II SA/Op 464/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi B.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, z dnia 30 maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia umorzyć postępowanie. UZASADNIENIE B. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę, której przedmiotem uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 maja 2012 r., nr [...], uchylającą w całości decyzję Inspektora Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia 19 maja 2011 r., nr [...], działającego z upoważnienia Wójta Gminy Pokój, przyznającą bezterminowo świadczenie pielęgnacyjne w wysokości 520,00 zł miesięcznie od 1 stycznia 2010 r. w związku z opieką nad synem D. M. oraz orzekającą o opłaceniu od powyższego świadczenia miesięcznych składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe. W ocenie skarżącej organ pierwszej instancji nie ustosunkował się do decyzji Kolegium, gdyż jej sprawa nie została przez ten organ w żaden sposób rozpatrzona. Ponadto wskazała, że od 2009 r. "walczy" z organem pierwszej instancji i czuje się przez ten organ bardzo skrzywdzona. Zaznaczyła, że jej syn D. jest chory i wymaga stałej opieki. Tymczasem organ I instancji ignoruje ją, a "przez urzędników traktowana jest jakby chciała coś od nich wyłudzić". Skargę zakończyła stwierdzeniem, że "nie uzyskała od organu I instancji żadnej odpowiedzi", i sytuacja ta "rażąco uderza w jej godność". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowej w dniu 8 listopada 2012 r. skarżąca B. M. została pouczona w trybie art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej P.p.s.a. i zapytana – wobec treści skargi – czy skarży decyzję SKO, czy też ma pretensje wobec Wójta, na co oświadczyła, że to drugie i w konsekwencji cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W myśl art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z przytoczonej treści art. 60 P.p.s.a. wynika więc, że oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi jest dla Sądu wiążące. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez Sąd. Jedynie w przypadku, gdy zdaniem Sądu cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd obowiązany jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W takiej sytuacji, winny zostać przez Sąd wykazane przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady związania w tej kwestii stanowiskiem skarżącego i w konsekwencji rozpoznania skargi wbrew woli strony wyrażonej w złożonym oświadczeniu. W przeciwnym przypadku cofnięcie skargi uznane winno być za skuteczne i w jego konsekwencji postępowanie sądowe podlega umorzeniu na podstawie art.161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2007 r., sygn. akt I OSK 3/07, opubl. LEX nr 376825 ). Mając na uwadze omawianą regulację oraz dokonując zgodnie z jej dyspozycją oceny oświadczenia o cofnięciu skargi, należało uznać, iż oświadczenie złożone przez skarżącą na rozprawie w dniu 8 listopada 2012 r. było skuteczne. Analiza sprawy nie uprawnia do twierdzenia, aby zostało ono złożone w celu obejścia prawa, jak też, aby spowodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Niezależnie od powyższego należy na marginesie zauważyć, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 maja 2012 r. wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. powoduje, iż sprawa administracyjna powraca do organu I instancji, który ma obowiązek ponownie rozstrzygnąć wniosek skarżącej z dnia 16 listopada 2010 r. Do wniosku tego strona załączyła odpis wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt [...], z którego wywodziła – co wprost wynika z treści odwołania B. M. z dnia 21 grudnia 2010 r. oraz 16 lutego 2012 r. –, że ma prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od 13 sierpnia 2009 r. Tymczasem organ I instancji nie odniósł się do treści wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia 21 września 2010 r. i jego uzasadnienia, o ile zostało sporządzone, na tle przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o jakich stanowi art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. 2006, Nr 139, poz. 992 ze zm.). Dlatego zgodnie z cytowanym wyżej przepisem art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.