II SA/Gl 1425/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.),, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Wojewoda Śląski decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r,, znak: [...], odmawiającą uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta B. nr [...] znak: [...] z dnia [...] r., wydanej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi – M.G. i E.K., Apteka "A" s.j., pozwolenia na budowę budynku usługowego z mieszkaniem (apteka typ [...]) wraz z instalacjami wewnętrznymi: elektr., co., wod.-kan,, oraz przebudowę zjazdów z ul. [...] na działce nr 1. i 2. przy ul. [...] obręb [...] w B.; zmienionej następnie decyzją nr [...] znak: [...] z dnia [...] r, oraz decyzją nr [...] znak: [...] z dnia [...] r. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia [...] r. pełnomocnik W.U. wystąpił do Prezydenta Miasta B. z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta B. z [...]., Nr [...], znak: [...], z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt, 1 k.p.a. - tzn. gdy dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Wnioskodawca powołał przy tym okoliczność wynikającą z art, 145 § 3 k.p.a, - zgodnie z którą z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa, W ocenie wnioskodawcy, w przypadku przedmiotowego pozwolenia na budowę inwestor poświadczył nieprawdę w złożonym w dniu [...] r, oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością nr 1. na cele budowlane. Z oświadczenia tego wynika, że inwestorki (M.G. i E.K.) mają prawo do dysponowania nieruchomością nr 1. (będącą własnością W.U.) na cele budowalne, podczas gdy posiadają jedynie prawo drogi koniecznej polegające na prawie przejazdu i przechodu po działce nr 1. pasem o szerokości 5 m na odcinku 48 m. Po wznowieniu postępowania ustalono, że wskazana przez wnioskodawcę decyzja nr [...] z dnia [...]. była dwukrotnie zmieniana: decyzją nr [...] z dnia [...] r. oraz decyzją nr [...] z dnia [...]. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego Prezydent Miasta B., decyzją z dnia [...] r., znak: [...], odmówił uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta B. nr [...] znak: [...] z dnia [...]. , zmienionej następnie decyzją nr [...] znak: [...] z dnia [...] r. oraz decyzją nr [...] znak: [...] z dnia [...] r. Organ I instancji nie dopatrzył się przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., nie dostrzegł również okoliczności uzasadniających zastosowanie przepisów art. 145 § 2 i 3 k.p.a, Jak wskazał organ i instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. dopuszczalne jest co do zasady wtedy, gdy dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, a sfałszowanie dowodu stwierdzone zostało orzeczeniem sądu lub Innego organu. Wyjątkiem od tej zasady jest wznowienie postępowania przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli spełnione są łącznie dwie przesłanki: sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu publicznego (co wynika z regulacji art. 145 § 2 k.p.a.). W ocenie organu I instancji w przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła. Jak zauważył organ I instancji - wnioskodawca mając świadomość, że z mocy art. 145 § 2 k.p.a. fałszywość dowodu powinna zostać stwierdzona orzeczeniem sądu lub innego organu - powołał jako podstawę wznowienia również art. 145 § 3 k.p.a., który stanowi, że z przyczyn określonych w art. 145 § 1 i 2 k.p.a, można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Wnioskodawca wskazał tu na okoliczność, iż "z mocy art. 101 § 1 Kodeksu karnego w zw. z art. 233 K.k. przestępstwo polegające na złożeniu fałszywego oświadczenia podlega przedawnieniu po upływie 5 lat", a "oświadczenia M.G. i E.K. złożone zostały w dniu [...] r. i z mocy art. 17 § 1 pkt 6 K.p.k. nie może być wszczęte przeciwko ww. osobom postępowanie karne". W uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] r. organ I instancji wskazał, że wskutek dokonywanych zmian decyzji o pozwoleniu na budowę i wydaniu decyzji zmieniających pierwotną decyzję - w aktach sprawy znajduje się również oświadczenie inwestorów datowane na dzień [...] r., w stosunku do którego nie doszło jeszcze do przedawnienia, co wyklucza możliwość wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 3 K.p.a. W ocenie organu I instancji wnioskodawca nie wykazał również oczywistości popełnienia przez inwestorki przestępstwa z art. 233 K.k., a wobec braku stosownego orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa, brak jest również podstaw do uznania, że w sprawie wystąpiły szczególne okoliczności, pozwalające na wszczęcie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art, 145 § 2 i 3 k.p.a. Odwołanie od ww. decyzji Prezydenta z dnia 31.08.2017 r. wniósł pełnomocnik W.U. podnosząc zarzut naruszenie przepisów art. 7 K.