II SA/Ke 607/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.) Sędzia WSA Beata Ziomek Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2021 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2021 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 10 maja 2021 r. [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 22 kwietnia 2020 r. znak: [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono P. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego według projektu "Aureliusz III" wraz z wewnętrznymi instalacjami: wodno-kanalizacyjną, c.o., elektryczną oraz wewnętrzną i zewnętrzną instalacją gazu na działce nr ewid.[...] przy ul. [...] w K.. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda wskazał, że po rozpoznaniu wniosku inwestora z dnia 11 marca 2020 r. Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. budynku mieszkalnego. W dniu 6 maja 2020 r. inwestor dostarczył do organu oświadczenia wszystkich stron postępowania o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od tej decyzji. W dniu 11 maja 2020 r. A. F. złożył do organu oświadczenie, że nie zrzeka się prawa do wniesienia odwołania od powyższej decyzji. Następnie pismem z dnia 25 maja 2020 r. wniósł odwołanie, podnosząc, że jego budynek mieszkalny zbudowany jest z materiałów rozprzestrzeniających ogień, zatem usytuowanie budynku na działce inwestora nie spełnia warunków bezpieczeństwa pożarowego określonych w § 271 - 273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), zwanego dalej "rozporządzeniem". Wojewoda ocenił, że nie jest możliwe skuteczne cofnięcie oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania i decyzją z dnia 29 lipca 2020 r. umorzył postępowanie odwoławcze w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpatrzeniu skargi A. F., wyrokiem z dnia 2 grudnia 2020 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke [...] uchylił zaskarżoną decyzję, uznając, że brak było podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego. W tym stanie rzeczy Wojewoda rozpoznał odwołanie strony z dnia 25 maja 2020 r., wskazując, że postępowanie wyjaśniające nie dało jednoznacznej odpowiedzi, z jakiego materiału wykonane są ściany budynku skarżącego. [...] Wojewoda ocenił, że zaprojektowane usytuowanie budynku na działce inwestora w odległości 8,80 m od budynku skarżącego narusza § 271 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, bowiem odległość między tymi budynkami winna wynosić 12 m. Pismem z dnia 8 marca 2021 r. organ odwoławczy wezwał inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego poprzez uwzględnienie w nim rozwiązań polepszających warunki ochrony przeciwpożarowej projektowanego budynku, przedstawione przez inwestora przy piśmie z dnia 27 lipca 2020 r. W dniu 29 marca 2021 r. inwestor przedłożył poprawiony i uzupełniony projekt budowlany. Dalej Wojewoda przedstawił założenia projektu architektoniczno-budowlanego wraz z projektem zagospodarowania terenu i wskazał, że wprowadzone w nim zmiany, pozytywnie zaopiniowane przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, zapewniają zgodność tego projektu z przepisami technicznymi w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Zmiany te obejmują: - przedłużenie ściany północnej o 0,80 m poza lico elewacji zachodniej i zabezpieczenie ściany północnej wraz z przedłużeniem, poprzez zastosowanie warstwy termoizolacji z wełny mineralnej - całość będzie pełniła funkcję ściany oddzielenia przeciwpożarowego o odporności REI 120, przy wymaganej przepisami REI 60, przedłużenie winno być wymurowane na własnym fundamencie i sięgać do poziomu połaci dachowej; - wykonanie podbitki okapu, na całym obwodzie budynku, obróbek blacharskich, rynien i rur spustowych ze stali ocynkowanej powlekanej, będącej materiałem NRO nierozprzestrzeniającym ognia; - zabezpieczenie drewnianej konstrukcji dachu (drewniane krokwie, łaty) do klasy niezapalności B, s1, d0, preparatem ogniochronnym FOBOS Z-Lak; - wypełnienie przestrzeni między krokwiami, na całej powierzchni dachu, warstwą termoizolacji z wełny mineralnej; - wykonanie zabudowy konstrukcji dachu (od wewnątrz) w technologii zabudowy suchej gips-karton o klasie odporności ogniowej min. EI 60; - wykonanie pokrycia dachu z dachówki ceramicznej, spełniającej wymóg NRO nierozprzestrzeniania się ognia. Zdaniem Wojewody, wprowadzone zmiany oznaczają, że budynek inwestora nie stanowi zagrożenia pożarowego dla budynku na sąsiedniej działce. