II SA/Wa 2367/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant referent stażysta Adrianna Siniarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2021 r. sprawy ze skargi L. M. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej oddala skargę UZASADNIENIE Zarząd Dzielnicy [...] w dniu [...] października 2020 r. podjął uchwałę nr [...] kwalifikującą L. M. do udzielenia pomocy mieszkaniowej z zasobu [...] poprzez zawarcie umowy najmu innego lokalu niż obecnie zajmowany, po ustaniu przyczyny wypowiedzenia. W podstawie prawnej uchwały wskazano § 6 pkt 8 uchwały Nr XLVI/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6725) oraz § 35 w związku z § 18 ust. 3 i ust. 5, § 5 ust. 1, § 5 ust. 3, § 10 ust. 2 oraz § 3 uchwały nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Z 2019, poz. 14836, z poźn. zm.). Do wydania powyższej uchwały Zarządu Dzielnicy [...] doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. L. M. (zwany dalej także jako: "Strona"; "Skarżący") w dniu [...] maja 2020 r. złożył wniosek do Urzędu Miasta [...] – Urząd Dzielnicy [...] (zwanego dalej także jako "Urząd Dzielnicy [...]") o ponowne zwarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego przy ul. [...] nr [...] lokal [...], po uprzednim wypowiedzeniu jej z powodu zadłużenia (k. 160 akt adm.). Komisja Mieszkaniowa Rady Dzielnicy [...] w dniu [...] września 2020r. jednogłośnie pozytywnie zaopiniowała wniosek L. M. o udzielenie pomocy mieszkaniowej. Uchwałą nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2020r. Stronę zakwalifikowano do udzielenia pomocy mieszkaniowej z zasobu [...] poprzez zawarcie umowy najmu innego lokalu niż obecnie zajmowany, po ustaniu przyczyny wypowiedzenia (k.183 akt adm. sprawy). Powyższą uchwałę Zarząd Dzielnicy [...] podjął na podstawie uchwały nr [...] Rady [...] z [...] grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...]. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 w/w uchwały pomocy mieszkaniowej można udzielić osobie, której umowa najmu została wypowiedziana z powodu zadłużenia jeżeli: 1. nieprzerwanie zamieszkuje w tym lokalu, 2. nie występuje zadłużenie lokalu lub jest co najmniej przez 3 miesiące realizowana umowa o spłacie zaległości, 3. najemca i osoby wspólnie zamieszkujące nie dysponują tytułem prawnym do innego lokalu, mieszkalnego w [...] lub w miejscowości pobliskiej, 4. spełnione jest kryterium dochodowe. Pomoc mieszkaniowa zgodnie z § 18 ust. 5 w/w uchwały może być udzielona poprzez zawarcie umowy najmu tego lub innego lokalu. O formie udzielenia tej pomocy decyduje wysokość dochodu gospodarstwa domowego wnioskodawcy. W uzasadnieniu uchwały Zarządu Dzielnicy [...] wskazano, w szczególności, iż budynek przy ul. [...] należy do zasobu wybudowanego po 1995r. Lokal nr [...] przy ul. [...] ze względu na strukturę i wyposażenie (pow. użytk. 81.57 m2 pow. mieszk. 56.46 m2), może służyć udzieleniu pomocy mieszkaniowej wieloosobowej rodziny. Dlatego też przyznanie tego lokalu na rzecz jednoosobowego gospodarstwa domowego Wnioskodawcy jest sprzeczne z zasadami racjonalnej 1 efektywnej gospodarki lokalowej. Zgodnie z § 3 Uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy, organy dzielnic zobowiązane są do racjonalnego wykorzystywania zasobu mieszkaniowego. W związku z powyższym, brak jest podstaw prawnych do zawarcia z L. M. umowy najmu obecnie zajmowanego lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], o czym poinformowano Wnioskodawcę pismem z dnia [...] października 2020r. W toku postępowania ustalono także, że L. M. był najemcą lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] na podstawie umowy najmu nr [...] z dnia [...].12.2004r. Tytuł prawny do lokalu uzyskał na podstawie Uchwały Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...].10.2004r. wyrażającej zgodę na dokonanie trójstronnej zamiany między stronami. W związku z zadłużeniem lokalu, umowa najmu została wypowiedziana pismem z dnia [...].07.2017r. w trybie art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. L. M. spłacił zadłużenie i wystąpił z wnioskiem o ponowne zawarcie umowy najmu lokalu po ustaniu przyczyny wypowiedzenia umowy najmu. Urząd Dzielnicy [...] ustalił także, że Wnioskodawca utrzymuje się z emerytury oraz diety z tytułu podroży służbowych. Średni dochód wynosi 2.321,36 zł/mc oraz nie posiada tytułu prawnego do innego lokalu mieszkalnego. Pismem z dnia [...] maja 2021 r. