wniosek, za wyjątkiem przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (tak jak w niniejszej sprawie), kiedy to wznowienie postępowania może nastąpić jedynie na wniosek. Niezbędnym warunkiem uprawniającym do wydania postanowienia na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. jest zachowanie terminu do złożenia wniosku określonego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Zaakcentował, że skoro ewentualne uchylenie decyzji stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, to wydanie takiego rozstrzygnięcia na skutek wniosku złożonego po upływie 1 miesięcznego terminu stanowić będzie rażące naruszenie art. 151 § 1 lub 2 k.p.a. Zadaniem zatem organu administracji przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest m.in. zbadanie, czy wniosek taki został złożony w ustawowym terminie. Negatywna weryfikacja powyższego powinna skutkować odmową wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. lub jego umorzeniem w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a., jeżeli organ przedwcześnie postępowanie takie wznowił. NSA podzielił stanowisko Sądu I instancji w tej sprawie, że kwestia ta nie została należycie wyjaśniona przez organy administracji, które przyjęły za prawdziwe twierdzenia K. S. i B. P. reprezentujących Wspólnotę Mieszkaniową, że o decyzji dowiedziały się [...] marca 2018 r. Organ nie wziął pod uwagę protokołu ze spotkania Wspólnoty Mieszkaniowej z Burmistrzem oraz przedstawicielami inwestora - [...] z dnia [...] marca 2018 r., którego przedmiotem były m.in. rekompensaty dla członków Wspólnoty Mieszkaniowej za uciążliwości związane z rozbudową cukrowni. Zdaniem NSA uchybienie to miało o tyle kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, że stwierdzenie, iż w dacie spotkania Wspólnota miała wiedzę o decyzji (nawet jeśli nie znała jej treści) musiałoby skutkować uznaniem, że wniosek został złożony po terminie określonym w art. 148 § 2 k.p.a. A zatem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 148 § 2 k.p.a. NSA wskazał, że rzeczą organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie wyjaśnienie ww. okoliczności przy uwzględnieniu zapisów zawartych w protokole z dnia [...] marca 2018 r., w tym m.in. oświadczenia P. [...] - przedstawiciela inwestora, że "dopiero obecnie po uzyskaniu pozwolenia na budowę silosu rozpoczną się właściwe prace i o tym rozpoczęciu cukrownia chce dziś, zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami, poinformować Wspólnotę." Powyższe oświadczenie nie przesądza jednoznacznie o tym, że to w tej dacie, najpóźniej, Wspólnota posiadła wiedzę o wydaniu decyzji z dnia [...] marca 2017 r., gdyż jak twierdzi organ administracji, co do rozbudowy silosu toczyło się wiele postępowań, nie tylko przed organami architektoniczno - budowlanymi, co tym bardziej uzasadnia twierdzenie, że omawiana kwestia wymaga szczegółowego wyjaśnienia przez organ. Marginalnie NSA wskazał jednocześnie, że na tym etapie postępowania nie ma możliwości zastosowania art. 135 p.p.s.a. i uchylenia również decyzji organu pierwszej instancji oraz postanowienia z dnia [...] maja 2018 o wznowieniu postępowania (jak uczynił to Sąd pierwszej instancji). Zgodnie z treścią art. 134 § 2 k.p.a., Sąd nie może wydać rozstrzygnięcia na niekorzyść skarżącego, chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu. Skarga została złożona przez Spółkę [...] [...] S.A., która domagała się stwierdzenia, że Wspólnocie Mieszkaniowej nie przysługuje przymiot strony. A zatem wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Starosty [...] (I instancji), która odmawiała uznania, że Wspólnocie taki przymiot przysługuje (nawet, jeśli ocena taka była błędna) stanowiłoby naruszenie przez Sąd zasady reformationis in peius wyrażonej w art. 134 § 2 p.p.s.a. Niezależnie od tej wady zaskarżonej decyzji, co ewentualnie będzie musiało zostać uwzględnione w przypadku ustalenia, że Wspólnota Mieszkaniowa zachowała termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. NSA wskazał, że obowiązkiem organu odwoławczego będzie, ustalenie w jakiej dacie