Ppolska.starec← UrzadnikВойти

III SA/Po 199/17

Sądy administracyjne2017-12-19
Sygnatura
III SA/Po 199/17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia
2017-12-19
Rodzaj
Postanowienie WSA w Poznaniu

Sędziowie

Ireneusz Fornalik

Rozstrzygnięcie

Odrzucono sprzeciw

Treść orzeczenia

SENTENCJA Dnia 19 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Fornalik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Spółki X w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: odrzucić sprzeciw. UZASADNIENIE Zarządzeniem z [...] października 2017 r. starszy referendarz sądowy WSA w Poznaniu pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Od powyższego zarządzenia skarżący wniósł sprzeciw, którego nie podpisał. Pismem z [...] listopada 2017 r. wezwano skarżącego do podpisania sprzeciwu. Wezwanie uznano za doręczone skarżącemu [...] listopada 2017 r. Pozostało ono bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Stosownie art. 260 § 2 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw sąd stosuje odpowiednio przepisy o zażaleniu. Do przepisów tych należy art. 194 § 3 P.p.s.a. stanowiący, że zażalenie - tu: sprzeciw - powinien czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Do wymagań tych należy, aby każde pismo strony zawierało jej podpis (art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.). Brak podpisu strony pod sprzeciwem jest brakiem formalnym, który uniemożliwia nadanie mu biegu i powoduje jego odrzucenie. W świetle powyższego Sąd postanowił, jak w sentencji na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a.