II SA/Ol 345/21

SENTENCJA Dnia 12 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 października 2021 roku sprawy ze skargi G. K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 października 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 823/14 I. wznawia postępowanie sądowe zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 października 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 823/14; II. uchyla zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 października 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 823/14; III. uchyla decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" nr "[...]"; IV. umarza postępowanie administracyjne; V. określa, że zwrotowi na rzecz skarżącego podlega kwota uiszczonej kary pieniężnej oraz kosztów upomnienia w łącznej wysokości 5011,60 zł (słownie: pięć tysięcy jedenaście złotych i sześćdziesiąt groszy) z ustawowymi odsetkami od dnia "[...]" do dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia; VI. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z "[...]" Naczelnik Urzędu Celnego w O. (dalej jako: organ I instancji), na podstawie art. 61 ust. 2 pkt 1, art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 140aa ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 140ab ust. 1 pkt 2, art. 140ac ust. 2, ust. 4 i ust. 5, załącznika Lp. 4 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity na dzień wydania decyzji Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dale jako: P.r.d.), art. 41 ust. 2 pkt 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity na dzień wydania decyzji Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm., dalej jako: u.d.p.) oraz załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r., poz. 1061, dalej jako: rozporządzenie z 2012 r.), nałożył na G. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą – "[...]" (dalej jako: strona lub skarżący) karę pieniężną w wysokości 5000 zł za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. W uzasadnieniu podano, że w dniu 15 października 2013 r. funkcjonariusze Oddziału Celnego w B. dokonali pomiarów nacisków osi, masy całkowitej oraz odległości między osiami zespołu pojazdów złożonego z ciągnika marki OAF o numerze rejestracyjnym "[...]" oraz naczepy marki Schmitz o numerze rejestracyjnym "[...]". Kontrola wykazała przekroczenie nacisku na drugą oś napędową o 0,09 t. Podano, że pomiaru dokonano przy użyciu przystosowanej do dynamicznego ważenia pojazdów w ruchu wagi posiadającej świadectwo legalizacji. Powołano się na definicję pojazdu nienormatywnego, zawartą w art. 2 pkt. 35a P.r.d., wskazując, że zgodnie z treścią art. 64 ust. 1 pkt. 1 P.r.d. ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego w drodze decyzji administracyjnej przez właściwy organ. Podniesiono, że w art. 41 ust. 2 pkt 1 u.d.p. mowa jest o kategoriach dróg, po których poruszać się mogą pojazdy o naciskach osi do 10 t; do tej kategorii należy również - zgodnie z Lp. 43 załącznika nr 1 rozporządzenia z 2012 r. - droga krajowa nr "[...]" prowadząca do przejścia granicznego w "[...]". Wskazano, że realizowany był przewóz środków czyszczących i dezynfekujących w pojemnikach, które umieszczone zostały na 20 paletach, a tym samym nie może mieć zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 P.r.d., w którym mowa jest o przewozie ładunków sypkich i drewna. Odpowiedzialność za przestrzeganie obowiązków określonych przepisami P.r.d. została nałożona przez ustawodawcę na przewoźników, a przedsiębiorca profesjonalnie zajmujący się transportem drogowym powinien dochować należytej staranności podczas wykonywania przewozu. Nieprawidłowości w tym zakresie są bowiem jego ryzykiem i skutkują nałożeniem kary pieniężnej. Wskazano, że zwolnienie od kary ze względu na brak wpływu na powstałe naruszenie jest możliwe, gdy do naruszenia doszło jedynie wskutek nadzwyczajnych i nieprzewidzianych okoliczności lub zdarzeń, lecz w przedmiotowej sprawie żadna z takich sytuacji nie miała miejsca. Natomiast przewoźnik nie może wyłączyć swojej odpowiedzialności przez przeniesienie konsekwencji na załadowcę czy spedytora. Wyjaśniono, że zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 2 P.r.d. za brak zezwolenia kat. III - VI ustawodawca przewidział karę w wysokości 5000 zł, a nałożenia tej kary ustawodawca nie uzależnił od charakteru wykroczenia. W odwołaniu od decyzji strona wniosła o jej uchylenie w całości jako wydanej z rażącymi błędami merytorycznymi oraz proceduralnymi, mającymi ewidentny wpływ na wynik postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie art. 107 § 1 k. p.a. poprzez sformułowanie rozstrzygnięcia w sposób niepozwalający ustalić stanu faktycznego leżącego u jego podstaw; - naruszenie art. 7, 8 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie rozkładu odpowiedzialności pomiędzy przewoźnika a załadowcę za stwierdzone naruszenie; - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia w uzasadnieniu do dowodów podniesionych przez stronę w toku postępowania; - niewłaściwą subsumcję prawa materialnego Decyzją z "[...]" Dyrektor Izby Celnej w O. (dalej jako: Dyrektor Izby lub organ odwoławczy) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, że stosownie do treści art. 140 aa ust. 1 P.