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 1 i 8 k.p.a., art. 145 § 3 k.p.a., art. 149 § 2 k.p.a. oraz art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Skarżący uważa, że w niniejszej sprawie dopuszczalne było wznowienie postępowania, pomimo że sfałszowanie dowodów nie zostało stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Skarżący wskazuje, że organ I instancji nie powinien odnosić jego wniosku o wznowienie do decyzji zmieniających, bowiem one nie są istotne dla rozpatrywanej sprawy. Wnioskodawca zarzuca Prezydentowi Miasta B. brak ustosunkowania się do zarzutów dotyczących oświadczenia inwestorów z dnia [...] r, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zarzuca ponadto organowi I instancji błędy proceduralne tj. brak poinformowania wnioskodawcy o wpływie pisma strony przeciwnej (inwestora), Z ww. powodów skarżący wnosi "o zmianę zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] r. oraz zmieniających ją decyzji i wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę." W toku postępowania odwoławczego - pismem z dnia [...] r. – pełnomocnik poinformował, iż odwołujący W.U. zmarł w dniu [...] r. a spadek po nim nabyła D.R., która udzieliła dotychczasowemu pełnomocnikowi dalszego pełnomocnictwa do występowania w niniejszej sprawie oraz reprezentowania spadkobiercy. Wojewoda Śląski ww. na wstępie decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji Rozpatrując przedmiotową sprawę w oparciu o akta sprawy organ odwoławczy stwierdza, jak następuje: Przepisy regulujące procedurę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 - art. 152 K.p.a.) w sposób wyraźny wyodrębniają kilka jego etapów. Na każdym z nich organ ustala i rozważa właściwe dla tego etapu okoliczności sprawy oraz (wydając rozstrzygnięcia) stosuje odpowiednie na tym etapie podstawy prawne. Przed zamknięciem danego etapu postępowania lub dokonaniem związanych z nim ocen i powstaniem jego skutków procesowych, organ nie rozważa okoliczności istotnych w kolejnej fazie postępowania. Etap wstępny omawianego postępowania obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia (w tym zachowanie terminu z art. 148 k.p.a.), kolejny zaś - mający miejsce po wydaniu postanowienia o wznowieniu - dotyczy badania istnienia przyczyny wznowienia. Gdy organ ustali nieistnienie badanej przesłanki wznowienia, to chociażby dostrzegł inne wady prawne decyzji dotychczasowej, wydaje decyzję o odmowie jej uchylenia w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (czyli decyzję merytoryczną) organ wydaje dopiero po stwierdzeniu przyczyny wznowienia i po uchyleniu decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., o ile w końcowej fazie swoich ustaleń nie stwierdzi, iż wystąpiły przeszkody wymienione w art. 146 K.p.a.), stosując wówczas nowy stan prawny. Do merytorycznej oceny sprawy w trybie wznowienia organ ma więc obowiązek przystąpić po jednoznacznym ustaleniu, że spełnione zostały wymogi formalne, nadto wystąpiła podstawa wznowienia. W myśl zasady dwuinstancyjności, zawartej w art. 15 K.p.a., przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie I rozstrzygnięcie sprawy. W związku z tym organ odwoławczy ocenił ponownie cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów odwoławczych sformułowanych wobec zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. wyjaśnić należy, że - jak słusznie zauważył odwołujący - obydwie decyzje zmieniające dotyczyły wyłącznie działki nr 2. należącej do inwestorów i nie zawierały żadnych zmian w stosunku do regulacji zawartych w pozwoleniu na budowę, dotyczących działki nr 1. stanowiącej własność odwołującego, dlatego oświadczenie inwestorów z dnia [...] r. nie ma dla sprawy żadnego znaczenia, a w szczególności nie niweczy ono skutków prawnych oświadczenia złożonego przez nich w dniu [...] r. (o prawie do dysponowania działką nr 1. na cele budowlane). Tutejszy organ podziela argumentację odwołania w powyższym zakresie. Nie ulega wątpliwości, że oświadczenia inwestorów o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożone przy wnioskach o zmiany pozwolenia na budowę, nie niweczą oświadczenia złożonego wraz z wnioskiem o pierwotne pozwolenie na budowę. Tym niemniej zauważyć należy, że - jak wynika z projektu budowlanego zatwierdzonego pierwotną decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. - projekt ten nie przewidywał żadnych celów budowlanych na działce nr 1.. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu działka ta miała być wykorzystywana jedynie w zakresie obciążającego ją ograniczonego prawa rzeczowego. W tym kontekście trudno przyjąć, że złożone przez inwestorów oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane było fałszywe. Odnośnie możliwości zastosowania w rozpatrywanym przypadku regulacji art. 145 § 2 k.p.a., stwierdzić należy, że słuszne jest stanowisko organu I instancji przedstawione w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Trzeba jeszcze raz podkreślić, że rzeczone postępowanie nie wypełnia znamion określonych w ww. przepisie, tzn. nie zachodzą okoliczności wskazujące, iż: "wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego". W rozpatrywanym przypadku żadna z tych przesłanek nie występuje, ani nie została uprawdopodobniona przez wnioskodawcę. W odwołaniu wnioskodawca powołuje również art. 145 § 3 K.p.a., na podstawie którego organ może wznowić postępowanie "gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa". W tym przypadku niewątpliwie nastąpiło przedawnienie czynu zarzucanego inwestorom, bowiem minął 5-letni okres określony w art. 101 § 1 k.k. w zw. z art. 233 K.k. Jednakże tutejszy organ nie jest upoważniony do orzekania w zakresie przepisów karnych (w tym przypadku art. 233 K.k.). Wskazać należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów - powołany przez skarżącego przepis art. 145 § 3 k.p.a.: "dotyczy sytuacji, w której organ wszczyna postępowanie wznowieniowe, kiedy postępowanie karne nie może być wszczęte, ponieważ nastąpiło przedawnienie karalności czynu lub inne okoliczności uniemożliwiające ściganie takie jak np. abolicja, amnestia, czy ograniczenia wynikające z immunitetu, ale jednocześnie istnieje przesłanka wskazująca, że czyn taki został popełniony. Organ, w toku postępowania wszczętego na podstawie art. 145 § 3 K.p.a., sprawdza jedynie, czy istnieją orzeczenia potwierdzające zaistnienie czynu karalnego. Również jednak w takim postępowaniu organ nie dokonuje samodzielnych ustaleń, które potwierdzałyby zaistnienie przestępstwa lub sfałszowania dokumentu" (Wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 stycznia 2018 r, sygn. akt II SA/Lu 790/17). Dlatego tutejszy organ nie może orzec o popełnieniu występku przez inwestorów, a następnie na podstawie własnych ustaleń wznowić postępowanie. Byłoby to rażącym przekroczeniem własnych kompetencji, bowiem Wojewoda Śląskim w tym postępowaniu występuje tylko i wyłącznie jako organ II Instancji administracji architektoniczno-budowlanej. Orzekanie o tym, czy jakieś działanie było występkiem, jest wyłączną domeną sądów powszechnych. Odnosząc się do zarzutu odwołania wskazującego na zaistnienie przesłanki wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. oraz na naruszenie przez organ I instancji powyższego przepisu - wyjaśnić należy, że przepis ten stanowi o wznowieniu postępowania. Jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione". Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 266/16: "Chodzi tutaj o taką zmianę lub uchylenie tej wcześniejszej decyzji, która tę decyzję zmienia lub uchyla definitywnie w sposób ostateczny". Pierwotna decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. nie została dotychczas uchylona, dlatego w niniejszej sprawie powyższy przepis nie miał zastosowania w stosunku do decyzji zmieniających tę decyzję. W skardze z 26 września 2019 r. D.R., działająca przez pełnomocnika, podnosi zarzuty dotyczące naruszenie przepisów: art. 7 k.p.a., art. 77§1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 145§1 pkt 1 k.p.a., art. 145§3 k.p.a., art. 149§2 k.p.a. i art. 151§1 pkt 1 i 2 k.p.a. W oparciu o te zarzuty wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego. Jak pełnomocnik podnosi w uzasadnieniu skargi, w przedmiotowej sprawie stwierdzenie fałszerstwa dowodu w drodze orzeczenia sądu lub innego organu nie mogło nastąpić ze względu na upływ czasu. Na mocy art. 101 §1 k.k. w zw. z art. 233 k.k. przestępstwo polegające na złożeniu fałszywego oświadczenia podlega przedawnieniu po upływie 5 lat. Oświadczenia M.G. i E.L. złożone zostały w dniu [...] r. stąd ich czyny uległy przedawnieniu w dniu [...] r. i z mocy art. 17§1 pkt 6 k.p.k. nie może być wszczęte przeciwko ww. osobom postępowanie karne. Do identycznego wniosku doszedł zresztą organ administracji, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Nie sposób jednak zgodzić się z organem administracji, co do tego, że nie może on czynić samodzielnych ustaleń czy w stanie faktycznym sprawy posłużona się fałszywym dowodem w postaci oświadczeń o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenia te są środkami dowodowymi, które podlegają ocenie przez organ administracji publicznej na zasadach i trybie wskazanym w kodeksie postępowania administracyjnego. Oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane może zostać skutecznie zakwestionowane w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Skoro oświadczenie jest jedynie środkiem dowodowym mającym wykazać dysponowanie przez inwestora prawem do nieruchomości na cele budowlane i jako środek dowodowy podlega ono badaniu przez organ, to badanie to powinno zmierzać, w razie wątpliwości co do prawa inwestora, w kierunku ustalenia rzeczywistego stanu prawnego. W stanie faktycznym sprawy organ administracji powinien był, na podstawie art. 149§2 k.p.a. przeprowadzić postępowanie co do przyczyny wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, w ramach którego powinien był kierując się dyspozycją art. 7 k.p.a., art. 77§1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. dokonać weryfikacji oceny prawdziwości złożonych przez inwestorki oświadczeń o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Żaden z przepisów prawa nie wyłącza bowiem zastosowania tych przepisów w postępowaniu wznowieniowym. W związku z powyższym uchylenie się przez organ administracji od obowiązku weryfikacji prawdziwości oświadczeń o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane stanowiło naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77§1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 145§1 pkt 1 k.p.a., art. 145§3 k.p.a., art. 149§2 k.p.a. W konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, odmawiającej uchylenia decyzji dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę doprowadziło do naruszenia art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Decyzja dotycząca udzielenia pozwolenia na budowę wydana została bowiem w oparciu o fałszywe oświadczenia M.G.i E.K. o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenia te były fałszywe albowiem, jak wynika to ze znajdujących się w aktach sprawy odpisów ksiąg wieczystych nr [...] i [...] ograniczone rzeczowe obciążające działkę nr 1. nie daje M.G. i E.K. prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane lecz jedynie prawo drogi koniecznej polegające na prawie przejazdu i przechodu po działce nr 1. pasem o szerokości 5 metrów na odcinku 48 metrów. Nie sposób przy tym zgodzić się z organem administracji, że decyzja dotycząca pozwolenia na budowę nie przewidywała żadnych celów budowlanych na działce nr 1.. Otóż, już z samego nagłówka tej decyzji wynika, że dotyczy ona m.in. przebudowy zjazdu z ul. [...] na działce nr 1. a szczegółowe warunki tej przebudowy określone zostały w załączonej do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. w sprawie uzgodnienia przebudowy istniejącego zjazdu z ul. [...] na dz. nr 1. obręb [...] dla skomunikowania planowanej budowy budynku mieszkalno-usługowo-handlowego (apteka z mieszkaniem) na dz. nr 2. obręb [...]. Istniejąca służebność drogi koniecznej nie dawała inwestorkom prawa wykonywania na obciążanej nieruchomości jakichkolwiek prac budowlanych, a zwłaszcza w tak istotny sposób zmieniających sposób zagospodarowania działki nr 1. oraz jej ukształtowanie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Śląskiego z [...] r. nr [...] , utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., znak: [...] , odmawiającą uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta B. nr [...] znak: [...] z dnia [...] r., wydanej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi – M.G. i E.K. , Apteka "A " s.j., pozwolenia na budowę budynku usługowego z mieszkaniem (apteka typ [...]) wraz z instalacjami wewnętrznymi: elektr., co., wod.