I Ca 459/22

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I Ca 459/22</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 24 listopada 2022 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: Sędzia Elżbieta Zalewska – Statuch</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2022 roku w Sieradzu</p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">P. S.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->przeciwko <span class="anon-block">M. S.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o ustanowienie rozdzielności majątkowej</strong> </p> <p>na skutek apelacji powoda</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu</p> <p>z dnia 3 sierpnia 2022 roku, sygn. akt III RC 259/21</p> <p>I.  zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 1,2 i 4 na następujący:</p> <p>a/ punktowi 1 nadaje brzmienie: „1. ustanawia z dniem 6 października 2021 roku rozdzielność majątkową pomiędzy małżonkami <span class="anon-block">P. S.</span> i <span class="anon-block">M.</span> <br/> <span class="anon-block">S.</span> w miejsce ustawowej wspólności majątkowej wynikającej <br/>z zawarcia przez nich małżeństwa w dniu 24 kwietnia 2000 roku. w Urzędzie <span class="anon-block">S.</span> <br/>Cywilnego w <span class="anon-block">N.</span>, zapisanego w księdze małżeństw za numerem <span class="anon-block"> (...)</span>”;</p> <p>b/ punktowi 2 nadaje brzmienie: „ 2. zasądza od pozwanej <span class="anon-block">M. S.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block">P. S.</span> 920 (dziewięćset dwadzieścia) złotych tytułem kosztów procesu, w tym 720 (siedemset dwadzieścia) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od daty uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty”;</p> <p>c/ uchyla punkt 4 w całości:</p> <p>II. zasądza od pozwanej <span class="anon-block">M. S.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block">P. S.</span> <br/>560 (pięćset sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego, <br/>w tym 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego <br/>w postępowaniu apelacyjnym z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas <br/>po upływie tygodnia od daty doręczenia pozwanej odpisu wyroku do dnia zapłaty.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I Ca 459/22</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy w Wieluniu, w sprawie z powództwa <span class="anon-block">P. S.</span> przeciwko <span class="anon-block">M. S.</span> o ustanowienie rozdzielności majątkowej małżeńskiej oddalił powództwo (pkt 1), nie obciążył powoda kosztami procesu (pkt 2), nakazał wypłacić <br/>z sum budżetowych Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wieluniu adwokatowi <span class="anon-block">L. J.</span> kwotę 442,80 zł tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej pozwanej z urzędu, w tym kwotę 82,80 zł tytułem podatku od towarów <br/>i usług (pkt 3) oraz nakazał pobrać od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Wieluniu kwotę 442,80 zł tytułem wydatków i opłat poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa (pkt 4).</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Powyższe orzeczenie zapadło w oparciu o następujące ustalenia i wnioski, których istotne elementy przedstawiają się następująco:</em> </strong> </p> <p>Strony zawarły związek małżeński w dniu 29 kwietnia 2000 roku i z tą datą powstał między nimi ustrój wspólności ustawowej małżeńskiej.</p> <p>Przed zawarciem małżeństwa strony nie zawierały umów majątkowych małżeńskich. Natomiast w dniu 13 grudnia 2010 roku aktem notarialnym strony rozszerzyły ustawową wspólność majątkową o dwie nieruchomości położone w <span class="anon-block">N.</span> <br/>i w <span class="anon-block">D.</span>. Strony posiadają pełną zdolność do czynności prawnych, żadna z nich nie ma stwierdzonej choroby psychicznej. Żadna ze stron nie ogłosiła upadłości. Pomiędzy stronami toczy się postępowanie rozwodowe, które zostało obecnie zawieszone, <br/>z uwagi na toczące się postępowanie karne.