II FSK 3277/14

SENTENCJA II FSK 3277/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku T. P. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 11 lipca 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia 17 grudnia 2012 r. w sprawie ze skargi kasacyjnej T. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 czerwca 2014 r., I SA/Gd 1112/13 w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 11 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu sprzedaży nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 11 lipca 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia 17 grudnia 2012 r. UZASADNIENIE 1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G.decyzją z dnia 17 grudnia 2012 r. określił T. P. (zwanemu dalej skarżącym) zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości. Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany decyzji organu pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2014 r., I SA/Gd 1112/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę skarżącego w przedmiocie określenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu sprzedaży nieruchomości. Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji organów podatkowych I i II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. 2. Decyzja określająca zobowiązanie podatkowe niewątpliwie podlega wykonaniu (por. postanowienia NSA z dnia 12 grudnia 2013 r., I GZ 551/13). Zatem również można wnosić o wstrzymanie jej wykonania. Ustawodawca wskazał wyraźnie przesłanki, jakimi sąd musi się kierować, oceniając zasadność wstrzymania wykonania decyzji. Mowa o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por.: np. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2013 r., II FSK 1064/12; publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por.: postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10, publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Każdy przypadek powinien zostać rozpatrzony indywidualnie- dlatego tak ważne jest wykazanie spełnienia przesłanek. Orzecznictwo stoi na stanowisku, że za wstrzymaniem wykonania nie przemawia wysokość egzekwowanej kwoty. Podkreśla również, że wyegzekwowana kwota pieniężna może zostać zwrócona na rachunek podatnika- zatem konieczność uiszczenia kwoty pieniężnej sama w sobie nie jest nieodwracalnym skutkiem. Przesunięcie środków pieniężnych jest odwracalne, jednakże w powiązaniu z innymi okolicznościami może doprowadzić do nieodwracalnych skutków (np. likwidacja prowadzonego przedsiębiorstwa).. Tym samym w interesie podatnika jest wykazanie, że konieczność zdobycia określonej sumy pieniędzy będzie miała skutki trudne do odwrócenia. Chociaż stosowny wniosek został zawarty na str. 31-35 skargi kasacyjnej – tak naprawdę nie przedstawia on sytuacji skarżącego i nie daje nawet podstaw, by przypuszczać, że wykonanie decyzji może nieść ze sobą jakieś negatywne konsekwencje dla skarżącego. Na str. 31 skargi kasacyjnej skarżący przytoczył treść przepisu i wskazał, że "za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a w szczególności wysoka kwota zaległości podatkowej, którą odnieść należy do kwoty rzeczywiście osiąganego aktualnie dochodu". Sformułowanie to nie przybliża na czym szkoda miałaby polegać. Sama wysokość zobowiązania nie jest argumentem. Wartość tę należałoby zestawić z dokumentami, które powinien był załączyć skarżący do wniosku. Mowa o dokumentach, które ukazywałyby dochody skarżącego i osób pozostających z nim w gospodarstwie domowym, jeżeli takie osoby w ogóle istnieją. Skarżący nie przedstawił wykazu wydatków, które miesięcznie ponosi. Z wniosku nie wynika jakie skarżący ma dochody, czy uległy one zmniejszeniu w ostatnim czasie (skarżący zwraca jedynie w treści wniosku uwagę na swój "aktualny dochód"). Z wniosku nie wynika jakie skarżący ma wydatki, czy ma na utrzymaniu rodzinę. Kwota 52.500 zł została zawieszona w treści wniosku, ale tak naprawdę nie wiadomo, czy to dla skarżącego dużo, czy mało, a jeżeli dużo, to dlaczego. Dalej skarżący we wniosku wskazuje, że organ zajął już jeden rachunek na kwotę ponad 86.677 zł, którego skarżący jest współwłaścicielem. W istocie z uzasadnienia wniosku wynika jedynie, że skarżący na rachunku miał kwotę 86 tys. zł.- nic więcej. Wniosek zatem nie przedstawia sytuacji materialnej skarżącego, a to w jego interesie leżało uzasadnienie wniosku i dostarczenie dokumentów na potwierdzenie twierdzeń przedstawionych we wniosku. Skarżący podnosi (str. 32), że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Nie jest to argument, który powinien tu być w ogóle podnoszony. To, czy wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło przed upływem terminu przedawnienia, czy po upływie tego terminu – nie ma żadnego znaczenia dla przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – zwanej dalej: p.p.s.a.). Na stronie 34 skarżący wskazuje, że "dane dotyczące jego sytuacji materialnej wynikają z zeznań podatkowych będących w posiadaniu organów podatkowych.". Skarżący nie zadał sobie trudu, by dostarczyć sądowi argumentów przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Wbrew twierdzeniom skarżącego znajdującym się na stronie 34 wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji – za wstrzymaniem wykonania decyzji organów podatkowych nie przemawiają wątpliwości powstałe po wyroku TK z dnia 8 października 2013 r., SK 40/12. Sąd rozpatrując sprawę wpadkową w ogóle nie zajmuje się zasadnością skargi, czego skarżący zdaje się nie rozumieć. Zadaniem skarżącego było przedstawienie dokumentów, wskazujących jakie ma obecnie dochody, jakie ma wydatki, a następnie porównanie kwoty pozostałej do jego dyspozycji miesięcznie z wartością zobowiązania. Dodatkowo skarżący powinien był wskazać, że suma pozostała do jego dyspozycji będzie służyła zaspokojeniu podstawowych potrzeb kilku osób będących na jego utrzymaniu. Reasumując, brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, iż wobec skarżącego zachodzi którakolwiek z przesłanek dających podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. 3. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji