I SA/Bd 1109/11

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 05 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia: 1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2. oddalić wniosek w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu UZASADNIENIE Wraz ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] w przedmiocie odmowy zawieszenie postępowania egzekucyjnego skarżący złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj: zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, sporządzonym na urzędowym formularzu PPF oraz nadesłanych dokumentów wynika, że wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną o orzeczonym umiarkowanym stopniu niepełnosprawności (orzeczenie z dnia 21 lipca 2012r.). Jest bezrobotnym bez prawa do zasiłku. Prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Skarżący podał, że zamieszkuje w pokoju użyczonym przez syna, za co nie ponosi kosztów związanych z wynajmem oraz opłatami za mieszkanie. Otrzymuje zasiłek stały w wysokości 444,00 zł, który przeznacza na zakup żywności. Poza tym podał, że otrzymuje pomoc od instytucji charytatywnych m.in. odzież i żywność z Kościoła. Oświadczył, że nie posiada oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. Powołał się również na rozdzielność majątkową podnosząc, że z żoną pozostaje w faktycznej separacji. Ponadto jak wynika z załączonej dokumentacji medycznej wnioskodawca leczy się neurologicznie i psychiatrycznie. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej zwana p.p.s.a. - prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Instytucja prawa pomocy jest jednak wyjątkiem od ogólnej zasady ustanowionej w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Ciężar wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a. spoczywa na stronie składającej wniosek o jego przyznanie. Oznacza to, że powinna ona poczynić wszelkie kroki mające na celu uprawdopodobnienie tych okoliczności. W wyniku dokonanej analizy sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego należy stwierdzić, że wykazał on, iż nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania. Zaważył na tym przede wszystkim fakt, że jedynym dochodem skarżącego jest zasiłek stały w kwocie 444 zł. Nie posiada żadnego majątku. Korzysta z pomocy opieki społecznej i kościoła. Tym samym nie jest w stanie opłacić kosztów zainicjowanego postępowania sądowego. Informacje zawarte w uzasadnieniu wniosku wskazują na trudną sytuację materialną skarżącego w związku, z czym nie dysponuje on środkami na opłacenie jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Odnosząc się do wniosku strony w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z urzędu wskazać należy, że na tym etapie postępowania, nie jest to warunek konieczny do rozpoznania wniesionej skargi. Prawidłowość stanowiska, że dla oceny udzielenia prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika ma znaczenie etap postępowania sądowoadministracyjnego potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 19 maja 2011 r. i z dnia 26 października 2011 r. sygn. akt II GZ 245/11 i II FZ 509/11. Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.