</p> <p>Od początku małżeństwa strony mieszkały razem. Powód już wówczas był osobą niepełnosprawną poruszającą się na wózku inwalidzkim. Strony nie mają wspólnych dzieci. Powód otrzymywał rentę inwalidzką z ZUS-u w wysokości ok. 3200 zł miesięcznie oraz rentę powypadkową otrzymywaną z <span class="anon-block"> (...)</span> w wysokości 8000 zł. Pozwana nie pracowała. Pozostawała w domu opiekując się powodem i zajmując się domem. Taki sposób funkcjonowania rodziny był wspólną decyzją stron.</p> <p>Renty powoda zawsze stanowiły podstawę utrzymania rodziny. Gdy strony mieszkały razem powód przekazywał fundusze na utrzymanie domu i małżonki. Do 2019 roku strony posiadały wspólne konto bankowe.</p> <p>Podczas trwania małżeństwa strony wspólnie zakupiły samochód. Ponadto powód posiada drugi samochód, który jest jego wyłączną własnością. Samochód został zakupiony przez ubezpieczyciela. Strony posiadają też nieruchomość zabudowaną położona w <span class="anon-block">N.</span> o pow. 3,17 ha, dla której Sąd Rejonowy w Wieluniu prowadzi <span class="anon-block">księgę wieczystą (...)</span> oraz nieruchomość niezabudowaną położoną we wsi <span class="anon-block">D.</span> o pow. 0,27 ha, dla której Sąd Rejonowy w Wieluniu prowadzi <span class="anon-block">księgę wieczystą numer (...)</span>. Także aktem darowizny małżonkowie otrzymali od <span class="anon-block">W. K.</span> nieruchomość położoną w gminie <span class="anon-block">N.</span> o obszarze 13 arów, stanowiącą <span class="anon-block">działkę oznaczoną numerem (...)</span>, dla której Sąd Rejonowy w Wieluniu prowadzi <span class="anon-block">księgę wieczystą numer (...)</span> </p> <p>Dobre relacje między stronami trwały do 2015 roku. Potem relacje uległy pogorszeniu. W lipcu 2021 roku strony rozstały się. Powód zamieszkał w <span class="anon-block">L.</span> <br/>w wynajętym domu. Pozwana natomiast pozostała w domu rodzinnym powoda.</p> <p>Obecnie powód nadal otrzymuje rentę inwalidzką i powypadkową. Łącznie jest <br/>to kwota 11200 zł miesięcznie. Zaciągnął kredyt na zakup i remont domu. Kredyt został zaciągnięty na okres 10 lat. Miesięczna rata wynosi 3000 zł. Powód spłaca ten kredyt od roku. Pozwana zaś podjęła pracę dorywczą. Z prac dorywczych osiąga dochód w wysokości <br/>ok. 700 zł miesięcznie.</p> <p>Strony pozostają w dość dużym konflikcie. Przedmiotem nieporozumienia są sprawy osobiste i finanse. Powód od około 2 lat związany jest z <span class="anon-block">A. G.</span>. <span class="anon-block">A. G.</span> pomaga obecnie powodowi, czasami zostaje u niego na noc. Powód planuje związać się <br/>z <span class="anon-block">A. G.</span> po uzyskaniu rozwodu. Od 2019 roku powód nie łożył na utrzymanie pozwanej. Obecnie tytułem zabezpieczenia w sprawie rozwodowej płaci pozwanej alimenty <br/>w wysokości po 2000 zł miesięcznie.</p> <p>Mimo nieporozumień z pozwaną, powód opłaca Internet, telewizję i podatek <br/>od nieruchomości. Pozostałe rachunki tj. światło, gaz, opał opłaca pozwana. Także <br/>do stycznia br. powód przyjeżdżał do wspólnego domu stron korzystając ze swoich pomieszczeń. Obecnie nie przyjeżdża. Pozwany we wspólnym domu stron ma swoje pomieszczenia, a pozwana swoje. Pomieszczenia te są zamykane na klucz. Pozwana nie udostępnia pozwanemu swoich pomieszczeń. Nie ma też kluczy do pomieszczeń powoda. <br/>Po rozstaniu strony komunikowały się wyłącznie za pomocą s-smsów. Obecnie i ta forma komunikacji ustała, gdyż powód nie odbiera wiadomości od pozwanej. Strony mają oddzielne konta bankowe. Zarówno wobec powoda, jak i pozwanej nie toczą się żadne postępowania komornicze.</p> <p> <span class="anon-block">S.</span> faktyczny był dla sądu w dużej mierze bezsporny i został ustalony na podstawie zeznań stron, przyznanych, bądź niezanegowanych przez stronę przeciwną, którym <br/>to zeznaniom sąd w zasadzie w całości przypisał wiarę, albowiem brak jest dowodów obalających prawdziwość tych zeznań.</p> <p>Oceniając zeznania świadka <span class="anon-block">J. K.