II SA/Bk 759/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi W. F. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie wyrównania uposażenia do 100 % za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim oddala skargę. UZASADNIENIE W raporcie z dnia [...] stycznia 2018 r. W.F. (zwany dalej również: "wnioskodawcą" lub "skarżącym") zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w B. (dalej: "KMP") o wyrównanie do 100% uposażenia wypłaconego mu za następujące okresy niezdolności do służby: [...]-[...] czerwca 2017 r., [...]-[...] października 2017 r., [...] listopada 2017 r., [...] grudnia 2017 r. – [...] stycznia 2018 r., spowodowane kontuzją nogi, odniesioną podczas pełnienia służby w dniu [...] sierpnia 2015 r. Do raportu wnioskodawca dołączył kserokopie fragmentów karty lekarskiej prowadzonej przez lekarza rodzinnego. W piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. Komendant wezwał wnioskodawcę do udokumentowania zasadności wyrównania uposażenia zaświadczeniami potwierdzającymi, że przyczyną konkretnej niezdolności do służby był ww. wypadek. W odpowiedzi na powyższe wezwanie wnioskodawca przedstawił swoje stanowisko w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. wskazując, w jaki sposób, jego zdaniem, należy rozumieć i stosować przepisy o dokumentowaniu związku niezdolności do służby z warunkami służby. W piśmie z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...]Komendant, powołując się na art. 121b ust. 5 pkt 1 i art. 121c ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm., dalej: "u.P"), wyjaśnił, że do funkcjonariuszy Policji stosuje się przepisy o powszechnym ubezpieczeniu społecznym, w tym m.in. art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. 2017, por. 1368; dalej: "u.ś."), wedle którego zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do służby spowodowanej tą samą chorobą, po przerwie nieprzekraczającej 60 dni, powinno zawierać kod A. Zdaniem organu, przedłożone przez wnioskodawcę zaświadczenia takiego kodu nie zawierają, stąd organ nie może przychylić się do prośby wnioskodawcy o wyrównanie uposażenia. Komendant ponadto wskazał, że w sytuacji wnioskodawcy należy odwołać się, na podstawie art. 7 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1773 ze zm., dalej: "u.s.w."), do regulacji dotyczącej dokumentowania świadczeń z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, zawartej § 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie zakresu informacji o okolicznościach mających wpływ na prawo do zasiłków z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa lub ich wysokości oraz dokumentów niezbędnych do przyznania i wypłaty zasiłków (Dz. U. z 2017 r., poz. 87, dalej: "rozporządzenie MRPPS"), który stanowi, że dokumentem niezbędnym do przyznania i wypłaty zasiłku chorobowego w wysokości 100% podstawy wymiaru, w przypadku niezdolności do pracy wynikającej z następstw zaistniałych w stanie zdrowia w związku z wcześniej stwierdzonym wypadkiem w drodze do pracy lub z pracy, jest zaświadczenie lekarskie wystawione na zwykłym druku, stwierdzające związek tej niezdolności do pracy z wypadkiem w drodze do pracy lub z pracy. W konsekwencji Komendant uznał, że skoro u.P. w przedmiotowej kwestii odsyła w sposób jednoznaczny do ww. przepisów o ubezpieczeniu społecznym, mają one w sprawie niniejszej zastosowanie, zaś wnioskodawca powinien przedłożyć zaświadczenie lekarskie stwierdzające związek niezdolności do służby w okresach, za które żąda wyrównania do 100% uposażenia, z wypadkiem odniesionym w 2015 r. Zdaniem organu, z przedłożonej przez wnioskodawcę dokumentacji nie wynika, że niezdolność do służby w ww. okresach miała związek z przedmiotowym wypadkiem. Wyrokiem z dnia 28 lutego 2019 r. wydanym w sprawie ze skargi W.F. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta w przedmiocie wyrównania uposażenia za okresy przebywania na zwolnieniu lekarskim (sygn. akt II SAB/Bk 131/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał ww. pismo Komendanta za decyzję, stwierdzając, że pomimo tego, że przepisy u.P. nie normują formy rozstrzygnięcia sporu w przedmiocie wysokości uposażenia za czas choroby, zawiera ono wszelkie elementy decyzji administracyjnej odmownej, zaś odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 czerwca 2005 r. (sygn. P 18/03) oraz orzecznictwa przyjął, że czynność wypłaty uposażenia funkcjonariusza Policji jest czynnością materialno-techniczną określoną w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zaś czynność odmowy wypłaty tego uposażenia powinna mieć formę decyzji administracyjnej (rozkazu personalnego). Wskutek ww. wyroku, Komendant pouczył wnioskodawcę o prawie do wniesienia odwołania od pisma z dnia [...] lutego 2018 r., które W.F. złożył dnia 14 czerwca 2019 r. W wyniku jego rozpoznania Komendant Wojewódzki Policji w B. (dalej: "KWP") decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję KMP z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w całości. W jej uzasadnieniu KWP podzielił ustalenia KMP, stwierdzając, że