VII SA/Wa 1645/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi H. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją nr [...] wydaną dnia [...] marca 2009 r. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie prawidłowości i legalności budowy parkingu na działkach nr ewid.: [...] i [...] , przy ul. [...] w P. W uzasadnieniu organ podał, że po wszczęciu postępowania na wniosek H.J. ustalono, że budowa parkingu wraz z przyłączem kanalizacji deszczowej realizowana jest na podstawie decyzji Starosty Powiatowego nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. przez Gminę Miasto P. Organ uznał, że wnioskująca nie ma przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu, gdyż jest właścicielką działki nr ewid. [...], znajdującej się poza obszarem oddziaływania zaprojektowanego obiektu. Nie była również stroną w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Organ podał, że sprawa prawidłowości i legalności parkingu objętego wnioskiem jest przedmiotem innego toczącego się postępowania administracyjnego. Odwołanie od tej decyzji złożyła H.J. podnosząc, iż organ nie wyjaśnił dokonanych ustaleń. Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną dnia [...] lipca 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. uchylił decyzję organu I instancji w całości i umorzył postępowanie wszczęte na wniosek H. J. w sprawie prawidłowości i legalności przedmiotowego parkingu. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że właściwe ustalenie stron postępowania jest bezwzględną przesłanką prawidłowości postępowania administracyjnego. Wszczęcie postępowania na wniosek osoby nie posiadającej legitymacji jest podstawą do wydania decyzji o jego umorzeniu. Organ I instancji błędnie przyjął, że składająca wniosek o wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie ma interes prawny i wszczął postępowanie na jej wniosek. Zdaniem organu odwoławczego z materiału dowodowego wynika, że H.J. jest właścicielką działki nr ewid. [...] graniczącej z działką nr ewid. [...], stanowiącą drogę. Co prawda przedmiotowa inwestycja dotyczy tej działki, ale główne roboty skoncentrowane są na działce nr ewid. [...] , która nie graniczy bezpośrednio z działką skarżącej. Tym samym działka skarżącej pozostaje poza wpływem obiektu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła H. J. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła organowi nie wyjaśnienie wydanego rozstrzygnięcia. Podała również, że działka o nr ewid. [...], z którą graniczy jej działka, stanowi w rzeczywistości teren parkingu a nie drogę dojazdową, a parking z pięćdziesięcioma miejscami parkingowymi oddziela od działki stanowiącej jej własność chodnik o szerokości jednego metra. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.)), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie takie naruszenia wystąpiły, dlatego skargę należało uznać za zasadną. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydania dnia [...] lipca 2009 r., uchylająca decyzję powiatowego organu nadzoru budowlanego z dnia [...] marca 2009 r. i umarzająca wszczęte na wniosek skarżącej postępowanie w sprawie prawidłowości i legalności parkingu z uwagi na brak po stronie wnioskującej legitymacji do skutecznego wszczęcia postępowania administracyjnego. Swoją ocenę organ oparł na ustaleniu, że skarżąca nie była stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę parkingu, a będąca jej własnością działka graniczy co prawda z działką objętą inwestycją, ale roboty budowlane skoncentrowane są na drugiej ze wskazanych w pozwoleniu na budowę działek, która nie graniczy z nieruchomością skarżącej, a wobec tego nieruchomość ta pozostaje poza wpływem inwestycji. Takie ustalenia organów dają podstawę dla uznania, że kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem zasad wskazanych w przepisie art. 7 i art. 77 k.p.a., tj. bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Jako jedyne uzasadnienie ustaleń, że skarżąca nie ma interesu prawnego dla skutecznego wszczęcia postępowania w ramach nadzoru budowlanego organ przyjął, że będąca jej własnością nieruchomość nie graniczy z nieruchomością, na której skoncentrowane są roboty związane z budową parkingu, a wobec tego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Pominął natomiast fakt, iż w orzecznictwie sądowo – administracyjnym wielokrotnie podnoszono, że przez nieruchomości sąsiednie należy rozumieć nie tylko działki gruntu bezpośrednio ze sobą graniczące, ale także nieruchomości nie posiadające wspólnej granicy, lecz pozostające w zasięgu swoich wpływów lub w związku gospodarczym (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1178/04). O interesie prawnym właścicieli nie decyduje bowiem fakt, iż dwie działki ze sobą bezpośrednio graniczą, lecz to, że jedna z nich znajduje się w sferze oddziaływania inwestycji lokalizowanej na drugiej działce (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2005 r., sygn. akt OSK 1865/04). Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien ocenić interes prawny skarżącej, biorąc pod uwagę powyższe wskazania Sądu. Dla ustalenia czy wnioskująca legitymuje się interesem prawnym koniecznym dla skutecznego wszczęcia postępowania, organ winien ustalić czy inwestycja objęta kontrolowaną decyzją ma wpływ na korzystanie przez skarżącą z jej nieruchomości (zgodnie z jej przeznaczeniem) oraz czy nie ogranicza uprawnień właścicielskich skarżącej, określonych w przepisach Kodeksu Cywilnego. Dopiero dokładne ustalenie przez organ usytuowania działki skarżącej względem nieruchomości, na której zlokalizowana jest planowana inwestycja, przeanalizowanie obszaru oddziaływania inwestycji wobec nieruchomości skarżącej z uwzględnieniem jej argumentów podanych w pismach i odwołaniu, a następnie ocena dokonanych ustaleń pozwoli na podjęcie właściwego rozstrzygnięcia. Wobec powyższych uwag, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.