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 35 ustawy z dania 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) zwanej dalej "P.b.", i wskazał, że omawiany projekt budowlany w zakresie funkcji oraz kształtu architektonicznego jest zgodny z decyzją ustalającą warunki zabudowy. Nadto, w związku z wymogiem dotyczącym sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z wymogami ochrony środowiska stwierdził, że sporna inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie Wojewody, projektowany budynek nie uniemożliwia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, znajdujących się w budynku na działce nr [...], ponieważ odległość tego budynku od kalenicy budynku projektowanego wynosi ponad 13 m, zaś wysokość tego budynku w kalenicy wynosi 8,92 m. Zatem § 13 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia nie został naruszony. Biorąc pod uwagę wzajemne usytuowanie budynków względem siebie i względem stron świata, projektowany budynek nie uniemożliwia również nasłonecznienia pomieszczeń znajdujących się w budynku na działce nr [...]. Tak więc § 12 rozporządzenia nie został naruszony. Do działki inwestora zapewniony jest dojazd. Reasumując, Wojewoda uznał, że projekt budowlany jest kompletny, składa się z projektu zagospodarowania terenu i z projektu architektoniczno - budowlanego, zawiera także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz został sporządzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnym na dzień wykonywania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Wobec powyższego organ odwoławczy ocenił, że - po wprowadzeniu zmian dotyczących ochrony przeciwpożarowej budynku - brak jest podstaw do uchylenia decyzji o pozwoleniu na jego budowę. Skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł A. F., zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 P.b. w zw. z § 271 ust. 2 rozporządzenia, przez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. i tym samym zatwierdzenie projektu budowlanego niespełniającego norm techniczno-budowlanych; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4a P.b. przez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. w sytuacji, gdy prace budowlane zostały rozpoczęte i były prowadzone przez inwestora pomimo wniesienia odwołania przez skarżącego, co nakazywało uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie administracyjne; - art. 80 k.p.a. przez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego; - art. 7 i 77 §1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b przez niedokonanie analizy projektu budowlanego z perspektywy wymogu poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym nieustalenie materiału, z jakiego wykonane są ściany budynku na działce nr [...]; - art. 107 § 3 k.p.a. przez brak uzasadnienia prawnego w zakresie odnoszącym się do tezy przyjętej jako podstawa rozstrzygnięcia, zgodnie z którą organ architektoniczno- budowlany może pominąć bezwzględnie wiążący przepis § 271 ust. 2 rozporządzenia na rzecz zlecenia inwestorowi zmian w projekcie architektoniczno-budowlanym budynku zapewniających zgodność projektu z przepisami technicznymi w zakresie ochrony przeciwpożarowej; - art. 8 i art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpoznanie zarzutów wskazanych w piśmie procesowym złożonym przez skarżącego w toku postępowania odwoławczego. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł w szczególności, że zaprojektowane usytuowanie budynku na działce nr [...], w odległości 8,80 m od budynku skarżącego, narusza § 271 ust. 2 rozporządzenia. Skarżący zarzucił, że Wojewoda nie wyjaśnił, jakie przepisy dają mu kompetencję do pominięcia bezwzględnie wiążącej normy określającej odległość budynku projektowanego od istniejącego budynku drewnianego, przez co naruszył przepisy prawa procesowego, jak i materialnego, tj. art. 107 § 3 k.p.a. przez brak jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego w powyższym zakresie oraz art. 35 ust. 4 P.b. w zw. z § 271 ust. 2 rozporządzenia przez zatwierdzenie projektu architektoniczno-budowlanego niezgodnego z bezwzględnie wiążącą normą prawa materialnego. Zdaniem skarżącego, Wojewoda pominął, że decyzja organu pierwszej instancji zawiera istotne luki w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego, co oznacza, że nie poddaje się ona kontroli instancyjnej i jako taka powinna zostać uchylona przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Skarżący podniósł również, że Wojewoda nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, co do materiału, z jakiego wykonane są ściany budynku na działce nr [...], o czym świadczy fakt, że nie ustalił wbrew art. 7 i 77 § 1 k.p.a. kiedy strona uzyskała pozwolenie na budowę oraz jaka była jego treść. W ocenie skarżącego, niedostrzeżenie przez organ pierwszej