II SA/Ke 546/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędzia WSA Beata Ziomek Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2021 r. sprawy ze skargi J. M. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia szkoły oddala skargę. UZASADNIENIE W dniu [...] marca 2021 r. Rada Gminy podjęła [...] w sprawie przekształcenia Szkoły Podstawowej im. J. J. w M., w S. F. im. J. J. w M. o stopniu organizacyjnym klas I-III z oddziałem przedszkolnym. Podstawę uchwały stanowił art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h i pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w zw. z art. 89 ust. 1 i 9 w zw. z art. 29 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo Oświatowe. W wstępnej części uchwały wyjaśniono, że została podjęta po zasięgnięciu opinii Ś. Kuratora Oświaty i związków zawodowych, a w § 1 ust. 1 uchwały stwierdzono, że przekształca się z dniem 31 sierpnia 2021 r. Szkołę Podstawową im. J. J. w M. o stopniu organizacyjnym klas I-VIII z oddziałem przedszkolnym, w S. F. im. J. J. w M. obejmującą strukturę organizacyjną klas I-III z oddziałem przedszkolnym, podporządkowaną organizacyjnie Szkole Podstawowej w Z. w Zespole Placówek Oświatowych w Z. . W § 1 ust. 3 uchwały wskazano, że uczniom klas IV-VIII przekształcanej Szkoły Podstawowej zapewnia się możliwość kontynuowania nauki w Szkole Podstawowej w Z. w Zespole Placówek Oświatowych w Z. . Wykonanie uchwały powierzono Wójtowi Gminy Z. (§ 3), a w § 4 stwierdzono, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia. Przed podjęciem opisanej wyżej uchwały, w dniu [...] lutego 2020 r. Rada Gminy podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zamiaru przekształcenia Szkoły Podstawowej im. J. J. w M., w S. F. im. J. J. w M. o stopniu organizacyjnym klas I-III z oddziałem przedszkolnym. W § 1 ust. 1 tamtej uchwały wskazano, że zamierza się z dniem 31 sierpnia 2021 r. dokonać przekształcenia Szkoły Podstawowej im. J. J. w M. o stopniu organizacyjnym klas I-VIII z oddziałem przedszkolnym, w S. F. im. J. J. w M., obejmującą strukturę organizacyjną klas I-III z oddziałem przedszkolnym, podporządkowaną organizacyjnie Szkole Podstawowej w Z. w Zespole Placówek Oświatowych w Z. . Przed podjęciem obu w/w uchwał, Wójt Gminy Z., stosownie do treści art. 89 ust. 1 i 9 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. 2020.910 ze zm.) zawiadomił pismem z 18 listopada 2020 r. między innymi J. M., a także S. M., oboje na adres Miernów 2, [...], o zamiarze przekształcenia z dniem 31 sierpnia 2021 r. Szkoły Podstawowej im. J. J. w M. o stopniu organizacyjnym klas I-VIII z oddziałem przedszkolnym, w S. F. im. J. J. w M. obejmującą strukturę organizacyjną klas I-III z oddziałem przedszkolnym. W roku szkolnym 2020/2021 do 7 klasy przekształcanej szkoły uczęszczał syn J. M. i K. M. – W. M.. Wspomniane zawiadomienie z dnia 18 listopada 2020 r. J. M. odebrała osobiście w dniu 26 listopada 2020 r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem na zwrotnym poświadczeniu jego doręczenia. J. M. w tym samym dniu potwierdziła też jako pełnoletni domownik odbiór drugiego wspomnianego zawiadomienia przesłanego pod ten sam adres, ale na nazwisko S. M.. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze z dnia 17 maja 2021 r. J. M. zaskarżyła obie w/w uchwały w całości, wnosząc o stwierdzenie ich nieważności oraz zasądzenie kosztów postępowania. W skardze zarzuciła, że obowiązek prawidłowego zawiadomienia każdego z rodziców uczniów Szkoły Podstawowej w M. spoczywał na organie wykonawczym gminy i to ów organ obowiązany był wykazać skuteczność tych zawiadomień przed sądem administracyjnym. Skarżąca natomiast nie przypomina sobie, żeby zostało jej doręczone powiadomienie o reorganizacji szkoły. Ponadto mimo wystąpienia do organu o wydanie zwrotnego potwierdzenia odbioru adresowanej do niej informacji o reorganizacji szkoły, nie otrzymała kopii takiej zwrotki. Uzasadniając swoją legitymację do wniesienia skargi stwierdziła, że wynika ona z naruszenia jej własnego