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Art. 140 ust. 2 P.r.d. obliguje organ celny do wymierzenia kary pieniężnej, nakładanej na podmiot wykonujący przejazd, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia. Art.140ab ust. 1 pkt 2 P.r.d. stanowi, że karę pieniężną, ustala się w wysokości 5000 zł za brak zezwolenia kategorii III-VI. Wobec zatem przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi i braku zezwolenia kategorii IV na przejazd pojazdem nienormatywnym nieuprawnione jest kwestionowanie zasadności wymierzenia kary pieniężnej. Podano, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest czytelne i jednoznacznie z niego wynika, w jakiej wysokości oraz za jakie naruszenie nałożono karę pieniężną. Organ celny, na podstawie przyznanych mu uprawnień, dokonał pomiarów nacisków osi i masy całkowitej pojazdu. Wskazano, że ładunek powinien być zabezpieczony w taki sposób, aby nie dochodziło do jego przemieszczania, a to w jaki sposób podmiot wykonujący przejazd zabezpieczy towar leży już w jego gestii. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 140 aa ust. 4 P.r.d., gdyż strona nie wykazała okoliczności wynikających z hipotezy wskazanego przepisu, uwalniających go od odpowiedzialności. Przewoźnik odpowiada za transport towaru i powinien dołożyć należytej staranności zarówno przy jego załadunku jak i przewozie, a nieprawidłowości w tym zakresie są jego ryzykiem i skutkują, jak w tym przypadku, karą za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Wyjaśniono, że odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków. Przewoźnik nie może przy tym wyłączyć swojej odpowiedzialności przez przeniesienie konsekwencji na załadowcę, czy spedytora i odwrotnie, gdyż podmioty wykonujące przejazd oraz podmioty wykonujące inne czynności związane z przewozem drogowym ponoszą odpowiedzialność na nieco innych podstawach i każdy z nich odpowiada za swoje działanie. Wskazano, że nawet jeżeli przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi jest niewielkie, organ jest zobligowany do nałożenia kary pieniężnej. Nie ma również możliwości miarkowania kary, gdyż jej wysokość jest ściśle określona w ustawie. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosła strona, zarzucając zaskarżonej decyzji: - naruszenie art. 2 Konstytucji RP oraz art. 7 i 8 k.p.a. poprzez ugruntowanie stanu niezgodnego z prawem, leżącego u podstaw wydania decyzji przez organ I instancji; - niewłaściwe przyporządkowanie stanu faktycznego do normy materialnej art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. a P.r.d. zawierającej sankcję administracyjną; - bezpodstawne niezastosowanie zapisu art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. a i b P.r.d.; - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego w zakresie rozkładu odpowiedzialności za załadunek; - naruszenie zasady legalizmu poprzez bezpodstawne zastosowanie kary z art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. a P.r.d. do przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego. Prawomocnym wyrokiem z 2 października 2014 r. (sygn. akt II SA/Ol 823/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę na powyższą decyzję. W dniu 20 kwietnia 2021 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) strona wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego wskazanym wyrokiem, powołując się na art. 19 ust. 1 ustawy z 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw z (Dz.U. z 2021 r. poz. 54 dalej jako: ustawa z 2020 r.). Skarżący wniósł o wznowienie w całości postępowania zakończonego wskazanym prawomocnym wyrokiem, uchylenie w całości tego wyroku, uchylenie decyzji Dyrektora Izby z "[...]" oraz decyzji organu I instancji z "[...]" nakładającej karę pieniężną w wysokości 5000 zł, orzeczenie zwrotu środków zapłaconych przez stronę w kwocie 5011,60 zł wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od 8 grudnia 2014 r. do dnia wydania prawomocnego orzeczenia skutkującego koniecznością zwrotu tych środków, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego wg norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona podała, że kara została nałożona za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia, w związku z kontrolą przeprowadzoną w dniu 15 października 2013 r., w trakcie której ustalono, że wykonywany był przejazd pojazdu drogą, na której dozwolony był ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 t, zaś w wyniku przeprowadzonego w trakcie kontroli ważenia ustalono, że doszło do przekroczenia dopuszczalnego nacisku na drugą oś o 90 kg, tj. o 0,9%. Pozostałe parametry kontrolowanego zespołu pojazdów mieściły się w dopuszczalnych normach. Skarżący powołał się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 marca 2019 r. (sygn. C-127/17), wskazując że z wyroku tego wynika, ze ograniczając ruch