I SA/Lu 672/07

SENTENCJA Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dnia 8 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] , nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 1993 r. p o s t a n a w i a : - odrzucić skargę UZASADNIENIE W dniu [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], uchylającą w części ostateczną decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] i decyzję własną z dnia [...] i orzekającą co do istoty sprawy poprzez ustalenie na rok podatkowy 1993 podatku od nieruchomości, w wysokości 11,41 zł, przyjmując stawkę 0,01 zł (poprzednio 100 starych złotych) za 1m2, od gruntów pozostałych o powierzchni 1140 m2 Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 z związku z art. 244 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.). Z pouczenia zawartego w przedmiotowej decyzji, co do trybu i rodzaju przysługującego stronie środka odwoławczego wynikało, że na decyzję tę odwołanie nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do SKO z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, w terminie 14 dni od daty doręczenia tej decyzji. Na powyższą decyzję [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (tytułując ją jako "odwołanie"). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, z wyjątkami nie mającymi znaczenia dla sprawy niniejszej. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W doktrynie przeważają poglądy, że organ wydający decyzję w trybie art. 245, co miało miejsce w sprawie niniejszej, jest zawsze organem pierwszej instancji (por. Ordynacja podatkowa, Komentarz, S.Babiarz i inni, str.662). Z przepisu art. 221 ustawy Ordynacja podatkowa, który zawiera specjalną regulację dotycząca odwołań od decyzji wydanych w pierwszej instancji przez wymienione w tym przepisie organy podatkowe, wynika, że w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze, odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Z przepisów Ordynacji podatkowej, Rozdziału 15 Odwołania wynika zaś, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art.223 § 2 pkt 1). Zgodnie z powyższym, od przedmiotowej w sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego służyło stronie odwołanie (z 14-dniowym terminem do jego wniesienia) do tego samego organu podatkowego, który wydał te decyzję. Skargę wniesioną do tutejszego Sądu na decyzję SKO z dnia [...], z pominięciem trybu odwoławczego przewidzianego przepisami Ordynacji podatkowej, należy uznać za przedwczesną. Uznając zatem wniesienie przedmiotowej skargi za niedopuszczalne, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę odrzucić.