II SA/Rz 904/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 26 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. – Przedsiębiorstwo "[...]" na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE II SA/Rz 904/11 U Z A S A D N I E N I E Okręgowy Inspektor Pracy decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Inspektora Pracy z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] o nałożeniu na T. B. – Przedsiębiorstwo "[...]" kary pieniężnej w kwocie 7400 zł. W skardze na tę decyzję T. B. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji motywując go w ten sposób, że wyegzekwowanie kary spowoduje trudne do odwrócenia skutki tj. ograniczenie lub zlikwidowanie prowadzonej działalności i konieczność zwolnienia z pracy zatrudnionych kierowców. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - określanej dalej jako P.p.s.a.), sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (patrz: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. II SA/Bk 352/2006 - Lex Polonica nr 1241556). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym skarżący powinien przytoczyć konkretne okoliczności wskazujące na możliwość zaistnienia wyżej opisanych zdarzeń, których uzasadnienie skargi nie zawiera. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca wskazuje na możliwe dotkliwe skutki wyegzekwowania kary, włącznie z możliwością zakończenia działalności gospodarczej. Jednakże twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny zostać uprawdopodobnione przykładowo dokumentami źródłowymi. Uprawnienie do domagania się wstrzymania wykonania decyzji wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl.). Takich dokumentów wnioskodawca nie przedstawił. Aby okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Podanie przez skarżącego jedynie, że zapłata kwoty 7400 zł może doprowadzić do ograniczenia lub zlikwidowania prowadzonej działalności i konieczności zwolnienia z pracy zatrudnionych kierowców - bez bliższego uzasadnienia i uprawdopodobnienia nie spełnia wyżej wskazanych wymogów. Uwzględniając wszystkie okoliczności, należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie jest to tym bardziej zasadne, że przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z istoty swej skutki ich spełnienia są odwracalne. Dlatego, w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, strona nie poniesie szkody albowiem nastąpi wówczas zwrot należności. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.