I FZ 550/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Krystyna Chustecka, , , po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia O. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 października 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 1288/12 odrzucające zażalenie w sprawie ze skargi O. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 22 maja 2012r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie O. S. na postanowienie referendarza sądowego z dnia 8 sierpnia 2012 r. w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 22 maja 2012r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Sąd wskazał, że referendarz sądowy postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2012 r. odmówił przyznania stronie prawa pomocy. Pełnomocnik strony na powyższe postanowienie wniósł zażalenie. Tymczasem zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a. powinien wnieść sprzeciw. Powyższe oznacza, że zażalenie złożone przez pełnomocnika skarżącego ma charakter przedwczesny i w związku z tym uznać należy je za niedopuszczalne. Sąd zwrócił uwagę, że jednoznaczna treść przedmiotowego zażalenia nie pozwala potraktować go jako sprzeciwu od postanowienia referendarza tym bardziej, że pełnomocnik skarżącego podpisany pod nim jest adwokatem, a więc osobą w stosunku do której należy wymagać większej staranności w redagowaniu pism procesowych i ostrożności w dochowaniu trybu składania środków zaskarżenia. Ponadto pełnomocnik w "zażaleniu" – jednoznacznie określił jego adresata – Naczelny Sąd Administracyjny i żądał uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przyznania stronie prawa pomocy bądź przekazania sprawy Sądowi I instancji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł pełnomocnik skarżącego. Postanowieniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, a który to błąd mógł mieć wpływ na treść orzeczenia poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie zaszła inna przyczyna niedopuszczalności środka odwoławczego, o której mowa w art. 179 P.p.s.a. w postaci niepoprawnego środka odwoławczego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 8 sierpnia 2012 r., na skutek czego Sąd odrzucił środek odwoławczy, podczas gdy pomimo złego zatytułowania środka odwoławczego, z jego treści wynika, że stanowi on sprzeciw od postanowienia z dnia 8 sierpnia 2012 r., a ponadto skierowany został do WSA. Wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji celem rozpoznania środka odwoławczego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 259 § 1 P.p.s.a., sprzeciw przysługuje od zarządzeń i postanowień wydanych przez referendarzy sądowych. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik strony na postanowienie referendarza sądowego WSA z dnia 8 sierpnia 2012 r. złożył środek odwoławczy nazwany zażaleniem. Należy jednak zauważyć, że w rozpatrywanym przypadku mylne oznaczenie rodzaju pisma (zażalenie zamiast sprzeciw), pozwalało na nadanie mu prawidłowego biegu, tj. potraktowanie go jako sprzeciwu. Albowiem w złożonym środku odwoławczym strona wskazała, że zaskarża postanowienie Sądu I instancji z dnia 8 sierpnia 2012 r. w całości, wnosząc m.in. o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie sprawy poprzez orzeczenie o przyznaniu stronie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Zatem wbrew wywodom Sądu I instancji nie można przyjąć, że treść wniesionego zażalenia nie pozwala potraktować go jako sprzeciwu. Ponadto w terminie do wniesienia sprzeciwu środek odwoławczy strony wpłynął do WSA. Zdaniem Naczelny Sąd Administracyjny niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma, nie może wywoływać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj, a każde pismo, niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma. Stąd też jeśli z wniesionego środka odwoławczego wynika dostatecznie wyraźnie - jak w niniejszej sprawie - zamiar zaskarżenia postanowienia z dnia 8 sierpnia 2012 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, to należy niezależnie od oznaczenia takiego pisma, potraktować je jako sprzeciw. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.