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] w części, tj. w zakresie, w jakim powyższa uchwała, kwalifikując Stronę do udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez zawarcie umowy najmu, wykluczyła pomoc mieszkaniową w postaci zawarcia umowy najmu lokalu dotychczas zajmowanego – w lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...]. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie: a) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji poprzez: - brak uwzględnienia przy kwalifikowaniu, w jaki sposób może być udzielona Skarżącemu pomoc mieszkaniowa, okoliczności, że prawo najmu dotychczas zajmowanego przez niego lokalu mieszkalnego nr [...] ul. [...] w [...] nabył na podstawie umowy zamiany pomiędzy R. R., I. i R. G. oraz sobą, w ramach której to zamiany przeniósł na rzecz I. i R. małżonków G. - w celu uzyskania w zamiany prawa najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...]- należącego do niego prawo własności, stanowiące odrębną nieruchomość lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się w budynku mieszkalnym nr [...] w miejscowości [...], gminie [...]; - brak uwzględnienia przez organ zapewnień, jakie na rozprawie przez Sądem Rejonowym [...] w [...] w dniu [...] sierpnia 2019 r. w sprawie o sygn. akt: [...] składał pełnomocnik [...], który podnosił, że przyczyną odmowy przywrócenia Skarżącemu najmu dotychczas zajmowanego przez niego lokalu mieszkalnego, pomimo spłaty całego zadłużenia był fakt, że pozostawał w związku małżeńskim, zaś jego małżonce przysługiwało prawo najmu innego lokalu komunalnego oraz zapewnienia, że w razie orzeczenia rozwodu, odpadnie przeszkoda do przywrócenia najmu lokalu; - braku podjęcia przez organ jakiegokolwiek postępowania mającego na celu ustalenie i uwzględnienie sytuacji zdrowotnej i osobistej Skarżącego, które to braki wpłynęły na treść zaskarżonej Uchwały, poprzez wykluczenie pomocy mieszkaniowej w postaci zawarcia umowy najmu lokalu, który dotychczas zajmował, b) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 i § 2 k.p.a, poprzez brak wyważenia interesu Skarżącego, w tym w szczególności faktu, że od ponad 17 lat zamieszkuje on w lokalu nr [...] przy ul. [...], dbał o ten lokal, uzyskał go w wyniku zamiany lokali, w ramach której przeniósł w 2004 r. prawo do lokalu, do którego dysponował prawem własności, c) § 18 ust. 1 pkt 2) w zw. z ust. 5 Uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy poprzez odmowę udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez zawarcie umowy najmu dotychczas zajmowanego lokalu w okolicznościach, w których uprzednio najem lokalu uzyskał w ramach zamiany lokali, w ramach której wyzbył się prawa własności do nieruchomości lokalowej w miejscowości [...], w dotychczas zajmowanym lokalu mieszka od 17 lat, dba o jego stan, zaś w świetle ww. okoliczności brak jest podstaw do udzielenia Skarżącemu pomocy publicznej poprzez zawarcie umowy najmu lokalu dotychczas zajmowanego, d) art. 2 Konstytucji w zw. z art. 64 ust. 1 Konstytucji, poprzez odmowę udzielenia w ramach pomocy mieszkaniowej - pomocy w postaci zawarcia umowy najmu lokalu dotychczas zajmowanego, z powołaniem się na racjonalne wykorzystywanie zasobu mieszkaniowego gminy, w sytuacji, gdy uprzednio Zarząd Dzielnicy [...] wydał na podstawie uchwały nr [...] w dniu [...].10.2003 r. zgodę na zamianę lokali, w ramach której to zamiany wyzbył się prawa własności do posiadanego lokalu w miejscowości [...] w celu zawarcia najmu lokalu, który dotychczas zamieszkuje. Wskazując na powyższe naruszenia, Skarżący wniósł: 1) na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. oraz art. 101 ust, 4 w zw. z art. 94 ust. 1 u.s.g. o stwierdzenie nieważności Uchwały w części, tj. w zakresie, w jakim Uchwała zakwalifikowała Skarżącego w ramach pomocy mieszkaniowej do zawarcia umowy najmu innego lokalu niż dotychczas przeze niego zajmowanego; 2) na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie od organu kosztów postępowania w sprawie. Jednocześnie Skarżący wniósł na podstawie art. 61 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej Uchwały do czasu rozpoznania niniejszej skargi przez Sąd, argumentując to tym, że w przypadku braku wstrzymania Uchwały organ może podejmować i przedstawiać oferty najmu lokali innych aniżeli lokal, który zajmuje dotychczas, co w przypadku odmowy skorzystania z najmu innych lokali może spowodować utratę przez Skarżącego pomocy mieszkaniowej. Ponadto wniósł na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z: (i) kopii protokołu rozprawy przed Sądem Rejonowym [...] w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. w sprawie o sygn. akt: [...] wraz z oświadczeniami pełnomocnika [...] na fakt składanych przez pełnomocnika [...] deklaracji w postępowaniu o eksmisję; (ii) uchwały Nr [...] z dnia [...] października 2004 r. wraz z uzasadnieniem oraz pismem [...] Wydziału [...] z dnia [...] listopada 2004 r. - na fakt treści tychże dokumentów; (iii) umowy przeniesienia własności objętej aktem notarialnym z dnia [...]10.2004 r. Repertorium [...]- na fakt treści tychże dokumentów; (iv) kserokopii dokumentacji medycznej - na fakt stanu zdrowia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu Organ nadmienił, iż prowadzone postępowanie ujawniło, że L. M. zawierając [...] grudnia 2004 r. umowę najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] wraz z małżonką E. M. był współnajemcą lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...] wchodzącego w skład zasobu [...] Dzielnicy [...], który to fakt zataił, ubiegając się o pomoc mieszkaniową. Umowa najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] została wypowiedziana L. i M. pismem z [...] lipca 2017 r. Organ podkreślił, że Skarżącemu nie przysługuje żadne skuteczne roszczenie do Zarządu Dzielnicy [...] o ponowne zawarcie umowy najmu tego samego lokalu. Żądanie Skarżącego wyrażone w złożonej skardze nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Co więcej, Skarżący doprowadzając do zadłużenia lokalu powinien liczyć się z konsekwencjami wypowiedzenia umowy najmu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, że w związku ze zmianą art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 – zwane dalej jako: "ustawa covidowa"), wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Stosownie do wskazanej wyżej regulacji, nin. sprawa została skierowana do rozpoznania na rozprawie zdalnej, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II (k. 27 akt sądowych). Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 147 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona uchwała z dnia [...] października 2020r. nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] kwalifikując L. M. do udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez zawarcie umowy najmu innego lokalu, niż obecnie zajmowany, po ustaniu przyczyny wypowiedzenia - z zasobu mieszkaniowego [...] nie narusza przepisów prawa. W punkcie wyjścia rozważań Sąd wyjaśnia, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. W świetle powyższego w pierwszej kolejności należało rozpoznać zarzut Organu dotyczący odrzucenia skargi "z powodu wniesienia jej po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a." W tym kontekście podkreślić należy, że jeśli chodzi o charakter prawny spornej uchwały Zarządu Dzielnicy z dnia [...] października 2020r. nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] na podstawie której Skarżącego zakwalifikowano do udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez zawarcie umowy najmu innego lokalu, niż obecnie zajmowany, to stwierdzić należy, iż jest ona innym, niż prawo miejscowe, aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. i dlatego podlega kontroli sądu administracyjnego (por: uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08). Dalej Sąd wyjaśnia, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga została złożona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego – co do zasady - można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, należy rozumieć takie, jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziane w ustawie (§ 2). W aktualnym stanie prawnym, obowiązującym od 1 czerwca 2017 r., stosownie do treści art. 53 § 2 P.p.s.a. w przypadku innych aktów (niż wymienione w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Podobnie stanowi art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, z którego wynika, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy zawarty w piśmie procesowym z dnia [...].06.2021r. oraz w odpowiedzi na skargę wniosek o odrzucenie z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia nie zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc do oceny merytorycznej wskazać należy, że Skarżący upatruje nieważności zaskarżonej uchwały w tym, że zaskarżona uchwała nr [...] Zarządu Dzielnicy [...], kwalifikując Stronę do udzielenia pomocy mieszkaniowej z zasobu m.st. Warszawy poprzez zawarcie umowy najmu, "wykluczyła pomoc mieszkaniową w postaci zawarcia umowy najmu lokalu dotychczas zajmowanego – w lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...]". Dlatego też zaskarża przedmiotową uchwałę "w części", domagając się jej "uchylenia", ale tylko "w zakresie, w jakim powyższa uchwała wykluczyła pomoc mieszkaniową w postaci zawarcia umowy najmu lokalu dotychczas zajmowanego (...)". Odnosząc się do tak sformułowanego żądania i konstrukcji skargi Sąd stwierdza, że "odmowa" przydzielenia lokalu dotychczas zajmowanego przez Skarżącego, tj. lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...] ma swoje oparcie tak w stanie faktycznym, jak i prawnym sprawy. Jak wynika z akt sprawy, złożony przez Skarżącego wniosek z dnia [...] maja 2020 r. złożony do Urzędu Dzielnicy [...] dotyczył ponownego zwarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego przy ul. [...] nr [...] lokal [...], po uprzednim wypowiedzeniu jej z powodu zadłużenia (k. 160 akt adm.). Wniosek ten został rozpatrzony stosownie do przepisów uchwały nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy oraz uchwały nr XXXIV/816/2012 Rady m.st. Warszawy z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie zasad gospodarowania i wynajmowania tymczasowych pomieszczeń. Zgodnie z § 31 ust. 1 uchwały nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy "Osoby ubiegające się o pomoc mieszkaniową zobowiązane są złożyć wniosek, zgodnie ze wzorem określonym w zarządzeniu Prezydenta m.st. Warszawy" oraz zgodnie z § 32 ust. 1 "Wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej: 1) ocenę faktycznych warunków mieszkaniowych przeprowadzoną bezpośrednio w miejscu zamieszkiwania wnioskodawcy z zastrzeżeniem ust. 9 i 10; 2) dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy; 3) zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela; 4) posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu niż wymienione w § 9 ust. 1 pkt 1; 5) rozporządzenie w okresie ostatnich 7 lat przed dniem złożenia wniosku, przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania, nieruchomością lub spółdzielczym prawem, o których mowa w § 9 ust 1 pkt 1, w tym fakt dokonania przez te osoby zamiany tych tytułów prawnych na lokal kwalifikujący do ubiegania się o poprawę warunków zamieszkiwania w ramach mieszkaniowego zasobu; 6) warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania oraz warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach.". Obowiązkiem Zarządu Dzielnicy [...], wydającego sporną uchwałę z dnia [...] października 2020 r., było więc podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Przy czym, należy wskazać, że czynnościami niezbędnymi są czynności odnoszące się do okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego. W ocenie Sądu, z takich obowiązków Organ wywiązał się należycie, wszechstronnie wyjaśniając stan faktyczny sprawy i zasadnie przyjmując, iż z ustaleń dokonanych w toku analizy wniosku oraz zgromadzonej dokumentacji wynika, Skarżący nie kwalifikuje się do udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez "ponowny" przydział lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 uchwały nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy, pomocy mieszkaniowej można udzielić osobie, której umowa najmu została wypowiedziana z powodu zadłużenia jeżeli: 1. nieprzerwanie