I OSK 1675/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1870/09 o odrzuceniu skargi P.G. na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia dokumentów postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 9 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P.G. na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż zarządzeniem z dnia 27 listopada 2009 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Zarządzenie to doręczone było w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., z uwagi na nieodebranie przesyłki zawierającej wezwanie mimo dwukrotnego jej awizowania. Jako datę doręczenia zarządzenia Sąd przyjął dzień 16 grudnia 2009 r., zaś w siedmiodniowym terminie, który rozpoczął swój bieg z chwilą doręczenia wezwania, skarżący nie uiścił żądanego wpisu, co spowodowało konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 ustawy P.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł P.G., prawidłowo reprezentowany, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości oraz zasądzenia kosztów wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu. Autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi naruszenie: – art. 70 § 1 i 2 ustawy P.p.s.a., poprzez przyjęcie, iż skarżący przebywał w okresie doręczenia przesyłki pod wskazanym w skardze adresem, – art. 73 ustawy P.p.s.a. przez niezasadne przyjęcie domniemania doręczenia zastępczego, – § 8 oraz § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. z 1999 r. Nr 62, poz. 697 ze zm.) w zw. z art. 65 § 2 ustawy P.p.s.a. oraz art. 139 Kpc przez ich niezastosowanie, – art. 220 § 3 ustawy P.p.s.a. przez odrzucenie skargi P.G. mimo braku podstaw. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, iż wbrew twierdzeniom Sądu nie otrzymał informacji o pozostawieniu przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu w urzędzie pocztowym. Strona podniosła, iż w okresie, kiedy miało nastąpić doręczenie zarządzenia, przebywał cały czas pod adresem wskazanym w skardze, a zatem przyjęcie przez Sąd I instancji fikcji doręczenia było nieuzasadnione. Autor skargi kasacyjnej wskazał, iż w budynku w którym zamieszkuje skarżący często dochodzi do nieprawidłowości w doręczaniu poczty, a przesyłki kierowane do P.G. bardzo często doręczane są do skrzynki odbiorczej firmy [...]. Na potwierdzenie tej okoliczności wnoszący skargę kasacyjną przedstawił oświadczenie z dnia [...] maja 2010 r. skierowane przez firmę [...] do Urzędu Pocztowego nr [...] przy ul. W. w Warszawie, w którym wskazano na problem nieprawidłowego doręczania poczty. Ponadto pełnomocnik skarżącego podkreślił, iż wszczęte zostało postępowanie reklamacyjne w Urzędzie Pocztowym, jednakże strona nie uzyskała jeszcze odpowiedzi Poczty w tym przedmiocie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 73 ustawy P.p.s.a., który reguluje kwestię tzw. doręczenia zastępczego, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w poprzedzających przepisach ustawy, składa się to pismo na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję lub na drzwiach mieszkania adresata. Po upływie tego terminu wino nastąpić kolejne zawiadomienie, a po bezskutecznym upływie kolejnego siedmiodniowego terminu pismo uważa się za skutecznie doręczone z upływem ostatniego dnia tego okresu. W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, iż doręczenie P.G. wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nastąpiło właśnie w trybie art. 73 ustawy P.p.s.a. Sąd przyjął, że doręczenie nastąpiło w dniu 16 grudnia 2009 r., bowiem z adnotacji jakie zamieścił doręczyciel na kopercie zawierającej wskazane wyżej wezwanie, awizowano tę przesyłkę w dniu 2 grudnia 2009 r. oraz w dniu 10 grudnia 2009 r., a zawiadomienie pozostawiono w skrzynce odbiorczej skarżącego. W ocenie Sądu I instancji siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął zatem bieg w dniu 16 grudnia 2009 r. Jednakże w świetle okoliczności wskazanych w skardze kasacyjnej ustalenia te uznać trzeba za nietrafne. Zauważyć bowiem trzeba, iż skarżący przedstawił oświadczenie T.P. z [...], która ma siedzibę w budynku, w którym zamieszkuje P.G. Z pisma tego, skierowanego do Urzędu Pocztowego nr [...] przy ul. W. w Warszawie, wynika, iż w skrzynce oddawczej należącej do tej firmy często znajdowana jest korespondencja kierowana do skarżącego. Ponadto strona podkreśliła, że wszczęte zostało postępowanie reklamacyjne w Urzędzie Pocztowym w przedmiocie nieprawidłowości doręczenia zarządzenia wzywającego ją do uiszczenia wpisu, jednakże pozostało ono bez odpowiedzi. Tym samym przyjąć należy, iż P.G. podważył skutecznie prawidłowość doręczenia zarządzenia, a co za tym idzie stwierdzić trzeba, iż postanowienie odrzucające skargę strony naruszało art. 73 § 4 oraz art. 220 § 3 ustawy P.p.s.a. i z tego powodu podlegało uchyleniu. Nie można bowiem przyjąć, iż prawidłowym było przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że doręczenie wezwania nastąpiło w dniu 16 grudnia 2009 r., a tym samym, iż rozpoczął bieg termin do uiszczenia wpisu sądowego. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.