Wspólnota Mieszkaniowa dowiedziała się o decyzji z dnia [...] marca 2018 r. i czy w związku z tym został przez nią zachowany 1 miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postepowania. Stwierdzenie uchybienia temu terminowi winno skutkować uchyleniem decyzji i umorzeniem postępowania przed organem pierwszej instancji. Ustalenie natomiast, że termin ten został zachowany będzie obligowało organ odwoławczy do wyjaśnienia czy spełniona została przesłanka określona w art. 146 § 2 k.p.a., to jest czy przy czynnym udziale Wspólnoty Mieszkaniowej w sprawie zapadłaby decyzja tej samej treści. Organ nie może przy ocenie powyższego poprzestać na stwierdzeniu, że decyzja z dnia [...] marca 2018 r. była przedmiotem badania w postępowaniu nieważnościowym. Uszło bowiem jego uwadze, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracji ma obowiązek zbadać, czy nie została spełniona któraś z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Niestwierdzenie wadliwości w takim zakresie nie jest równoznaczne z uznaniem, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja tej samej treści (art. 146 § 2 k.p.a.). Innymi słowy organ w takim postępowaniu zobligowany jest ocenić prawidłowość decyzji z punktu widzenia "zwykłych", a nie kwalifikowanych naruszeń. Ponownie rozpatrując przedmiotowa sprawę Wojewoda Kujawsko-Pomorski zasadniczo zastosował się do powyższej oceny prawnej i pierwszej części wskazań, wydając na tej podstawie kwestionowaną obecnie przez inwestora decyzję z [...] stycznia 2021 r. W rozpoznawanej obecnie sprawie sądowoadministracyjnej zasadniczą kwestią sporną pomiędzy skarżącą Spółką [...] [...] S.A. a organem odwoławczym jest to, że organ ten odmiennie niż Starosta T. stwierdził, że Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w C. przysługiwał przymiot strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2018 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą skarżącej Spółce pozwolenia na rozbudowę stacji magazynowania cukru białego w cukrowni C., jak również ocena organu odwoławczego (zbieżna z oceną organu I instancji), że Wspólnota złożyła wniosek o wznowienie postępowania w tej sprawie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. z zachowaniem ustawowego terminu określonego w art. 148 k.p.a., tj. w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o przedmiotowej decyzji. W powyższym zakresie, w ocenie Sądu, Wojewoda Kujawsko-Pomorski na podstawie swobodnej oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w sposób prawidłowy i odpowiadający przepisom prawa ustalił stan faktyczny i dokonał jego prawidłowej subsumpcji do właściwych norm materialnoprawnych. Zarzuty skargi zarówno naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego okazały się niezasadne, oparte na subiektywnej polemice z prawidłowo i szczegółowo uzasadnionym – w spornej części – rozstrzygnięciem organu odwoławczego. Podkreślenia wymaga, że wbrew oczekiwaniu strony skarżącej, zasada trwałości decyzji ostatecznych (wyrażona w art. 16 § 1 k.p.a.) nie jest zasadą absolutną, i procedura administracyjna dopuszcza w określonych przypadkach tryby wzruszenia ostatecznych decyzji w nadzwyczajnych trybach postępowania administracyjnego, w szczególności decyzji wadliwych. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy podkreślenia wymaga, że powyższa zasada nie może w szczególności być interpretowana w opozycji do pozostałych zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), zasady prawdy obiektywnej, nakazującej uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7), zasady pogłębiania zaufania, proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1), zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania (art. 10 § 1), polubownego rozstrzygania kwestii spornych (art. 13). Niesporne w sprawie pozostaje, i wynika z analizy akt administracyjnych sprawy, że w prowadzonym na wniosek Spółki [...] [...] S.A. z [...] grudnia 2017 r. postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na rozbudowę stacji magazynowania cukru białego w cukrowni C., na działce o nr ewid.