zamieszkuje w tym lokalu, 2. nie występuje zadłużenie lokalu lub jest co najmniej przez 3 miesiące realizowana umowa o spłacie zaległości, 3. najemca i osoby wspólnie zamieszkujące nie dysponują tytułem prawnym do innego lokalu, mieszkalnego w [...] lub w miejscowości pobliskiej, 4. spełnione jest kryterium dochodowe. Pomoc mieszkaniowa zgodnie z § 18 ust. 5 w/w uchwały może być udzielona poprzez zawarcie umowy najmu tego lub innego lokalu. O formie udzielenia tej pomocy decyduje wysokość dochodu gospodarstwa domowego wnioskodawcy. Dochód wykazany przez Stronę uprawniał do zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony. Przepisy prawa miejscowego jednoznacznie wskazują, że pomoc mieszkaniowa może być udzielona poprzez zawarcie umowy najmu lokalu zajmowanego przez wnioskodawcę lub innego, dostosowanego do struktury rodziny. Jak słusznie zauważył Organ (Zarząd dzielnicy [...]) zgodnie z § 3 Uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019r. w Organy dzielnic zobowiązane są do racjonalnego wykorzystywania zasobu mieszkaniowego. Sąd podziela pogląd Zarządu Dzielnicy [...], że za sprzeczne z zasadą efektywnej gospodarki zasobem mieszkaniowym uznać należałoby oddanie w najem na rzecz jednoosobowego gospodarstwa domowego Wnioskodawcy, "dotychczas" zajmowanego lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Lokal ten, ze względu na strukturę i wyposażenie (pow. użytk. 81.57 m2 pow. mieszk. 56.46 m2), może bowiem służyć udzieleniu pomocy mieszkaniowej 9 -cio osobowej rodziny, gdy tymczasem Skarżący na dzień złożenia wniosku stanowił "jednoosobowe gospodarstwo domowe". Wbrew więc twierdzeniom skargi, zasadność dostosowania parametrów lokalu do liczebności i struktury jest bezsporna tak pod względem faktycznym, jak i ma swoje oparcie w przytoczonym przepisie § 3 przywołanej Uchwały. Jak słusznie też zauważa Organ, taka sytuacja mogłaby w przyszłości skutkować tym, że w przypadku zajmowania lokalu o powierzchni nieadekwatnej do potrzeb rodziny, ustawodawca w art. 21 ust. 4a ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego dopuszcza możliwość wypowiedzenia umowy najmu i zaoferowania lokalu zamiennego. Stąd też działania Organu należy także pod tym względem ocenić jako racjonalne i zasadne. W ocenie Sądu, powyższych ustaleń zarówno w sensie faktycznym, jak i pod względem prawidłowo zastosowanych norm prawnych omawianej uchwały nie mogą podważyć przywołane w skardze okoliczności Skarżącego co do uzyskania w ramach umowy zamiany w 2004 r. tytułu najmu do lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Mianowicie ze zgromadzonych w sprawie materiałów wynika, że L. M. tytuł prawny do lokalu nr [...] przy ul. [...] uzyskał w trybie zamiany między stronami w dniu [...] lipca 2004r., co potwierdzają złożone na rozprawie w dniu [...] października dokumenty. Już następnego dnia, tj. [...] lipca 2004 r. złożył podanie o zamianę nabytego dzień wcześniej, tj. [...] lipca 2004 r. lokalu nr [...] w budynku nr [...] położonym w [...] na lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] zajmowany przez P. R.. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, w wyniku tej zamiany [...] nie otrzymało żadnego przysporzenia, bowiem własność tego lokalu została przekazana P. R. Jednocześnie dodać należy, że zamiana taka ma miała umocowanie prawne w obowiązującej wówczas uchwale Rady [...] oraz, że odbyła się na zgodny wniosek zainteresowanych stron, po wyrażeniu zgody przez Zarząd. Ponadto z akt sprawy wynika, że Skarżący zawierając [...] grudnia 2004 r. umowę najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] wraz z małżonką E. M. był współnajemcą lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...] wchodzącego w skład zasobu [...] Dzielnicy [...], którą to umowę ostatecznie wypowiedział [...] listopada 2019r. (por. k. 141 akt adm. sprawy). Sąd zauważa także, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, umowa najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] została skutecznie wypowiedziana Skarżącemu pismem z [...] lipca 2017 r. (k. 70 akt adm. sprawy), a Skarżący pismem z dnia [...] września 2017r. został wezwany do dobrowolnego opróżnienia lokalu i zwrotu kluczy (k. 71 akt adm. sprawy). W tym stanie rzeczy podzielić należy pogląd Organu, że Skarżącemu nie przysługuje żadne skuteczne roszczenie do Zarządu Dzielnicy [...] o ponowne zawarcie umowy najmu tego samego lokalu, zaś żądanie wyrażone w złożonej skardze nie znajduje oparcia w przywołanych na wstępie przepisach prawa. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy zostały uregulowane w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1182, z późn. zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy, tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 4 ustawy gmina może tworzyć i posiadać zasób mieszkaniowy (art. 20 ust. 1 ustawy). W myśl art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego rada gminy uchwala zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym zasady i kryteria wynajmowania lokali, których najem jest związany ze stosunkiem pracy, jeżeli w mieszkaniowym zasobie gminy wydzielono lokale przeznaczone na ten cel. Kierując się tą podstawą prawną Rada m.st. Warszawy podjęła w dniu 5 grudnia 2019 r. stosowną uchwałę, w której określiła szczegółowe zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy. W konsekwencji, nie ulega wątpliwości, że osoby kwalifikowane do najmu lokalu wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy muszą spełniać określone w tej uchwale kryteria. W uchwale z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publik. ONSAiWSA z 2008 r. nr 6, poz. 90), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że postępowanie w zakresie udzielania pomocy mieszkaniowej przez gminę ma dwa etapy. W pierwszym, wnioskujący o najem lokalu składa wniosek, który podlega analizie i weryfikacji przez właściwy organ gminy bądź osobę upoważnioną oraz zaopiniowaniu przez komisję lokalową. Następnie wydawane jest rozstrzygnięcie o zakwalifikowaniu i umieszczeniu na liście osób oczekujących na najem lokalu, bądź o odmowie zakwalifikowania i umieszczenia na liście. Działanie zarządu dzielnicy w pierwszym etapie nie stanowi ani oferty zawarcia umowy, ani negocjacji umowy. Ma charakter administracyjnoprawny, ponieważ rozstrzyga o tym, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. W przypadku spełniania przez osobę wnioskującą o udzielenie pomocy mieszkaniowej kryteriów określonych w powołanej na wstępie uchwale mieszkaniowej, Zarząd Dzielnicy podejmuje uchwałę o kwalifikacji do jej udzielenia. Przyznanie konkretnego lokalu uzależnione jest od m.in. od struktury, wieku i stanu zdrowia rodziny. Skarżoną uchwałą, Zarząd Dzielnicy [...] zakwalifikował Skarżącego do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Realizacja sprawy nastąpi poprzez przyznanie innego mniejszego lokalu, o parametrach odpowiadających jednoosobowemu gospodarstwu domowemu. Po skierowaniu przez zarząd dzielnicy do zawarcia umowy najmu lokalu następuje drugi etap postępowania, w którym wnioskodawca zawiera z zarządcą nieruchomości umowę najmu konkretnego lokalu i ten etap, z uwagi, że kończy go zawarcie umowy, ma już zdecydowanie charakter cywilnoprawny. Dlatego też uznać należy, że uchwała nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] z [...] października 2020 r. na podstawie której Skarżącego zakwalifikowano do udzielenia pomocy mieszkaniowej z zasobu [...] poprzez zawarcie umowy najmu innego lokalu niż obecnie zajmowany, po ustaniu przyczyny wypowiedzenia, jest zgodna w obowiązującymi przepisami prawa i nie narusza prawa Skarżącego do uzyskania pomocy mieszkaniowej z zasobu [...]. Jednocześnie Sąd uznał, że podejmując sporną uchwałę, organ dochował wszelkich zasad prawidłowego działania, albowiem przeprowadził postępowanie wyjaśniające wnikliwie, zgromadził w sposób kompletny stosowny materiał dowodowy, biorąc pod uwagę przede wszystkim materiał przedstawiony przez Skarżącego wraz z wnioskiem, a następnie poddał go szczegółowej analizie, z której wyprowadził logiczne i poprawne wnioski. Również dopuszczone na wniosek Skarżącego i przeprowadzone na rozprawie w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowody potwierdzają ustalenia faktyczne Organu. Mając na względzie powyższe, Sąd rozstrzygając na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.