</span> sąd uznał, iż w całości zasługują <br/>na wiarę, są, bowiem spójne, logiczne, konsekwentne, razem z zeznaniami pozwanej tworzą logiczną całość. Brak jest dla sądu jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby zdyskredytować zeznania tego świadka.</p> <p>Sąd w całości przypisał wiarę nieosobowemu materiałowi dowodowemu powołanemu w trakcie czynionych ustaleń, albowiem autentyczności tych dowodów nie zanegowały strony procesu.</p> <p>Sąd pominął dowód z plików znajdujących się na płycie CD, jako nie istotne <br/>dla rozstrzygnięcia sprawy.</p> <p>Sąd wskazał na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 52;art. 52 § 1)">art. 52 § 1 kro</a> i odniósł się do kwestii „ważnych powodów” <br/>w kontekście żądania ustanowienia przez sąd rozdzielności majątkowej w oparciu <br/>o orzecznictwo i poglądy doktryny.</p> <p>W ocenie sądu w tej sprawie nie zachodzą ważne powody do ustanowienia rozdzielności majątkowej przez wzgląd na sposób funkcjonowania stron na przestrzeni trwania małżeństwa.</p> <p>Ustalony w sprawie stan faktyczny wskazuje dla sądu, iż od początku trwania małżeństwa to powód był głównym (i w zasadzie jedynym) żywicielem rodziny, pozwana <br/>zaś swoją aktywność koncentrowała głownie na opiekę nad powodem oraz prowadzeniu domu. Fakt ten jest w zasadzie bezsporny, przyjęty przez sąd, jako oczywisty, albowiem powód ma orzeczenie o całkowitej i trwałej niezdolności do pracy, a on sam temu faktowi <br/>nie zaprzeczał. Cały ciężar prowadzenia domu i opieki nad powodem spoczywał na pozwanej, która zrezygnowała z pracy zawodowej. Niemniej jednak sytuacja finansowa stron była <br/>na tyle dobra, że mogli oni podejmować decyzje gospodarcze skutkujące zaciąganiem zobowiązań (na zakup samochodu). Decyzja ta była podjęta wspólnie. Sytuacja uległa zmianie w lipcu 2021 roku, gdy powód podjął decyzję o tym, że wyprowadzi się z domu. Decyzja ta skutkowała tym, że strony przestały prowadzić wspólne gospodarstwo domowe. Nie miało to natomiast żadnego wpływu na sposób gospodarowania majątkiem wspólnym. Powód występując o ustanowienie rozdzielności majątkowej stron powoływał się na istnienie faktycznej separacji, istnienie konfliktu stron oraz ustanie więzi ekonomicznej, uczuciowej <br/>i fizycznej.</p> <p>Odnosząc się do powyższych argumentów stwierdzono, iż separacja faktyczna może być uznana za ważny powód do ustanowienie rozdzielności majątkowej, tylko w sytuacji, kiedy uniemożliwia wykonywanie zarządu majątkiem wspólnym.</p> <p>W przedmiotowej prawie natomiast nie ustalono według sądu, aby strony napotykały jakiekolwiek trudności w zarzadzaniu i organizacji majątkiem wspólnym i co istotne także powód nie podnosił, aby toczyły się pomiędzy stronami jakiekolwiek spory dotyczące majątku wspólnego. Ustanie zaś więzi majątkowej, fizycznej i uczuciowej między stronami nie wpływa w żaden sposób na możliwość wykonywania zarządu ich majątkiem wspólnym. Powód nie podnosił, by pozwana w jakikolwiek sposób utrudniała zarząd majątkiem wspólnym (każdy miał określone własne pomieszczenia), a nawet przyznał, iż małżonkowie w pewnym zakresie nawet współpracują w zarządzie, czego przykładem jest np. wspólne ponoszenie kosztów utrzymania wspólnego dom. Żaden z małżonków swoim zachowaniem nie generuje także sytuacji, zagrażającej interesom majątkowym drugiego z małżonków <br/>lub dobru rodziny. Jak już wykazano powód regularnie opłaca rachunki za dom, natomiast pozwana od lipca 2021 roku, a także w dacie wniesienia pozwu i do chwili obecnej, <br/>dba o posesję, ponosi bieżące koszty jej utrzymania. Żadne z pozostałych wspólnych nieruchomości nie zostały zaniedbane ani uszczuplone.</p> <p>W takiej sytuacji brak jest podstaw zdaniem sądu do to twierdzeń, iż od lipca 2021 roku którekolwiek z małżonków działa na szkodę majątku wspólnego lub narusza interesy majątkowe współmałżonka.</p> <p>Zauważono też, iż w sprawie o ustanowienie rozdzielności należy rozważyć, <br/>czy ustanowienie rozdzielności majątkowej nie pozostaje w sprzeczności z dobrem rodziny. Dobro to mogłoby sprzeciwić się ustanowieniu rozdzielności w szczególności wtedy, <br/>gdy uwzględnienie tego żądania byłoby szkodliwe dla interesów drugiego małżonka. <br/>W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia w ocenie sądu z taką sytuacją. Powód <br/>był jedynym żywicielem rodziny. Pozwana zaś opiekując się przez lata powodem nie pracowała. Zatem jej sytuacja finansowa uzależniona jest od pomocy powoda.