[...] obręb 014 m. C. - Starosta T. nie uznawał za stronę, nie zapewnił udziału w tym postępowaniu Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w C., której konsekwentnie nie doręczył także swojej decyzji z dnia [...] marca 2018 r. [...]. Wyraźnego podkreślenia w tym miejscu wymaga, że przedmiotowa sprawa administracyjna i kończąca ją decyzja administracyjna nie ogranicza się do pozwolenia na "budowę silosu". Powyższa decyzją bowiem Starosta T. udzielił Spółce pozwolenia na rozbudowę stacji magazynowania cukru białego w cukrowni C. poprzez budowę silosu (pow. zabudowy 1410,66m2, pow. użytkowa 1484,22 m2, kubatura 75959,78 m3, średnica zewnętrzna 42,17 m), estakady (pow. użytkowa 194,57 m2, kubatura 1151,49 m3), łącznika (pow. zabudowy 53,97 m2, pow. użytkowa 42,84 m2, kubatura 342,98 m3) budynku technicznego (pow. zabudowy 219,70 m2, pow. użytkowa 345,27 m2, kubatura 2645,50 m3) oraz elementów zagospodarowania terenu, do realizacji na działkach o numerze geod.12/4 w m. C. obręb 014. Z treści tej decyzji wynika, ze jako stronę postępowania organ administracji architektoniczno-budowlanej traktował wyłącznie inwestora, którego pełnomocnik w dniu [...] marca 2018 r. złożył oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do odwołania od powyższej decyzji. Dla zobrazowania skali przedsięwzięcia wskazać należy, że działka nr [...] ma powierzchnię 51,0646 ha stanowi użytek Ba – teren zabudowy przemysłowej, co wynika miedzy innymi z decyzji Burmistrza C. z [...] listopada 2016r. (znak [...]) ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji na tej działce polegającej na rozbudowie stacji magazynowania i wysyłki cukru białego w Cukrowni C. wraz z infrastrukturą, położonej przy ul. [...] w C. obejmującej między innymi budowę obiektów budowlanych: silos do magazynowania cukru, estakada górna pomiędzy silosami (istniejącym i projektowanym), łącznik naziemny, budynek techniczny, budynek załadunku cukru luzem do cystern samochodowych i rozładunku cukru z cystern, agregat wody lodowej, drogi i place manewrowe. Niesporne w sprawie pozostaje również, że [...] kwietnia 2018 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] w C. wniosła do Starosty [...] o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane powołując się na własny interes prawny i status strony postępowania, która bez własnej winy nie brała w nim udziału. Wspólnota podniosła, że projektant z naruszeniem przepisów prawa określił obszar oddziaływania planowanej inwestycji produkcyjnej (określonej jako mogąca potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko), która z pewnością będzie oddziaływać (znacząco zwiększy dotychczasowe negatywne oddziaływanie) na bezpośrednio sąsiadujący teren nieruchomości zabudowanej budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi. Z treści wniosku wynika, że odległość od istniejącej już zabudowy produkcyjnej (silos budynek techniczny), wynosi 25-40 m, a planowanej rozbudowy zaledwie 70-85 m. W myśl art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej "p.b."), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Starosty z [...] marca 2018 r., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 p.b. pod pojęciem "obszar oddziaływania obiektu" – należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Przy czym zgodnie z art. 33 ust. 1 p.b., pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Nie budzi wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie inwestor wnioskował o uzyskanie pozwolenia na budowę dla złożonej wieloobiektowej inwestycji obejmującej rozbudowę istniejącego przedsięwzięcia o charakterze przemysłowym - stacji magazynowania i wysyłki cukru białego w Cukrowni C. wraz z infrastrukturą. W odniesieniu do tak określonego zamierzenia inwestycyjnego należało zatem odnosić również określenie obszaru jego oddziaływania, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Nie ulega również wątpliwości, na co powołuje się zarówno Wspólnota Mieszkaniowa, jak i skarżąca Spółka, że zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1c tej ustawy określenie obszaru oddziaływania