instancji naruszenia § 271 ust. 2 rozporządzenia uzasadnia zarzut pominięcia art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Skarżący podkreślił, że w piśmie z dnia 30 marca 2021 r. podniósł m.in., iż w niniejszej sprawie inwestor rozpoczął prace budowlane pomimo wniesienia odwołania - co więcej - kontynuował je po wyroku WSA w Kielcach z dnia 2 grudnia 2020 r., o czym świadczą załączone zdjęcia wykonane w dniu 20 marca 2021 r., a czego konsekwencją powinno być zastosowanie art. 32 ust. 4a P.b. Wobec powyższego skarżący podniósł, że Wojewoda nie tylko nie uchylił decyzji organu pierwszej instancji i nie umorzył postępowania administracyjnego, ale również nie odniósł się do ww. zarzutu ani do wniosku o umorzenie postępowania administracyjnego, co stanowi istotne naruszenie prawa procesowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do treści skargi, organ odwoławczy wskazał, że art. 136 § 1 k.p.a. daje mu podstawę do przeprowadzenia z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Wojewoda podkreślił, że § 271 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, na który powołuje się skarżący, dotyczy odległości między ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Natomiast badany projekt budowlany został uzupełniony poprzez doprojektowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego, zgodnie z § 235 rozporządzenia. Wojewoda dodał, że w sprawie niniejszej kierował się zasadą wyrażoną w art. 12 k.p.a., działając wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego. Na wstępie wskazać należy, że w sytuacji przytoczenia w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Sąd rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby istotnie wpłynąć na wynik sprawy, można przejść do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego. W sprawie niniejszej, wbrew zarzutom skargi, ustalenia faktyczne poczynione przez organ są prawidłowe i odpowiadają zebranym dowodom. Ustalenia organu, jak również ich ocena prawna, znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zawartym w aktach administracyjnych, który był wystarczający do wydania decyzji. Sąd ustalenia te akceptuje w całości i uznaje za własne. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 k.p.a. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie dokonać swobodnej jego oceny na zasadzie art. 80 k.p.a. W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie uchybił powyższej zasadzie. Zaskarżona decyzja nie narusza też art. 8 i art. 11 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego, w zaskarżonej decyzji organ szczegółowo opisał stan faktyczny sprawy oraz przedstawił argumentację na poparcie zajętego stanowiska. Analiza akt sprawy nie pozwala, zdaniem Sądu, na postawienie zarzutu naruszenia wskazanych przepisów postępowania. Co zaś się tyczy zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się przez Wojewodę do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą w toku postępowania, stwierdzić należy, że uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro organ odwoławczy w sposób wyczerpujący przedstawił i uzasadnił ocenę projektu budowlanego - stosownie do wymogów art. 35 ust. 1 P.b. Obowiązkiem organu drugiej instancji jest nie tylko ocena prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji, ale ponowne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie. Wymogom tym w kontrolowanej sprawie Wojewoda sprostał. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że organ odwoławczy ma zawsze możliwość uzupełnienia materiału dowodowego. Ze sposobu redakcji art. 136 § 1 k.p.a. wynika, że przeprowadzenie "dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie" należy do uznania organu odwoławczego - na co wskazuje użycie w tym przepisie czasownika "może" i brak w nim jakichkolwiek dyrektyw ograniczających to uznanie. Przepis art. 136 k.p.a. normuje zakres postępowania dowodowego, jaki może być przeprowadzony w toku postępowania odwoławczego, określając go jako "uzupełniający" w stosunku do całości ustaleń faktycznych. Uzupełnianie oznacza "dodanie" pewnych działań do działań już przeprowadzonych, a więc postępowanie o którym mowa w art. 136 k.p.a. organ odwoławczy wykorzystuje w tych warunkach, kiedy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ pierwszej instancji jest w zasadzie zadowalające i kiedy wchodzi w grę tylko uzupełnienie tego postępowania dodatkowymi dowodami i materiałami. Przenosząc zaprezentowaną wyżej wykładnię art. 136 k.p.a. na grunt sprawy niniejszej Sąd stwierdza, że organ odwoławczy prawidłowo przeprowadził postępowanie uzupełniające w zakresie zobowiązania inwestora