interesu prawnego polegającego na przekształceniu szkoły, do której uczęszcza jej dziecko W. M., uczeń klasy VII. Decyzja o przekształceniu wpłynie negatywnie na zmianę środowiska nauczycielskiego w sytuacji, gdy jej dziecko jest związane z nauczycielami i miejscem szkoły, do której uczęszczał przez wiele lat. Dojazdy do nowego miejsca nauki i zmiana kadry nauczycielskiej mogą negatywnie wpłynąć na wyniki jej syna w nauce. Podniosła następnie, cytując uzasadnienie wyroku NSA z 27 stycznia 2010 r., I OSK 1143/09, że procedura likwidacji szkoły uregulowana na gruncie ustawy o systemie oświaty zagwarantowała rodzicom udział w tej procedurze, zatem uznać należy, że rodzice uczniów (opiekunowie prawni), jako sprawujący władzę rodzicielską (pieczę) nad dzieckiem, mają interes w tym procesie, bowiem dotyka on ich ważnych spraw życiowych. Skoro zatem dziecko skarżącej uczęszcza do tej szkoły, która ma być zlikwidowana, a przepisy ustawy o systemie oświaty gwarantują rodzicom udział w procedurze likwidacji szkoły oraz nakładają na rodziców dzieci podlegających obowiązkowi szkolnemu określone obowiązki, to należy przyjąć, że skarżąca legitymuje się interesem prawnym w niniejszej sprawie. Ponadto J. M. zauważyła, powołując się na wyrok NSA z 7 października 2009 r., I OSK 374/09, że informacja o zamiarze likwidacji szkoły powinna zostać imiennie skierowana do każdego rodzica i musi do niego dotrzeć, zaś sama forma nie ma istotnego znaczenia. Naruszenie procedury w tym zakresie jest istotnym naruszeniem prawa i stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu. Do unicestwienia bytu prawnego uchwały o likwidacji szkoły wystarczy, aby tylko jeden z rodziców nie został zawiadomiony o zamiarze likwidacji szkoły na 6 miesięcy przed terminem jej likwidacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, względnie z uwagi na fakt wniesienia przez skarżącą o stwierdzenie nieważności dwóch uchwał, tj. z 20 lutego i z 26 marca 2021 r., o odrzucenie skargi na pierwszą z nich oraz oddalenie na drugą. W uzasadnieniu żądania odrzucenia skargi organ podniósł brak naruszenia interesu prawnego skarżącej. Uzasadniając oddalenie skargi wyjaśniono, że pismem z 18 listopada 2020 r. Wójt Gminy Z., stosownie do treści art. 89 ust. 1 i 9 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. 2020.910 ze zm.) zawiadomił między innymi J. M. o zamiarze przekształcenia z dniem 31 sierpnia 2021 r. Szkoły Podstawowej im. J. J. w M., w S. F. im. J. J. w M., które to pismo skarżąca odebrała w dniu 26 listopada 2020 r. Ponieważ do przekształcenia szkoły ma dojść z dniem 31 sierpnia 2021 r., to wspomniane zawiadomienie nastąpiło w ustawowym terminie, tj. na co najmniej 6 miesięcy przed planowanym przekształceniem szkoły. Organ zwrócił uwagę, że w przesłanym zawiadomieniu o zamiarze przekształcenia szkoły wskazano również, że od 1 września 2021 r. uczniowie klas od IV do VIII będą mogli kontynuować naukę w Szkole Podstawowej w Z. . Tym samym organ prowadzący szkołę zapewnił uczniom możliwość kontynuowania nauki w innej szkole publicznej zgodnie z art. 89 ust. 1 zd. 1 Prawa oświatowego. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z 9 czerwca 2021 r. zawarte w jednym piśmie z 17 maja 2021 r. skargi J. M. na uchwałę nr [...] Rady Gminy z [...] lutego 2020 r. oraz na uchwałę nr [...] Rady Gminy z [...] marca 2021 r., zostały rozdzielone, przy czym pierwsza z nich została wpisana do repertorium SA pod sygnaturą II SA/Ke 545/21. Pismem z dnia 21 czerwca 2021 r. J. M. rozszerzyła uzasadnienie niniejszej skargi wywodząc, że przesyłka z zawiadomieniem o reorganizacji szkoły nigdy nie zostało skierowane imiennie do jej męża K. M.. Nadto w przypadku S. D., rodzica ucznia klasy VIII K. D., zawiadomienie o reorganizacji szkoły zostało przekazane na adres Miernów 14, choć pod tym adresem ani S. D., ani jego żona nie zamieszkują (mieszka tam jego teść), gdyż S. D. od zawsze zamieszkuje w P. 102. Natomiast przesyłka skierowana pod ten ostatni adres została podjęta przez ojca