obiektu należało do podstawowych obowiązków projektanta. Sąd podziela stanowisko, że orzekające organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są związane obszarem oddziaływania obiektu wyznaczonym przez projektanta w projekcie budowlanym, bowiem to nie projektant prowadzi postępowanie administracyjne w sprawie. Należy odróżnić obowiązek projektanta, sporządzającego projekt na wniosek inwestora, od obowiązku organu administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, rozumianego jako określenie kręgu stron konkretnego postępowania, a także ustalenie obszaru oddziaływania obiektu (zespołu obiektów), należy wyłącznie do organu administracji architektoniczno-budowlanej prowadzącego postępowanie, zgodnie z wymogami k.p.a. Zasadnie wskazał to zatem Wojewoda w skarżonej decyzji. Przechodząc do kwestii badania terminowości złożenia przez Wspólnotę Mieszkaniową wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z [...] marca 2018 r., Sąd podziela stanowisko Wojewody, zgodnie z którym wniosek inicjujący postępowanie wznowieniowe w tej sprawie został złożony w terminie określonym w art. 148 k.p.a. W tym zakresie organ odwoławczy, zgodnie z oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w wyroku NSA z 16 czerwca 2020r. sygn. II OSK 535/20 uzupełnił postępowanie wyjaśniające i na tej podstawie przeprowadził szczegółową analizę zgromadzonego materiału dowodowego. W oceni Sądu prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa organ odwoławczy ustalił, że w okolicznościach tej sprawy, uwzględniając treść protokołu ze spotkania z dnia [...] marca 2018 r. i dalsze wyjaśnienia stron, brak jest dostatecznych podstaw aby uznać, że w trakcie tego spotkania z przedstawicielem inwestora i przedstawicielem Gminy, Wspólnota Mieszkaniowa dowiedziała się o wydaniu przedmiotowej decyzji z [...] marca 2018 r., w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. Nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym wskazanego protokołu, aby w trakcie spotkania ktokolwiek poinformował przedstawicieli Wspólnoty Mieszkaniowej, że w dniu [...] marca 2018 r. Starosta T. wydał decyzję udzielającą pozwolenia na budowę i zatwierdzającą projekt budowlany dla zamierzenia polegającego na rozbudowie stacji magazynowania cukru białego w cukrowni C. poprzez budowę silosu, estakady, łącznika, budynku technicznego oraz innych elementów zagospodarowania terenu. Z pewnością wniosku takiego nie można wywieść z oświadczenia przedstawiciela inwestora P.P. , że "dopiero obecnie po uzyskaniu pozwolenia na budowę silosu rozpoczną się właściwe prace i o tym rozpoczęciu cukrownia chce dziś, zgodnie ze wcześniejszymi ustaleniami poinformować Wspólnotę", co przesądził już NSA w ww. wyroku. Protokół ze spotkania nie zawiera, wbrew stanowisku strony skarżącej, "jednoznacznych zapisów o otrzymaniu pozwolenia na budowę" – dotyczącego przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu skarżonej decyzji Wojewoda przedstawił wyczerpującą i przekonującą argumentację, która skłoniła go do uznania, że zachowanie i wypowiedzi uczestników spotkania z [...] marca 2018 r. nie dają podstawy dla stwierdzenia, iżby na tym spotkaniu przedstawiciele Wspólnoty Mieszkaniowej dowiedzieli się o wydaniu decyzji Starosty z [...] marca 2018 r. o pozwoleniu na rozbudowę. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie, na podstawie analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz uwzględniając trafnie wywiedzioną przez Wojewodę, a znaną mu z urzędu, jak również Sądowi praktykę współdziałania organów administracji z inwestorami w celu wyeliminowania z postępowania w sprawie pozwolenia na budowę podmiotów ( tu Wspólnoty Mieszkaniowej), które powołują się na legitymujący ich interes prawny do udziału w postępowaniu. Zasady logiki i doświadczenia życiowego nie pozostawiają wątpliwości, że w sytuacji gdyby rzeczywiście na tym spotkaniu przedstawiciel inwestora lub Burmistrza poinformował mieszkańców sąsiednich budynków o fakcie wydania przez Starostę Toruńskiego w dniu [...] marca 2018 r. przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego dla tak znacznej inwestycji, Wspólnota Mieszkaniowa (w otwartym jeszcze terminie do wniesienia odwołania) mogłaby wnieść odwołanie od tej decyzji. W tym kontekście należy dać wiarę, co zasadnie uczynił organ odwoławczy, wyjaśnieniom przedstawicieli Wspólnoty Mieszkaniowej, że dopiero po spotkaniu, na podstawie analizy jego przebiegu, protokołu ze spotkania (otrzymanego 14 marca) powzięli wątpliwości czy nie została już wydana z pominięciem wspólnoty decyzja zezwalająca na prowadzenie tak uciążliwej dla członków Wspólnoty inwestycji. Nie ma w aktach sprawy żadnego innego dowodu, który podważałby ustalenie organu, że dopiero z pisma Burmistrza Miasta C. stanowiącego odpowiedź na pisemne zapytanie z [...] marca 2018 r. o wydanie decyzji – Wspólnota Mieszkaniowa dowiedziała się konkretnie o wydaniu przedmiotowej decyzji Starosty [...] z [...] marca 2018 r., a jednocześnie nadaniu jej klauzuli ostateczności (otrzymano [...] marca 2018 r.). Resumując należy zgodzić się z organem odwoławczym, że wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej z [...] kwietnia 2018 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z [...] marca 2018 r. został wniesiony w terminie określonym w art. 148 § 2 k.p.a. Zarzut skargi naruszenia tego przepisu jest zatem niezasadny. Nie zasługują na uwzględnienie argumenty strony skarżącej sprowadzające się do twierdzenia, że "przedmiotem spotkania zorganizowanego w dniu [...] marca 2018 r. było tylko i wyłącznie omówienie realizacji inwestycji polegającej na budowie silosu, a uczestnik postępowania nie był stroną żadnego innego postępowania administracyjnego". Bowiem jak już wskazano, przedmiotu decyzji Starosty z [...] marca 2018 r. nie stanowi wyłącznie "budowa silosu" lecz inwestycja zdecydowanie większych rozmiarów polegająca na rozbudowie funkcjonującego już przedsięwzięcia o charakterze przemysłowym - stacji magazynowania cukru białego w Cukrowni C. poprzez budowę silosu, estakady, łącznika, budynku technicznego i innych elementów zagospodarowania terenu. Nadto okoliczność, że toczyły się jednocześnie inne postępowania administracyjne związane z planowaną rozbudową i intensyfikacją działalności przedsiębiorstwa wskazuje chociażby twierdzenie przedstawiciela inwestora na spotkaniu [...] marca 2018 r., w którym wskazuje na inne decyzje administracyjne. Skarżąca Spółka nie zaprzecza, że w tym czasie były wydawane inne decyzje administracyjne dotyczące robót budowlanych na tej działce, a jedynie koncentruje się na tym, że w żadnym postępowaniu Wspólnota nie była stroną. Nie ma to znaczenia dla ustalenia konsekwencji pominięcia Wspólnoty Mieszkaniowej w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem przedmiotowej decyzji. Wskazać należy tu chociażby na treść oświadczenia przedstawiciela inwestora zawartego w protokole ze spotkania z [...] marca 2018 r. ( [...]), zgodnie z którym: " P. [...] przeprosił za brak informacji ze strony zakładu o terminie rozpoczęcia prac rozbiórkowych w sąsiedztwie Wspólnoty. Jednocześnie poinformował, że wykonane dotychczas prace prowadzone były na podstawie oddzielnych decyzji. Dopiero obecnie, po uzyskaniu pozwolenia na budowę silosu rozpoczną się właściwe prace i o tym rozpoczęciu cukrownia chce dziś, zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami, poinformować Wspólnotę. (...)" (pkt 5). Sąd zważył, że Wojewoda Kujawsko-Pomorski wydając skarżona decyzję nie naruszył także wskazanych w skardze przepisów prawa uznając, że wspólnocie Mieszkaniowej przysługiwał przymiot strony przedmiotowego postępowania w sprawie udzielania pozwolenia na rozbudowę instalacji cukrowni poprzez budowę wskazanych w nim obiektów budowlanych. W szczególności organ odwoławczy dokonał prawidłowej wykładni przepisów art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego wywodząc, że obszar oddziaływania i związane z nim ograniczenia w zagospodarowaniu terenu nie może być odnoszony wyłącznie do oddziaływań ponadnormatywnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia obszaru w otoczeniu obiektu