</p> <p>Wobec powyższego w niniejszej sprawie nie istniały dla sądu podstawy <br/>do ustanowienia rozdzielności majątkowej – strona powodowa nie wykazała istnienia ważnych powodów uzasadniających przymusowe ustanowienie rozdzielności majątkowej, <br/>a pozwana na zniesienie obowiązującego ustroju się nie zgodziła.</p> <p>Zdaniem sądu, dalsze trwanie wspólności majątkowej małżeńskiej nie stanowi zagrożenia dla żadnej ze stron, ani nie jest sprzeczne z dobrem założonej rodziny.</p> <p>Sąd nie obciążył powoda kosztami procesu, a o kosztach profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego z urzędu dla pozwanej orzeczono na podstawie § 10 pkt. 7 <br/>w zw. z § 4 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku <br/>w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz.U. z 2016, poz. 1714), jednocześnie nakazując pobrać <br/>od powoda jako strony przegrywającej orzeczoną kwotę.</p> <p> <strong> <!-- -->Apelację</strong> od wyroku złożył powód, który zaskarżył orzeczenie w całości zarzucając:</p> <p>1/ naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego <br/>w sposób wybiórczy oraz sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, <br/>co w konsekwencji skutkowało błędnym przyjęciem, że po wyprowadzce powoda w lipcu 2021 roku strony pomimo pozostawania w separacji faktycznej, współpracowały <br/>w zarządzenie majątkiem wspólnym, podczas gdy jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, strony nie utrzymywały ze sobą żadnego kontaktu i nie gospodarowały wspólnie, były do siebie wrogo nastawione, nie miały wiedzy o zarządzaniu swoimi finansami, wydatkami, czy kosztami utrzymania, a po wyprowadzce powoda pozwana podjęła zatrudnienie aby być niezależną finansowo,</p> <p>2/ błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, <br/>że orzeczenie rozdzielności majątkowej jest „sprzeczne z dobrem rodziny, a także interesem osoby słabszej ekonomicznie", podczas gdy jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, pozwana nie jest stroną słabszą ekonomicznie, a co za tym idzie sytuacja finansowa pozwanej nie uległa pogorszeniu po wyprowadzce powoda,</p> <p>3/ naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 52;art. 52 § 1)">art. 52 § 1 kro</a> poprzez błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie wyprowadzka powoda w lipcu 2021 roku z domu i zerwanie <br/>z tą chwilą wszystkich więzi między stronami (w tym więzi gospodarczej) nie stanowi ważnych powodów uzasadniających ustanowienie rozdzielności majątkowej.</p> <p>W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i orzeczenie rozdzielności majątkowej pomiędzy powodem <span class="anon-block">P. S.</span> <br/>a pozwaną <span class="anon-block">M. S.</span> z dniem złożenia pozwu; zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania przed sądem I instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania przed Sądem odwoławczym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja powoda zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Podkreślić należy, że w obecnym modelu procedury cywilnej sąd odwoławczy nie ogranicza się wyłącznie do kontroli orzeczenia sądu pierwszej instancji, lecz bada ponownie całą sprawę, a kontrolując prawidłowość zaskarżonego orzeczenia, pełni również funkcję sądu merytorycznego, który może rozpoznać sprawę od początku, uzupełnić materiał dowodowy lub powtórzyć już przeprowadzone dowody, a także poczynić samodzielnie ustalenia na podstawie materiału zebranego w sprawie.</p> <p>Dokonanie ustaleń faktycznych umożliwia bowiem sądowi drugiej instancji ustalenie podstawy prawnej wyroku, a więc dobór właściwego przepisu prawa materialnego, jego wykładnię oraz dokonanie aktu subsumcji. Tym samym postępowanie apelacyjne - choć odwoławcze - ma charakter merytoryczny( zob. uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 1999 roku, sygn. III CZP 59/98, OSNC 1999/7-8/124; uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC 2008, Nr 6, poz. 55 i powołane tam orzecznictwo).