S. D. – B. D. mającego adres zamieszkania w P. pod numerem 109. Oznacza to, że nie prowadzi z S. D. wspólnego gospodarstwa domowego, nie miał udzielonego pełnomocnictwa do odbioru korespondencji, a S. D. nie miał wiedzy o skierowanej do niego korespondencji w zakresie reorganizacji szkoły, gdyż korespondencja ta nie została mu przekazana. Przy kolejnym piśmie z 1 lipca 2021 r. skarżąca złożyła zaświadczenie o zameldowaniu B. D. wnosząc o dopuszczenie dowodu z niego na okoliczność braku możliwości uznania go za domownika w rozumieniu k.p.a. Podtrzymała zarzut braku skutecznego doręczenia pisma o reorganizacji szkoły jej mężowi K. M. wyjaśniając, że przesyłka nie została zaadresowane do jej męża, ale do S. M., który zamieszkuje w pobliskiej miejscowości. Prawomocnym postanowieniem z 26 lipca 2021 r. WSA w Kielcach w sprawie II SA/Ke 545/21, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. odrzucił skargę J. M. na uchwałę Rady Gminy z dnia 20 lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie zamiaru przekształcenia szkoły podstawowej. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że nie można było przyjąć, aby w sprawie dotyczącej zamiaru przekształcenia szkoły, w jakikolwiek sposób został naruszony interes prawny skarżącej, będącej rodzicem dziecka uczęszczającego do Szkoły Podstawowej w M.. W piśmie z 18 października 2021 r. skarżąca działająca przez profesjonalnego pełnomocnika podtrzymała skargę oraz uzupełniając ją zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 Prawa oświatowego przez niezawiadomienie przez organ prowadzący szkołę, co najmniej na 6 miesięcy przed terminem reorganizacji o zamiarze tej reorganizacji rodziców uczniów, tj. K. M. oraz "Państwa K.t", zawiadomienie dla których odebrane zostało przez ich małoletnią córkę L. K.. Na rozprawie w dniu 19 października 2021 r. pełnomocnik organu wniósł o pominięcie pisma pełnomocnika skarżącej z 18 października 2021 r. podnosząc, że skarga dotyczy J. M., a nie S. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Przepisy art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 201.,2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., poddają tak określonej kognicji sądów administracyjnych między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Podstawą rozpatrywanej skargi był art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z nim każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Po nowelizacji tego przepisu dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2017.935), która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2017 r., w związku z czym ma zastosowanie w niniejszej sprawie, nie jest już wymagane poprzedzenie skargi wnoszonej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego skarżącego, a możliwość wniesienia skargi nie jest ograniczona terminem. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Rady Gminy w sprawie przekształcenia Szkoły Podstawowej im. J. J. w M. w S. F. im. J. J. w M. o stopniu organizacyjnym klas I-III z oddziałem przedszkolnym, jest niemającym charakteru prawa miejscowego aktem organu jednostki samorządu terytorialnego podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt I OSK [...] oraz z dnia 15 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK [...]). Stanowi zatem uchwałę, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Przepis art. 91 ust. 1 u.s.g. przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Stwierdzenie nieważności uzasadnione jest wystąpieniem istotnego naruszenia prawa. Wynika to z art. 91 ust. 4 u.s.g., który stanowi, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Tym samym legitymacja oparta na przepisie art. 101 ust. 1 u.s.g. ma charakter szczególny, odmienny od legitymacji, jaką trzeba się wykazać przy zaskarżaniu decyzji administracyjnych w sprawach indywidualnych. Jest to istotne zawężenie legitymacji skargowej w stosunku do zasady ogólnej wyrażonej w art. 50 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą tego interesu jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Innymi słowy, interes prawny będzie posiadał taki podmiot, któremu obowiązujące przepisy przyznają określone uprawnienia lub nakładają na podmiot wymierne obowiązki. Szczególną cechą interesu prawnego w prawie administracyjnym i postępowaniu administracyjnym jest bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. Jednocześnie interes prawny musi być "własny", to jest nie można go wywodzić z sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie związki pomiędzy tymi podmiotami były związkami o charakterze prawnym. Skarga stanowi środek ochrony realnego, własnego interesu prawnego i realnych, własnych uprawnień przed rzeczywistym, nielegalnym wkroczeniem w te interesy i uprawnienia przez organ wydający akt z zakresu administracji publicznej. Do wniesienia skargi nie legitymuje jedynie stan zagrożenia naruszeniem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1503/18 i powołane tam stanowisko doktryny). Wymaga podkreślenia, że skarga złożona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis i do wniesienia jej nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1761/12 oraz z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1497/15). Prawo do wniesienia takiej skargi przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę jego własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony, natomiast podstawą do wyprowadzenia tej ochrony są przepisy prawa materialnego, które regulują treść działania organów administracji publicznej, na mocy których kształtowane są uprawnienia lub obowiązki jednostki. Obowiązek wykazania się indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, a także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu lub uprawnienia, spoczywa na stronie skarżącej. W okolicznościach niniejszej sprawy nie może być wątpliwości, że skarżąca miała legitymację do wniesienia skargi. Rodzic ucznia uczęszczającego do szkoły ma interes prawny w tym, aby jej przekształcenie bądź likwidacja były przeprowadzane prawidłowo, w trybie określonym ustawowo, w tym z poszanowaniem gwarancji proceduralnych przysługujących temu rodzicowi z mocy art. 89 ust. 1 Prawa oświatowego. Z przepisu tego wynika prawo podmiotowe rodzica ucznia do uzyskania informacji o zamiarze likwidacji (przekształcenia) szkoły, do której uczęszcza jego dziecko. Prawo to ma fundamentalne znaczenie jako urzeczywistniające konstytucyjną zasadę pewności prawa, wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP, a która to zasada wyklucza zaskakiwanie jednostki nagłą zmianą sytuacji prawnej, w tym kształtowanej przez normy prawa miejscowego. Ma ona szczególne znaczenie właśnie w sytuacji, gdy interesy jednostki - np. w zakresie uzyskania wykształcenia - znajdują się w toku. Przepis art. 89 ust. 1 Prawa oświatowego, tworząc prawo podmiotowe rodziców do informacji o zasadniczych kwestiach dotyczących szkoły, do której uczęszcza ich dziecko, stanowi zatem także realizację konstytucyjnej zasady ochrony interesów znajdujących się w toku. Nie może bowiem budzić wątpliwości prawo rodziców do opieki (i troski) nad wykształceniem ich dzieci, wynikające m.in. zwłaszcza z art. 70 ust. 3, jak i z art. 48 ust. 1 i art. 53 ust. 3 Konstytucji RP. Stosowne uprawnienie jest dodatkowo wzmacniane przysługującym rodzicom prawem re?eksowym od samego prawa ich dziecka do nauki (art. 70 ust. 1 Konstytucji RP), które uczęszcza do szkoły objętej procesem przekształceń bądź likwidacji. Naruszenie zawartego w art. 89 ust. 1 Prawa oświatowego prawa rodzica do informacji o zamiarze likwidacji czy przekształcenia szkoły przez organ ją prowadzący, może być zatem kwalifikowane jako naruszenie interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 u.s.g. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2014 r., I OSK 3045/13). Wbrew twierdzeniom skargi jednak, do takiego naruszenia interesu prawnego skarżącej w sprawie nie doszło. Trzeba przy tym pamiętać, że naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia w rozumieniu art. 101 u.s.g. musi dotyczyć interesu o charakterze osobistym czyli własnego, zindywidualizowanego i skonkretyzowanego. Interes ten musi wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego akt prawa miejscowego (co odnosi się również do innych aktów organów jednostek samorządu terytorialnego niż akty prawa miejscowego) i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu (por. wyrok NSA z 23 maja 2002 r., IV SA 1486/01). Taki interes prawny musi być także własny, co oznacza, że nie można opierać go wyłącznie na sytuacji prawnej innego podmiotu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 maja 2014 r., III SA/Łd 275/14). Naruszenie tak rozumianego interesu prawnego nie miało w sprawie miejsca. Skarżąca w pisemnej skardze z dnia 17 maja 2021 r. sugerowała, że mogła nie zostać zawiadomiona o zamiarze przekształcenia szkoły, do której uczęszczał jej syn, gdyż "nie przypomina sobie, żeby zostało jej doręczone powiadomienie o reorganizacji szkoły". Ta sugestia została w sprawie skutecznie zdyskwalifikowana. Organ wyjaśnił bowiem, że wspomniane zawiadomienie zostało w trybie art. 89 ust. 1 Prawa oświatowego skutecznie doręczone do rąk własnych skarżącej w dniu 26 listopada 2020 r., co potwierdza zwrotne poświadczenie odbioru tego zawiadomienia znajdujące się w aktach administracyjnych, a więc z zachowaniem ustawowego terminu, tj. co najmniej 6 miesięcy przed planowanym przekształceniem szkoły. W tej sytuacji skarżąca w pismach z dnia 21 czerwca i 1 lipca 2021 r. powołała się na niedoręczenie zawiadomień o zamiarze kwestionowanego w sprawie przekształcenia szkoły jej mężowi K. M. oraz rodzicowi innego ucznia przekształcanej szkoły, tj. S. D., a w piśmie z 18 października 2021 r., dodatkowo na niedoręczenie tego również "Państwu K.", nie wyjaśniając przy tym, jakiego konkretnie dziecka uczęszczającego do przekształcanej Szkoły Podstawowej w M. są oni rodzicami. Nie wskazała też jednoznacznie imion tych rodziców formułując w sposób sprzeczny z zasadami gramatyki w podtytule drugiej z zarzucanych w uzasadnieniu tego pisma nieprawidłowości, że dotyczy ono "Doręczenia przesyłki małoletniemu domownikowi – L. K. córce S. i S. K." (k. 86). Zarzuciła też, że zawiadomienie skierowane do "Państwa K." zostało odebrane przez ich małoletnią córkę L. K.. Takie zarzuty nie mogły jednak być skutecznie podnoszone w niniejszej sprawie, skoro wniosła ją w imieniu własnym J. M., co wyraźnie wskazała na pierwszej stronie swej pisemnej skargi z 17 maja 2021 r. (k. 7). Jak to bowiem wyżej wyjaśniono, skargę na uchwałę, o której mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym, a naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia w rozumieniu art. 101 u.s.g. musi dotyczyć interesu o charakterze osobistym czyli własnego, zindywidualizowanego i skonkretyzowanego, wynikającego ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego zaskarżany akt i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu. Taki wniosek wynika z treści art. 101 ust. 2a u.s.g. i przywołanego wyżej orzecznictwa sądów administracyjnych, które Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni podziela. Okoliczność, że jedną z osób, na naruszenie interesu prawnego której powołuje się J. M. w piśmie z 21 czerwca 2021 r. jest mąż skarżącej, nie zmienia oceny sprawy, gdyż ewentualne naruszenie jego interesu prawnego uchwałą z 26 marca 2021 r. zaskarżoną w niniejszej sprawie przez J. M., w dalszym ciągu dotyczy ewentualnego interesu prawnego S. M., a nie osobistego czyli własnego, zindywidualizowanego i skonkretyzowanego interesu prawnego jego żony. W związku z taką oceną sprawy ubocznie tylko można zauważyć, że argumentacja skarżącej dotycząca nieotrzymania zawiadomienia z dnia 18 listopada 2020 r. o zamiarze przekształcenia szkoły, do której uczęszczał syn skarżącej, przez jego ojca K. M., do czego miało dojść na skutek błędnego zaadresowania tego zawiadomienia do S. M., który zamieszkuje w pobliskiej miejscowości – nie zasługuje na uwzględnienie. Należy bowiem zauważyć, że