III SA/Kr 310/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2012 r. sprawy ze skargi J. W. na odpowiedź Starosty na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 10 stycznia 2012r. nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego. UZASADNIENIE postanowienia WSA w Krakowie z dnia 11 października 2012r. Pismem z dnia 30 września 2011r. J. W. zwrócił się do Starosty o zwrot kwoty 425 zł, która została od niego pobrana za kartę pojazdu. J. W. podniósł, iż za wydaną mu w lutym 2005r. kartę pojazdu uiścił opłatę w wysokości 500 zł. Natomiast Trybunał Konstytucyjny uznał, iż opłata ta winna wynosić 75 zł. Pismem z dnia 30 października 2011r. Nr [...] Starosta poinformował J. W., iż brak jest podstaw formalno- prawnych do uznania jego roszczenia za zasadne. Organ wyjaśnił, iż aktem prawnym określającym wysokość opłaty za kartę pojazdu na dzień dokonywania przez J. W. rejestracji było rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Zgodnie z § 1 ust. 1 w/w rozporządzenia za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący pobrał opłatę w wysokości 500 zł. Starosta stwierdził zatem, iż na dzień pobrania opłaty za wydanie karty pojazdu organ działał na podstawie przepisów prawa. Natomiast późniejsze stwierdzenie niezgodności z Konstytucją przepisów tego rozporządzenia przez Trybunał Konstytucyjny nie ma, zdaniem organu, wpływu na ocenę prawną roszczenia, gdyż wyrok ten nie posiada mocy wstecznej, co oznacza, że nie ma zastosowania do stanu faktycznego zaistniałego przed dniem 1 maja 2006r. Pismem z dnia 2 grudnia 2011r. J. W. wezwał Starostę do usunięcia naruszenia prawa w związku z pismem z dnia 30 października 2011r. Nr [...] i uznanie zasadności jego wniosku o zwrot części uiszczonej opłaty za wydanie karty pojazdu, tj. 425 zł. W piśmie z dnia 10 stycznia 2012r. Nr [...] Starosta podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ponadto organ stwierdził, iż dochodzenie roszczenia o zwrot nienależnie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu jest możliwe na drodze sądowej. Pismem z dnia 7 lutego 2012r. J. W. wniósł skargę na powyższe pismo Starosty z dnia 10 stycznia 2012r. Nr [...], domagając się stwierdzenia bezskuteczności czynności i uznania, iż należy mu się od organu zwrot nadpłaty za wydanie karty pojazdu w wysokości 425 zł. W treści skargi skarżący wyraźnie wskazał, że przedmiotem skargi jest odpowiedź Starosty na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie powyższej skargi na pismo Starosty z dnia 10 stycznia 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia opisanej powyżej skargi. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.) określa art. 3 § 1-3 tej ustawy. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, lub rozstrzygające sprawę co do istoty, a także inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaskarżone przez skarżącego pismo Starosty z dnia 10 stycznia 2012r., stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, pozostaje poza wskazanym w art. 3 cytowanej ustawy zakresem kognicji sądu administracyjnego. Odpowiedź na wezwanie nie jest bowiem ani rozstrzygnięciem indywidualnym mającym postać decyzji administracyjnej lub postanowienia, ani też nie może być kwalifikowana jako inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie jest ona również aktem prawa miejscowego, ani też innym aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej. Jak wynika z treści art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest jedynie czynnością warunkującą skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Ma ono na celu stworzenie organowi możliwości zmiany swojego stanowiska. Organ wezwany do usunięcia naruszenia prawa może uwzględnić wezwanie, podtrzymać swoje dotychczasowe stanowisko, albo pozostawić je bez odpowiedzi. Brak odpowiedzi organu nie stanowi przeszkody do wniesienia skargi, na co wskazuje regulacja zawarta w art. 53 § 2 p.p.s.a. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest rozstrzygnięciem wydanym w postępowaniu odwoławczym, bo wezwanie nie uruchamia trybu odwoławczego, nie zastępuje i nie ma mocy dokonania zmiany w treści aktu objętego wezwaniem. Należy zatem stwierdzić, iż odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że zaskarżone w niniejszej sprawie pismo organu nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego określonej w art. 3 p.p.s.a., a w związku z tym skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podlega odrzuceniu – jak w pkt I postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – jak w pkt II postanowienia.