</p> <p>Dokonując zatem kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sposób wynikający z powyższych założeń Sąd Okręgowy uznał, iż ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji, istotne dla rozstrzygnięcia, nie budziły wątpliwości.</p> <p>Ponadto na etapie postępowania odwoławczego Sąd Okręgowy w oparciu <br/>o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 381)">art. 381 k.p.c.</a> uzupełnił postępowanie dowodowe w zakresie ustalenia sposobu rozstrzygnięcia prowadzonego przeciwko pozwanej postępowania karnego i ustalił, <br/>że nieprawomocnym wyrokiem z 3 listopada 2022 roku Sąd Rejonowy w Wieluniu <br/>VI Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w <span class="anon-block">P.</span> oskarżoną <span class="anon-block">M. S.</span> w ramach zarzucanego jej czynu uznał za winną tego, że w okresie od lipca 2019 roku do września 2021 roku w <span class="anon-block">S.</span>, województwa <span class="anon-block"> (...)</span> znęcała się psychicznie i fizycznie nad wspólnie z nią zamieszkującym mężem <span class="anon-block">P. S.</span>, to jest osobą nieporadną ze względu na stan fizyczny wynikający z niepełnosprawności w ten sposób, że utrudniała mu korzystanie z wózka inwalidzkiego odstawiając go w miejsca, z których nie mógł do niego sięgnąć, blokowała mu możliwość przejazdu wózkiem inwalidzkim, uniemożliwiała mu wyjazd samochodem z posesji, włączała oświetlenie w pomieszczeniu w którym odpoczywał, wyrywała mu z rąk telefon komórkowy, w trakcie kłótni używała wobec niego obraźliwych określeń, szarpała go za ubranie, popychała, uderzała rękoma i różnymi przedmiotami po jego ciele, szarpała za ucho, celowo wydmuchiwała w jego kierunku dym z papierosa, to jest czynu wyczerpującego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207)">art. 207</a> § la <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">k.k.</a> i za to na podstawie art, 207 § la <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">k.k.</a> wymierzył jej karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 2 (dwóch) lat, oddając ją w okresie próby pod dozór kuratora; w okresie próby zobowiązał oskarżoną do poprawnego zachowania wobec pokrzywdzonego oraz orzekł od oskarżonej tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">P. S.</span> kwotę 5000 zł, (odpis wyroku – k. 136 – 136 verte).</p> <p>Wobec powyższego Sąd Odwoławczy rozważył zarzuty apelującego powoda zgodnie z ich istotą, zasadniczo w ramach tak ustalonej podstawy faktycznej powództwa w kontekście przesłanek ustalenia rozdzielności majątkowej stron w kontekście istnienia „ważnych powodów” uzasadniających w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 52)">art. 52 kro</a> zniesienie wspólności majątkowej małżeńskiej - wskazując, co następuje:</p> <p>Zasadą wynikającą z zawarcia związku małżeńskiego jest pozostawanie małżonków <br/>w małżeńskiej wspólności ustawowej. Stąd możliwość zastosowania przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 52;art. 52 § 1)">art. 52 § 1 kro</a> <br/>i ustanowienie rozdzielności majątkowej wbrew woli jednego z małżonków jest dopuszczalne jedynie w razie istnienia ważnych ku temu powodów, a więc na zasadzie wyjątku.</p> <p>„Ważne powody” uzasadniające w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 52)">art. 52 kro</a> zniesienie wspólności majątkowej małżeńskiej nie zostały przez ustawodawcę zdefiniowane, więc w tym zakresie należy posiłkować się dorobkiem orzeczniczym sądów powszechnych i poglądami doktryny <br/>z których wynika generalna wskazówka, że ważne powody to takie okoliczności, które sprawiają, że w konkretnej sytuacji faktycznej wspólność majątkowa nie służy dobru drugiego z małżonków oraz dobru założonej przez małżonków rodziny, a nawet prowadzi do sytuacji sprzecznej z zasadami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19460060052" title="Dekret