pismem z dnia 8 marca 2021 r. (K-II-31) do uzupełnienia projektu budowlanego przez uwzględnienie w nim rozwiązań polepszających warunki ochrony przeciwpożarowej projektowanego budynku, przedstawionych przez stronę przy piśmie z dnia 27 lipca 2020 r. (K-II-19). W powyższym zakresie Wojewoda słusznie powołał się również na zasadę szybkości i prostoty postępowania, wyrażoną w art. 12 k.p.a. Przechodząc do oceny materialnoprawnej zaskarżonej decyzji wskazać należy, że przywołany w skardze art. 32 ust. 4a P.b., zgodnie z którym nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 P.b., został uchylony przez art. 1 pkt 13 lit. b ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) zwanej dalej "ustawą zmieniającą". [...], na zasadzie art. 25 ustawy zmieniającej, do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Zatem w omawianej sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy - Prawo budowlane w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy zmieniającej. Stosownie do art. 28 ust. 1 P.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, przy czym przepis ten nie precyzuje, czy decyzja o pozwoleniu na budowę uprawniająca do rozpoczęcia przez inwestora robót budowlanych powinna być ostateczna czy też nie. Podkreślenia wymaga, że z dniem 28 czerwca 2015 r. wykreślone zostało z treści art. 28 ust. 1 słowo "ostatecznej" w odniesieniu do decyzji o pozwoleniu na budowę, na podstawie której można rozpocząć roboty budowlane (ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2015 r. poz. 443). Zdaniem Sądu, art. 28 ust. 1 P.b. należy odczytywać z uwzględnieniem treści art. 130 § 2 k.p.a., który stanowi, że wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Podzielić należy również wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że aktualne brzmienie art. 28 ust. 1 P.b. oznacza wprawdzie zezwolenie na rozpoczęcie robót budowlanych zanim decyzja o pozwoleniu na budowę stanie się ostateczna, jednak w razie wniesienia od niej odwołania, należy wziąć pod uwagę, że przestaje ona być wykonalna. Jeśli mimo tego inwestor kontynuuje rozpoczęte roboty budowlane, powinien liczyć się ze skutkami prawnymi, jakie niesie możliwość wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego w toku instancyjnym (por. m.in. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt. II OSK [...], LEX nr 2782338). Jak wynika z akt sprawy, w dniu 6 maja 2020 r. wszystkie strony postępowania złożyły oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 22 kwietnia 2020 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorowi pozwolenia na budowę spornego budynku. Zgodnie z art. 130 § 4 k.p.a. decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, jeżeli jest zgodna z żądaniem wszystkich stron lub jeżeli wszystkie strony zrzekły się prawa do wniesienia odwołania. W ocenie Sądu, skutek w postaci wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji o którym mowa w art. 130 § 2 k.p.a. nastąpił z momentem uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w sprawie o sygn. akt II SA/Ke [...], którym uchylono decyzję Wojewody z dnia 29 lipca 2020 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego w całości i w efekcie przesądzono, że odwołanie skarżącego z dnia 25 maja 2020 r., pomimo uprzedniego zrzeczenia się prawa do jego wniesienia, zostało złożone skutecznie. Lektura akt administracyjnych badanej sprawy potwierdza, że organ odwoławczy po zwrocie akt z WSA w Kielcach pismem z dnia 22 lutego 2021 r. (K-II-30) zawiadomił strony postępowania o rozpoznawaniu odwołania skarżącego z dnia 25 maja 2020 r. Nadto, pismem z dnia 22 marca 2021 r. (K-II-37) Wojewoda poinformował inwestora, że zgodnie z treścią art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie kwestionowanej decyzji. Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. (dalej "PINB") o skontrolowanie, czy inwestor wstrzymał wykonywanie robót budowlanych prowadzonych na podstawie decyzji Prezydenta Miasta K. (K-II-40). W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 24 marca 2021 r. PINB stwierdził, że realizacja spornej inwestycji - zgodnie z oświadczeniem inwestora - prowadzona była do dnia 24 marca 2021 r., tj. do dnia odbioru przez niego pisma Wojewody o wstrzymaniu wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. W trakcie kontroli nie stwierdzono prowadzenia jakichkolwiek robót budowlanych. Nadto, organ nadzoru budowlanego wpisem do dziennika budowy nr [...] z dnia 24 marca 2021 r. wstrzymał dalszą realizację inwestycji (K-II-43-44). W świetle powyższych okoliczności, które znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, roboty budowlane prowadzone były przez inwestora do dnia 24 marca 2021 r. W tym stanie rzeczy, niezasadny jest zarzut zawarty w tiret 2 petitum skargi. Również pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 35 ust 1 P.b., przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowalnego właściwy organ sprawdza : 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Stosownie do art. 35 ust. 4 P.