pojazdów silnikowych, których nacisk osi napędowej wynosi 11,5 t, do dróg stanowiących część transeuropejskiej sieci transportowej i do niektórych innych dróg krajowych oraz poddając ruch tych pojazdów na innych drogach publicznych systemowi specjalnych zezwoleń, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 i 7 dyrektywy 96/53 łącznie. Podał, że wyrok legł u podstaw ustawy z 2020 r., która zredefiniowała pojęcie pojazdu nienormatywnego i zgodnie z wprowadzanymi zmianami pojazd z naciskiem pojedynczej osi napędowej do 11,5 t nie będzie pojazdem nienormatywnym, na którego na przejazd nie będzie trzeba uzyskać zezwolenia. Zatem na mocy ustawy z 2020 r. doszło do konwalidacji stanu prawnego. Jednocześnie ustawodawca w art. 19 ust. 1 ustawy z 2020 r. zezwolił na wznowienie postępowań sądowoadministracyjnych zakończonych prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego, a dotyczących nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia - w zakresie przejazdu dokonanego w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia wejścia w życie ustawy z 2020 r. Skarżący podał, że decyzją organu I instancji nałożono na niego karę pieniężną za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia - w zakresie przejazdu dokonanego w dniu 15 października 2013 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy, a wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została oddalona prawomocnym wyrokiem. Tym samym spełnione zostały warunki formalne zastrzeżone w art. 19 ust. 1 ustawy z 2020 r. Dokonując obliczenia wysokości przekroczenia dopuszczalnej normy nacisku pojedynczej osi napędowej, organ I instancji jako normę przyjął 10 t, opierając się na przepisach, które są niezgodne z art. 3 i 7 dyrektywy Rady 96/53, a które zostały zakwestionowane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zgodnie z powołanym wyrokiem TSUE organ I instancji powinien przyjąć wartość nie 10,00 t, lecz 11,5 t, a zatem mając na uwadze, że nacisk pojedynczej osi napędowej w kontrolowanym pojeździe wynosił 10,09 t, przekroczenie dopuszczalnych norm nie miało miejsca. Okoliczności te czynią bezzasadnym stwierdzenie naruszenia oraz nałożenie kary pieniężnej. Skarżący wyjaśnił także, że w dniu 8 grudnia 2014 r. zapłacił nałożoną karę pieniężną w całości wraz z kosztami postępowania w łącznej kwocie 5 011,60 zł. W związku z tym w jego ocenie zasadnym jest wznowienie postępowania w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O. poparł wniosek o wznowienie postępowania, uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Podano, że spełnione zostały warunki formalne zastrzeżone w art. 19 ust. 1 ustawy z 2020 r., a stan faktyczny sprawy odpowiada dyspozycji art. 18 ust.1 ustawy z 2020 r. Zagadnienie prawne będące podstawą wydania wyroku TSUE w sprawie C-127/17 pozostaje bowiem w ścisłym związku z zagadnieniem prawnym, będącym podstawą wydania prawomocnego wyroku WSA w Olsztynie. Ponadto ustawa z 2020 r. weszła w życie 26 stycznia 2021 r., a zatem skarżący zachował trzymiesięczny termin na wniesienie skargi o wznowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przede wszystkim podnieść należy, że w dniu 21 marca 2019r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie w sprawie o sygn. C-127/17 w sprawie ze skargi Komisji Europejskiej przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej dotyczącej ograniczania na terenie Polski ruchu pojazdów silnikowych o określonym maksymalnym nacisku na oś napędową. W wyroku tym Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że "Nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się po niektórych drogach publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r., w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy 96/53". Przy czym w uzasadnieniu tego orzeczenia Trybunał jednoznacznie stwierdził, że wynikające z prawa polskiego ograniczenia w dostępie do polskiej sieci dróg pojazdów odpowiadających określonym w pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do dyrektywy 96/53 dopuszczalnym wartościom nacisku osi, są sprzeczne z art. 3 ust. 1 tiret pierwsze oraz art. 7 tej dyrektywy w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy. Zgodnie zaś z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 11 maja 2005r. (sygn. akt K 18/04) na mocy Traktatu akcesyjnego Polska zobowiązała się przejąć całość prawa Unii Europejskiej, na które składa się cały "wspólnotowy zasób prawny", obejmujący zarówno przepisy traktatów (tzw. pierwotne prawo wspólnotowe - pochodzące bezpośrednio od państw członkowskich), przepisy wydawane przez organy Wspólnot (zwane pochodnym lub wtórnym prawem wspólnotowym - tu m.in. dyrektywny), jak również dorobek orzeczniczy Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. W związku z tym zarówno organy administracji, jak i sądy, są zobowiązane do przestrzegania zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym. Sprzeczne z Dyrektywą Rady nr 96/53 było zatem przyjęcie możliwości obniżenia kryterium dopuszczalnych nacisków osi, na niektórych z dróg