z dnia 22 stycznia 1946 r. - Prawo rodzinne - Dz. U. z 1946 r. Nr 6, poz. 52 ()">prawa rodzinnego</a>. (np. por. Jerzy Ignatowicz i in., Kodeks rodzinny i opiekuńczy z komentarzem, Wydawnictwo Prawnicze W-wa 1993, str.312-313, ust.5)</p> <p>W niniejszej sprawie powód powoływał się na faktyczną separację stron trwającą <br/>od lipca 2021 roku – więc o ile można byłoby zaakceptować pogląd prawny prezentowany przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu to jednak istnienie nieprawomocnego orzeczenia sądu karnego - wydanego po zamknięciu rozprawy przed sądem pierwszej instancji, ale przed wydaniem orzeczenia przez sąd drugiej instancji - zmienia perspektywę potrzeby ochrony interesów pozwanej jako współmałżonka oraz ochrony dobra założonej przez strony rodziny.</p> <p>Jeśli pozwana została nieprawomocnie skazana na znęcanie się psychicznie i fizycznie nad powodem <span class="anon-block">P. S.</span> w okresie od lipca 2019 roku do września 2021 roku to trudno odrzucić argumentację, że rodzaj relacji między małżonkami pozwala na prowadzenie wspólnego zarządu majątkiem w jego najmniejszym nawet zakresie a utrzymanie wspólności ustawowej odpowiada jakikolwiek zasadom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19460060052" title="Dekret z dnia 22 stycznia 1946 r. - Prawo rodzinne - Dz. U. z 1946 r. Nr 6, poz. 52 ()">prawa rodzinnego</a>.</p> <p>Sąd drugiej instancji uznał, że w tej szczególnej sytuacji nie ma racjonalnych podstaw by w świetle planowanych przez powoda przedsięwzięć gospodarczych przyszłe przysporzenia majątku dokonywane były nadal do wspólności ustawowej.</p> <p>Wypada też wskazać, że oznaczenie w wyroku, który ustanawia rozdzielność majątkową, dnia jej ustania jest obligatoryjne i następuje z urzędu. Skoro zatem powód pomimo istnienia separacji faktycznej od lipca 2021 roku, wniósł w pozwie o ustanowienie rozdzielności z dniem złożenia pozwu, co nastąpiło 6 października 2021 roku (data stempla pocztowego –k. 22 verte), sąd w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 321)">art. 321 k.p.c.</a> ustalił, tą datę jako dzień ustania wspólności majątkowej między małżonkami.</p> <p>Z tych wszystkich względów wyrok sądu pierwszej instancji podlegał zmianie <br/>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 k.p.c.</a>, w sposób opisany w sentencji orzeczenia sądu okregowego.</p> <p>Ze względu na zmianę wyroku, należało dokonać na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> <br/>w z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 k.p.c.</a>, korekty rozstrzygnięcia o kosztach procesu, w tym kosztach zastępstwa procesowego.</p> <p>W okolicznościach sprawy strona powodowa wygrała sprawę w postępowaniu pierwszoinstancyjnym w całości, co powoduje, że zasadnym było zasądzenie od pozwanej <br/>na rzecz powoda łączną kwotę 920 zł z tytułu kosztów procesu, na które złożyła się opłata <br/>od pozwu w wysokości 200 zł oraz koszty zastępstwa prawnego po stronie powodowej 720 zł, ustalając ich wysokość w oparciu o § 4 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j Dz. U. <br/>z 2018 r., poz. 265), o czym orzeczono jak w punkcie I b sentencji.</p> <p>O kosztach postępowania apelacyjnego, należnych od pozwanej na rzecz powoda <br/>Sąd Okręgowy orzekł w punkcie III wyroku, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 2;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 - 3 k.p.c.</a> <br/>w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.c.</a>, tj. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, który pozwana przegrała w instancji odwoławczej w całości.</p> <p>Sąd zasądził więc od pozwanej na rzecz powoda kwotę łączną 560 zł z tytułu kosztów procesu, na które złożyła się opłata od apelacji w wysokości 200 zł oraz koszty zastępstwa prawnego w postępowaniu apelacyjnym 360 zł, ustalając ich wysokość w oparciu o § 4 ust. 1 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia <br/>22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j Dz. U. z 2018 r., poz. 265.).</p> </div>