-kan,, oraz przebudowę zjazdów z ul. [...] na działce nr 1. i 2. przy ul. [...] , obręb [...] w B., podjęta na podstawie art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a. ze względu na niewykazanie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt. 1 k.p.a. W pierwszym rzędzie należy zauważyć, że decyzja ta zapadła w wyniku zastosowania nadzwyczajnego trybu postępowania (wznowienia), dopuszczającego możliwość wzruszenia (uchylenia) decyzji ostatecznej ze względu na określone wady procesowe tego aktu, wskazane w art. 145 § 1 pkt. 1- 8 oraz w art. 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a. Uchylenie ostatecznej decyzji, w tym przypadku pozwolenia na budowę, może nastąpić tylko i wyłącznie wtedy, kiedy w trakcie postępowania w sposób niewątpliwy zostanie ustalona jedna z przesłanek wznowienia i jednocześnie nie zachodzi przeszkoda wynikająca z art. 146 § 1 i 2 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem badania organów administracji była przesłanka wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt. 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Z tej przyczyny, jak wynika z art. 145 § 2 k.p.a., postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Z kolei art. 145 § 3 k.p.a. stanowi, że z tej przyczyny można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Analizując postanowienia art. 145 § 1 pkt. 1 w powiązaniu z § 2 i § 3 tego przepisu można dostrzec, ze ustawodawca przewiduje pewną gradację polegającą na tym, że co do zasady, postępowanie wznowieniowe może być wszczęte jeśli fałszywość dowodów jest potwierdzona (prawomocny wyrok sądu karnego), natomiast wyjątkowo w sytuacji, w której potwierdzenia takiego nie ma, natomiast sfałszowanie jest oczywiste i dodatkowo uzasadnia to konieczność ochrony szczególne cennych dóbr (życia i zdrowia ludzi, interesu społecznego). Przenosząc te ustalenia na grunt rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że fakt fałszywości dowodu – oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – nie został potwierdzony. Sfałszowanie dowodu musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Przez termin "inny organ" rozumie się w szczególności Trybunał Stanu, sądy dyscyplinarne, a także jakikolwiek inny organ, któremu akty prawne powierzają wykonanie funkcji orzeczniczych w powyższym zakresie (por. E. Mzyk, Wznowienie postępowania administracyjnego (w świetle orzecznictwa SN i NSA, Warszawa–Zielona Góra 1994, s. 73). Nie jest także wykazana oczywistość sfałszowania tego oświadczenia, to tylko – zdaniem skarżącej – wynika z treści oświadczenia złożonego przez inwestorki, które wskazały na dysponowanie ograniczonym prawem rzeczowym w stosunku do działki nr 3, co jest zgodne z prawdą (ze stanem rzeczywistym).Czym innym jest problem, czy dysponowanie takim tytułem prawnym było wystarczające dla organu administracji architektoniczno-budowlanej, który w oparciu m.in. o to oświadczenie uznał, że zostały spełnione wymogi konieczne do uzyskania pozwolenia na budowę. W tym zakresie wada tego rodzaju mogłaby podlegać kontroli w ramach postępowania nieważnościowego, a nie w postępowaniu wznowieniowym. Nie było także podstaw do tego, aby wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a., co sugeruje skarżący wskazując na kolejną przesłankę wznowieniową. W jego (tj. skarżącego) ocenie, ta nową okolicznością ma być fałszywe oświadczenie, natomiast nie ma żadnych dowodów potwierdzających tą hipotezę. Niewątpliwie, oświadczenie o którym mówimy, jest istotną okolicznością dla sprawy wydania pozwolenia budowlanego, natomiast kwestia ta mogłaby podlegać rozważaniom organów orzekających w sprawie tylko wtedy, gdyby ta okoliczność zaistniała. W kontekście powyższych ustaleń oraz analizy akt sprawy Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 145 §1 pkt 1, art. 145 § 2 k.p.a., jak również oraz art. 7 k.p.a., art. 77§ 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., skoro sprawa została właściwe przez organy wyjaśniona. Niezrozumiały jest dla Sądu zarzut dotyczący naruszenia art. 149 § 3 k.p.a., traktujący o odmowie wznowienia postępowania, który to przepis nie znajdował w sprawie zastosowania. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.