do 10 t (lub nawet 8 t), gdyż wszystkie pojazdy winny mieć zagwarantowane prawo poruszania się po drogach bez zezwolenia do granicznej wartości nacisków 11,5 t. W związku z tym decyzja będąca przedmiotem wyroku WSA w Olsztynie, objętego wnioskiem o wznowienie postępowania, nakładająca karę pieniężną, naruszyła art. 3 oraz art. 7 w związku z pkt 3.1. oraz pkt 3.4 załącznika nr I Dyrektywy Rady nr 96/53 w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej, gdyż nałożono nią sankcję administracyjną w sytuacji nieprzekroczenia określonego przepisami wspólnotowymi dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej. Wyjaśnić należy, że stosownie do art. 272 § 2a ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia. Przy czym trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Powyższy wyrok został opublikowany w Dzienniku Urzędowym UE 3 czerwca 2019 r., a zatem termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania upłynął 3 września 2019 r. Jednakże w dniu 26 stycznia 2021 r. wszedł w życie art. 19 ustawy z 2020 r., który w ust. 1 stanowi, że w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego, rozstrzygającym skargę na decyzję ostateczną dotyczącą: 1) zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego albo 2) nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia, o którym mowa w pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia w zakresie przejazdu dokonanego w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy można żądać wznowienia postępowania przed tym sądem w związku z orzeczeniem przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej niezgodności przepisów krajowych nakładających obowiązek posiadania zezwoleń umożliwiających poruszanie się po drogach publicznych pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 11,5 t z dyrektywą Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającą dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym. Wznowienia, o którym mowa w ust. 1, można żądać niezależnie od trasy przejazdu pojazdu lub miejsca jego załadunku lub rozładunku (art. 19 ust. 2 ustawy z 2020 r.). Natomiast skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (art. 19 ust. 3 ustawy z 2020 r.). W niniejszej sprawie decyzją "[...]", wydaną przez organ I instancji, utrzymaną w mocy decyzją organu odwoławczego z "[...]" nałożono na skarżącego karę pieniężną za przekroczenie dopuszczalnego nacisku na drugą oś napędową o 0,09 t, podczas przejazdu wykonywanego 15 października 2013 r., na drodze, która rozporządzeniem z 2012 r. została zaliczona do dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Nie ulega zatem wątpliwości, że zostały spełnione przesłanki do wznowienia postępowania sądowego, gdyż nałożono sankcję administracyjną w sytuacji nieprzekroczenia, w świetle powołanego wyżej wyroku TSUE, określonego przepisami wspólnotowymi dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej. Skarga o wznowienie została wniesiona z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 19 ust. 3 ustawy z 2020 r. Spełnia także pozostałe wymogi określone w art. 279 p.p.s.a., a mianowicie zawiera oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd wznowił postępowanie sądowoadministracyjne i w myśl art. 282 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i § 3 p.p.s.a. oraz art. 19 ustawy z 2020 r. uchylił prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 2 października 2014 r. oraz uchylił decyzję Dyrektora Izby z "[...]" i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji z "[...]", a także umorzył postępowanie administracyjne. Ponadto w myśl art. 19 ust. 5 ustawy z 2020 r. Sąd określił, że zwrotowi na rzecz skarżącego podlega nie tylko kwota uiszczonej kary pieniężnej w wysokości 5000 zł, ale także koszty upomnienia w kwocie 11,60 zł (wyjaśnienie organu odwoławczego – k. 36). Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 5 ustawy z 2020 r. zwrotowi podlegają środki zapłacone lub ściągnięte w wyniku wykonania decyzji ostatecznej, a stosownie do art. 15 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.) koszty upomnienia obciążają zobowiązanego i podlegają ściągnięciu w trybie określonym dla kosztów egzekucyjnych. Jednocześnie Sąd określił, że kwota podlegająca zwrotowi należna jest wraz z ustawowymi odsetkami, określonymi stosownie do art. 19 ust. 6 ustawy z 2020 r., od dnia zapłaty, czyli uiszczenia kary pieniężnej i kosztów upomnienia na rachunek organu, co nastąpiło 8 grudnia 2014 r. (kopia przelewu bankowego w aktach administracyjnych) do dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 w zw. z art. 276 p.p.s.a., uwzględniając zwrot kwot wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł i skargi o wznowienie w kwocie 100 zł. Wyrok w sprawie niniejszej Sąd wydał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 276 p.p.s.a. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy wniosek taki został złożony przez organ, a jego odpis został doręczony skarżącemu, który w ustawowym terminie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.