wspomniane zawiadomienie z dnia 18 listopada 2020 r., mimo błędnego oznaczenia w nim imienia męża skarżącej, tj. S., zamiast K., skierowane zostało jednak na właściwy adres zamieszkania męża J. M., tj. Miernów 2, [...], a co więcej, zostało odebrane przez jego dorosłego domownika, tj. samą skarżącą J. M., która potwierdziła to własnoręcznym podpisem (zwrotne poświadczenie odbioru tego zawiadomienia znajdujące się w aktach administracyjnych). Całkowicie niewiarygodne jest w tej sytuacji twierdzenie, jakoby mieszkający wspólnie ze skarżącą jej mąż K. M., nie wiedział o zamiarze przekształcenia szkoły, do której uczęszczał jego syn, i to już w dacie doręczenia zawiadomienia z 18 listopada 2020 r. do rąk własnych jego żony J. M.. Przy ocenie sposobu zawiadomienia K. M. o zamiarze przekształcenia szkoły jego syna należy też pamiętać, że informacja o takim zamiarze musi do każdego z rodziców skutecznie dotrzeć, zaś sama forma nie ma istotnego znaczenia (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 października 2009 r., I OSK [...] i z 27 stycznia 2010 r., I OSK [...]). Ważnym natomiast i bezwzględnym jest, aby owa informacja faktycznie miała miejsce, co zostało, zdaniem Sądu w niniejszej sprawie wykazane. Podobnie, również ubocznie należy ocenić zarzuty dotyczące domniemanego niedoręczenia zawiadomień o przekształceniu szkoły S. D. oraz "Państwu K.". Skoro zawiadomienie dla S. D. zostało odebrane przez jego ojca B. D., który był wówczas obecny w domu swego syna i podjął się oddania pisma adresatowi, co wynika z adnotacji na zwrotnym poświadczeniu odbioru tego pisma, to nie można wiarygodnie twierdzić, że informacja o zamiarze przekształcenia szkoły nie dotarła do S. D., zwłaszcza że została on doręczona w ten sam sposób dwukrotnie, tj. 26 listopada 2020 r. i 7 stycznia 2021 r., a nadto została również dwukrotnie wysłana i doręczona pod ten sam adres w P. 102, 28-425 P. I. D., co do której nie podniesiono w skardze jakichkolwiek zarzutów dotyczących wadliwości doręczenia zawiadomienia o przekształceniu przedmiotowej szkoły. W aktach administracyjnych znajdują się też zwrotne poświadczenia odbioru zawiadomienia o zamiarze przekształcenia Szkoły Podstawowej w M. skierowane do S. K. i R. K. pod adres P. 52, [...], z których wynika, że zostały odebrane w dniu 26 listopada 2020 r. przez L. K.. Ponadto zawiadomienia S. K., matki ucznia przekształcanej szkoły dokonali osobiście pracownicy Urzędu Gminy w Z. A. N. i P. P. w dniu 19 grudnia 2020 r., na dowód czego sporządzili notatkę urzędową znajdującą się w aktach administracyjnych. W tej sytuacji za całkowicie niewiarygodne należy uznać twierdzenie o niedotarciu informacji o zamiarze przekształcenia tej szkoły do w/w rodziców uczniów tej szkoły, w tym zwłaszcza do nieznanego z akt sprawy S. K.. Natomiast istniejące w sprawie formalne wadliwości w zakresie doręczenia tych zawiadomień nie mogą mieć przesądzającego znaczenia dla jej rozstrzygnięcia, zważywszy na przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że informacja o zamiarze likwidacji bądź przekształcenia szkoły musi do każdego z rodziców skutecznie dotrzeć, zaś sama forma nie ma istotnego znaczenia. Z przywołanego wyżej przepisu art. 101 ust. 2a u.s.g. wynika również, że skargę na uchwałę, o której mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., można wnieść do sądu administracyjnego również reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. Rozpatrywana skarga nie została jednak wniesiona w tym trybie, przez co zarzuty dotyczące naruszenia interesu prawnego innych niż skarżąca rodziców uczniów przekształconej szkoły, nie mogły być w niniejszej sprawie merytorycznie oceniane. Ponieważ podniesione w skardze zarzuty okazały się nietrafne, a Sąd dokonując z urzędu, w granicach określonych w art. 134 § 1 p.p.s.a. kontroli zaskarżonej uchwały nie stwierdził naruszeń prawa pozwalających na jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, skarga została oddalona, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.