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Taka treść powołanego przepisu oznacza, że procedując w przedmiocie pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, o ile dla terenu na którym inwestycja ma być realizowana plan taki obowiązuje, jeżeli nie - to zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Następnie organ ocenia zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletność projektu budowlanego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Kontrola zgodności projektu budowlanego z wymaganiami techniczno-budowlanymi obejmuje także spełnienie wymagań określonych w rozporządzeniu. Jak wynika z § 271 ust. 1 rozporządzenia, odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego winna wynosić 12 m. W kontrolowanej sprawie organ odwoławczy - zgodnie ze stanowiskiem skarżącego - przyjął, że budynek mieszkalny znajdujący się na jego działce nr [...] jest budynkiem drewnianym, wybudowanym z materiałów rozprzestrzeniających ogień. W tych okolicznościach Wojewoda zasadnie uznał, że zaprojektowane usytuowanie budynku na działce sąsiedniej nr [...] w odległości 8,80 m od budynku skarżącego, narusza powyższy przepis, a taka ocena uzasadniała wezwanie inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego poprzez doprojektowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Ze znajdującego się w aktach sprawy uzupełnionego projektu architektoniczno - budowlanego wynika, że inwestor wprowadził w projekcie rozwiązania, zapewniające zgodność tego projektu z przepisami technicznymi w zakresie ochrony przeciwpożarowej, poprzez: przedłużenie ściany północnej o 0,80 m poza lico elewacji zachodniej i zabezpieczenie ściany północnej wraz z przedłużeniem, poprzez zastosowanie warstwy termoizolacji z wełny mineralnej - całość będzie pełniła funkcję ściany oddzielenia przeciwpożarowego o odporności REI 120, przy wymaganej przepisami REI 60, przedłużenie winno być wymurowane na własnym fundamencie i sięgać do poziomu połaci dachowej; wykonanie podbitki okapu, na całym obwodzie budynku, obróbek blacharskich, rynien i rur spustowych ze stali ocynkowanej powlekanej, będącej materiałem NRO nierozprzestrzeniającym ognia; zabezpieczenie drewnianej konstrukcji dachu (drewniane krokwie, łaty) do klasy niezapalności B, s1, d0, preparatem ogniochronnym FOBOS Z-Lak; wypełnienie przestrzeni między krokwiami, na całej powierzchni dachu, warstwą termoizolacji z wełny mineralnej; wykonanie zabudowy konstrukcji dachu (od wewnątrz) w technologii zabudowy suchej gips-karton o klasie odporności ogniowej min. EI 60 oraz wykonanie pokrycia dachu z dachówki ceramicznej, spełniającej wymóg NRO nierozprzestrzeniania się ognia. Podkreślić należy, że § 271 ust. 1 rozporządzenia dotyczy odległości między ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Z kolei zgodnie z § 271 ust. 10 rozporządzenia - w pasie terenu o szerokości określonej w ust. 1-7, otaczającym ściany zewnętrzne budynku, niebędące ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, ściany zewnętrzne innego budynku powinny spełniać wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5 dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego obu budynków. Stosownie zaś do § 271 ust. 12 pkt 1 tego rozporządzenia wymaganie, o którym mowa w ust. 10, nie dotyczy budynków, które są oddzielone od siebie ścianą oddzielania przeciwpożarowego, spełniającą dla obu budynków wymagania określone w art. 232 ust. 4 i ust. 5, z zastrzeżeniem § 218 rozporządzenia. W sytuacji zatem doprojektowania w projekcie architektoniczno-budowlanym przedmiotowej inwestycji ściany oddzielenia przeciwpożarowego, nie ma zastosowania § 271 ust. 1 rozporządzenia, który – jak już wyżej wskazano, odnosi się do odległości między ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Zauważyć również trzeba, że wprowadzone w projekcie zmiany zostały pozytywnie zaopiniowane przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Mając na uwadze powyższe, nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut zawarty w tiret 1 petitum skargi. Z tych wszystkich powodów Sąd uznał, że zarzuty skargi zarówno natury procesowej jak i materialnej nie zasługiwały na uwzględnienie. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.