budowlanego, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa, które wprowadzają określonego rodzaju ograniczenia w zakresie zagospodarowania, w tym zabudowy, tego terenu. Ustalenie obszaru oddziaływania konkretnego obiektu ma w konsekwencji przesądzające znaczenie dla ustalenia stron postępowania administracyjnego oraz zapewnienia poszanowania, występujących w zasięgu oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W procesie zmierzającym do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu budowlanego nie chodzi o to, by zaistniał negatywny wpływ inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu (nie chodzi zatem o wykazanie naruszenia interesu prawnego), lecz należy badać, czy istnieje możliwość wywołania przez ten obiekt szkodliwego oddziaływania na teren otaczający działkę inwestora. Dokonując zaś oceny, czy nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, należy mieć na uwadze, że istnienie interesu prawnego, jaki wynika z art. 28 ust. 2 p.b., nie jest uzależnione od tego czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie określonych norm, lecz czy istnieją przepisy nakazujące badać możliwość oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Wskazany wyżej przepis posługuje się pojęciem "obszaru oddziaływania obiektu", które zostało prawnie zdefiniowane w art. 3 pkt 20 p.b. Definicja ta abstrahuje od kwestii przekroczenia norm w zakresie oddziaływania inwestycji. Właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego ma interes prawny w sprawdzeniu zachowania stosownych przepisów prawa, a tym samym posiada przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji winien mieć bowiem możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki zostaną zachowane i nie zostaną naruszone. Jeżeli jakikolwiek przepis prawa podmiotowego wiąże sposób zagospodarowania działki sąsiedniej z faktem powstania obiektu na działce inwestora, to wówczas właściciel tejże działki ma prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja ograniczy jego prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania działki będącej jego własnością (por. np. wyroki NSA z 10 sierpnia 2021 r. sygn. akt II OSK 3181/18, z 1 lipca 2021 r. sygn. II OSK 3317/18, z 12 maja 2021 r. sygn. II OSK 2097/20, z 11 maja 2021 r. sygn. II OSK 2858/18, z 18 listopada 2020 r. II OSK 1301/19) Na potrzeby konkretnej inwestycji organ powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie ustalić możliwość oddziaływania określonego obiektu budowlanego oraz zakres i zasięg tego oddziaływania. Przejawami takiego oddziaływania są np. hałas, wibracje, zanieczyszczenia powietrza, wody lub gleby, bądź też pozbawienie lub ograniczenie możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, czy dopływu światła słonecznego, jak również możliwość zalewania wodami opadowymi, czy gruntowymi w związku ze zmianą ukształtowania terenu. Przy czym wbrew stanowisku skarżącej Spółki, istnienie interesu prawnego, jaki wynika z art. 28 ust. 2 p.b., nie jest uzależnione od tego czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie określonych norm, lecz czy istnieją przepisy nakazujące badać możliwość oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Wskazany wyżej przepis posługuje się pojęciem "obszaru oddziaływania obiektu", które zostało prawnie zdefiniowane w art. 3 pkt 20 p.b. Przywołana wyżej definicja zaś abstrahuje od kwestii przekroczenia norm w zakresie oddziaływania inwestycji. W niniejszej sprawie, na podstawie właściwej oceny i analizy materiału dowodowego Wojewoda trafnie wywiódł, że bez wątpienia przedmiotowa inwestycja powodowała i powoduje ograniczenia w sposobie zagospodarowania sąsiednich nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi. Z projektu budowlanego, decyzji o braku potrzeb przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jak również twierdzeń i oświadczeń inwestora jednoznacznie wynika szkodliwe oddziaływania na sąsiednią zabudowę mieszkalną chociażby w trakcie robót budowlanych (w protokole ze spotkania z [...] marca 2018 r. przedstawiono harmonogram 2 miesięcznego wzmożonego hałasu z powodu palowania terenu pod planowany drugi silos , jak również mowa o już trwającym od kilku miesięcy wzmożonym hałasie związanym z przygotowaniami do rozbudowy). Nadto z materiału dowodowego wynika oczywiste zwiększenie oddziaływania na skutek zrealizowania rozbudowy przedsięwzięcia poprzez zwiększenie oddziaływania w zakresie hałasu, emisji pyłu, zwiększonego ruchu pojazdów odbierających i dowożących produktu i towary. Wskazać należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. W przedłożonych wraz ze skargą i odpowiedzią organu na skargę aktach administracyjnych znajdują się decyzje (dołączone także do skargi), o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z których wnioskowała strona skarżąca. Wobec tego przeprowadzenie takiego dowodu okazało się zbędne. Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2021 r. organ odwoławczy, na skutek odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w C. uchylił zatem prawidłowo wadliwą decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2018 r. w części dotyczącej nieuznania tej Wspólnoty za stronę postępowania i na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 § 2 i art. 146 § 2 orzekł reformatoryjnie w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Jednak w myśl art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Z kolei zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W ocenie Sądu zaskarżona przez Spółkę część ponownego rozstrzygnięcia organu odwoławczego z [...] stycznia 2021 r., czyli ta w której ustalił on i orzekł, że w niniejszej sprawie wznowieniowej zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4, czyli Wspólnota Mieszkaniowa będąc stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z [...] marca 2018 r. w sprawie pozwolenia na rozbudowę, bez własnej winy została całkowicie pozbawiona możliwości udziału w tym postępowaniu – odpowiada prawu. Wojewoda Kujawsko-Pomorski w dalszej części rozstrzygnięcia orzekł na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., zatem nie uchylił wadliwej decyzji Starosty [...] lecz ograniczył się do stwierdzenia wydania jej z opisanym naruszeniem prawa, wskazując jednocześnie, że przeszkodę do uchylenia wadliwej proceduralnie decyzji z [...] marca 2018 r. stanowi to, ze w wyniku jej uchylenia zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W tym miejscu uwzględniając wykładnię przepisów prawa wskazaną w wiążącym w tej sprawie wyroku NSA, Sąd podkreśla, że część decyzji odnosząca się do oceny zaistnienia w tej sprawie przesłanki z art. 146 § 2 k.p.a., czyli, że w wyniku ponownego merytorycznego rozpatrzenia całości sprawy administracyjnej zainicjowanej wnioskiem skarżącej spółki o oddzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego, mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej - nie została objęta skargą. W ocenie Sądu uzasadnienie skarżonej decyzji w tym zakresie ( str. 9-10) jest na tyle lakoniczne, że w zasadzie ogranicza się do przytoczenia przepisów prawa i ogólnych stwierdzeń, bez oceny i analizy okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, ze szczególnym uwzględnieniem oceny zarzutów i zapewnienia czynnego udziału Wspólnocie. W tym zakresie zatem decyzja nie odpowiada wymogom art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 k.p.a. i art. 153 p.p.s.a. Jednak wobec treści art. 134 § 2 p.p.s.a., niezalenie od stwierdzonej przez Sąd z urzędu wadliwości tej części decyzji, wobec faktu, że decyzja została zaskarżona wyłącznie przez [...] nie może to skutkować jej uchyleniem. Stanowiłoby to bowiem w okolicznościach tej sprawy orzeczenie na niekorzyść strony skarżącej. Sąd nadto zwraca uwagę, że w piśmie procesowym z [...] maja 2021 r. (k. 69-71 akt sądowych), Wspólnota Mieszkaniowa [...] w C. wniosła o oddalenie skargi, w całości popierając rozstrzygnięcie Wojewody Kujawsko-Pomorskiego zawarte w skarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, uznając zarzuty skargi za niezasadne, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 w zw. z art. 134 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.