zwolnienie lekarskie z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, musi zawierać kod A, zaś zwolnienia lekarskie dotyczące ww. okresów, takiego kodu nie mają. Ponadto organ odwoławczy odpowiedział na żądanie wnioskodawcy dotyczące powołania komisji lekarskiej, wskazując, że zakres kompetencji określony w ustawie o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1822 ze zm., dalej: "u.k.l.") nie przewiduje orzekania przez komisje, czy zwolnienie przedkładane po przerwie przekraczającej 60 dni po dopuszczeniu do służby, mają związek z wcześniejszym wypadkiem. W ocenie KWP zgodnie ze stanowiskiem Centralnej Komisji Lekarskiej, nie powinno się do komisji lekarskiej kierować osób, które przedmiotowy związek mają już ustalony, natomiast dokumentowanie choroby uzasadniającej prawo do 100% uposażenia z powodu kolejnego zwolnienia od zajęć służbowych, może nastąpić na podstawie prawomocnego orzeczenia komisji lekarskiej oraz zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego związek niezdolności do służby z orzeczoną wcześniej chorobą, (analogicznie – wypadkiem). W wyniku rozpatrzenia skargi na ww. decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 21 listopada 2019 r. (sygn. akt II SA/Bk 635/19) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję KMP z dnia [...] lutego 2018 r., z uwagi na stwierdzone uchybienie proceduralne, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na niewyjaśnieniu jej stanu faktycznego i przejawiające się w zaniechaniu dokonania oceny oraz ewentualnej weryfikacji przedłożonych przez skarżącego zwolnień lekarskich. W tym względzie sąd podkreślił, że organy niezasadnie wzywały skarżącego do przedłożenia zwolnień lekarskich, z tego względu, że takowe zostały uprzednio złożone, a tym samym skarżący nie mógł uzyskać innych zwolnień za te same okresy. Jednocześnie sąd podzielił ustalenia KWP co do podstawy prawnej rozstrzygnięcia, wskazując, że zgodnie z art. 121c ust. 1 u.P. okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 u.ś. albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 u.ś. Sąd stwierdził również, że zastosowanie w sprawie znajduje art. 57 ust. 1 pkt 1 u.ś., z którego wynika, że zwolnienie lekarskie zawiera kody literowe, w tym kod A, oznaczający niezdolność do pracy powstałą po przerwie nieprzekraczającej 60 dni, spowodowaną tą samą chorobą, która była przyczyną niezdolności do pracy przed przerwą. Sąd podkreślił, że na podstawie ww. kodu organ ocenia, czy zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, a zatem, czy przysługuje mu za ten okres 80%, czy też 100% uposażenia, stwierdzając jednocześnie, że zwolnienia lekarskie przedłożone przez skarżącego nie zawierają kodu A, co oznacza, że opierając się tylko na nich, organy nie mogły przyjąć, że skarżący spełnił warunki do otrzymania 100 % uposażenia za okresy tych zwolnień. W ocenie sądu, organy jednak w tym względzie niezasadnie odmówiły zastosowania art. 121e ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.P. umożliwiającego zbadanie przez komisję lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, o co od początku wnosił skarżący, kwestionujący ocenę przyczyn przebywania na przedmiotowych zwolnieniach lekarskich, przyjętych przez lekarzy wystawiających te zwolnienia. Sąd podkreślił przy tym, że kontrola taka może być zainicjowana przez organ zarówno z urzędu jak i na wniosek policjanta, bowiem zawężenie możliwości jej zainicjowania jedynie przez organ działający z urzędu, oznaczałaby pozbawienie policjanta jakiejkolwiek możliwości podważenia stanowiska lekarza, wyrażonego w zwolnieniu lekarskim. Wobec tego, że organy ww. kwestii w ogóle nie rozważyły, uniemożliwiły one w istocie skarżącemu wykazanie, że zwolnienia lekarskie obejmowały okresy, w których był on zwolniony od zajęć służbowych z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, co mogło się przełożyć na trafność podjętych w sprawie rozstrzygnięć. Formułując zalecenia co do ponownego rozpoznania sprawy, sąd polecił organom wzięcie pod uwagę ww. argumentacji, a przy wydawaniu rozstrzygnięcia zobowiązał je do uwzględnienia dokonanej wykładni przepisów prawa. W dniu [...] kwietnia 2020 r. KMP skierował W.F. do P. Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministra Spraw Wewnętrznych w B. (dalej: "Komisja") w celu kontroli prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, załączając do niego charakterystykę przebiegu i warunków służby skarżącego oraz kopie zwolnień lekarskich. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] KMP zawiesił prowadzone postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] Komisja umorzyła postępowanie orzecznicze w całości na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z u.k.l. w związku z upływem okresu, na które były wystawione zwolnienia lekarskie. W wyniku rozpoznania odwołania KMP od ww. decyzji, Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w Warszawie (dalej: "CKL") utrzymała ją w mocy wydają w dniu 8 czerwca 2020 r. decyzję nr 16/2020. Wskazując w jej uzasadnieniu, że kontrola zwolnienia lekarskiego może mieć miejsce jedynie w czasie jego trwania, bowiem jego przyczyna nie jest możliwa do ustalenia po fakcie. Ponadto stwierdzono, że zaświadczenie lekarskie, skontrolowane w zakresie wyznaczonym art. 13 ust. 1 u.k.l., traci ważność nie wcześniej niż od dnia badania lekarskiego przeprowadzonego przez komisję, co oznacza, że nawet gdyby skontrolowano wydane zwolnienia, to nie utraciłyby one ważności. Organ odwoławczy uznał, że brak było podstaw prawnych do przeprowadzenia postępowania w celu ustalenia związku choroby ze służbą, co uzasadniało umorzenie postępowania wobec jego bezprzedmiotowości. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. KMP podjął postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie. Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] KMP odmówił W.F. wyrównania do 100% uposażenia wypłaconego w dniach: [...]-[...]czerwca 2017 r., [...]-[...] października 2017 r., [...] listopada 2017 r., [...] grudnia 2017 r. – [...] stycznia 2018 r., powołując się w jej uzasadnieniu na stanowisko Komisji i CKL , wedle którego organy te, działając w ramach wyznaczonych art. 13 ust. 1 u.k.l., nie miały podstaw do kontroli zwolnień lekarskich skarżącego pod innym kątem niż sprawdzenie prawidłowości okresu zwolnienia od zajęć służbowych, w szczególności zaś dokonania oceny, czy okresy tych zwolnień spowodowane były wypadkiem przy pracy, co pozostaje w gestii lekarza wystawiającego zwolnienie lekarskie po przerwie. Wskazując na uprzednio poczynione w sprawie ustalenia faktyczne dotyczące oceny przedłożonych przez skarżącego zwolnień oraz stanu prawnego sprawy, KMP stwierdził, że nie miał innych możliwości stwierdzenia związku zwolnień lekarskich z wypadkiem w służbie, któremu skarżący uległ w dniu [...] sierpnia 2015 r. Decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] KWP utrzymał w mocy ww. decyzję, zaskarżoną przez skarżącego, podzielając ustalenia organu I instancji dotyczące braku możliwości ustalenia związku zwolnień, na których przebywał skarżący, z kontuzją, której doznał podczas służby w dniu [...] sierpnia 2015 r. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku W.F., wnosząc w niej o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; 2) wyrównanie uposażenia do 100% za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim w dniach: [...]-[...]czerwca 2017 r., [...]-[...] października 2017 r., [...] listopada 2017 r. i od [...] grudnia 2017 r. do [...] stycznia 2018 r. wraz z ustawowymi odsetkami, liczonymi od dnia wpłynięcia wniosku; 3) stwierdzenie związku choroby skarżącego w ww. okresach z wypadkiem doznanym na służbie w 2015 r., przez co jednocześnie związanych ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby w policji. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w jego ocenie Komisji zlecono czynności nie mające na celu wyjaśnienie okoliczności, na które wskazał sąd w wyroku z dnia 21 listopada 2019 r. (II SA/Bk 635/19) oraz, że jakkolwiek Komisja nie miała możliwości dokonania kontroli zwolnienia lekarskiego, które już się zakończyło, to jednak mogła dokonać analizy, czy czasowa niezdolność do służby skarżącego, była skutkiem kontuzji doznanej na służbie. Skarżący podkreślił przy tym, że lekarz wystawiający zwolnienie lekarskie stwierdził w dokumentacji medycznej, że skarżący doświadcza dolegliwości bólowych będących wynikiem i operacji i kontuzji uznanej za wypadek na służbie, w wyniku przeciążenia nogi. W jego ocenie nie kod literowy, lecz faktyczny powód niezdolności do pracy, świadczy o jego charakterze i wywołuje skutki prawne. W skardze ponadto wskazał na nieprawidłowości do których doszło w jego ocenie podczas organizacji jego służby w policji oraz związane z tym obowiązki pracodawcy z art. 230 § 3 k.p., które w jego ocenie nie zostały zrealizowane. W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz odpowiadając na argumentację podniesioną przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że skarga została rozpoznana przez sąd w dniu 8 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) w zw. z § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja KWP utrzymująca w mocy decyzję KMP odmawiającą skarżącemu wyrównania do 100% uposażenia wypłaconego w dniach [...]-[...] czerwca 2017 r., [...]-[...] października 2017 r., [...] listopada 2017 r., [...] grudnia 2017 r. – [...] stycznia 2018 r., w których to okresach przebywał on na zwolnieniu lekarskim. Wedle art. 121b ust. 1 u.P. w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant otrzymuje 80% uposażenia. Wedle zaś art. 121b ust. 5 pkt 1 u.P., jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, zachowuje on prawo do 100% uposażenia. Powołując się na tą okoliczność, skarżący zwrócił się raportem z dnia [...] stycznia 2018 r. o wyrównanie mu do 100% uposażenia wypłaconego za ww. okresy niezdolności do służby, które spowodowane były kontuzją nogi odniesioną podczas pełnienia służby w dniu [...] sierpnia 2015 r., co w jego ocenie wynika z dokumentacji medycznej – karty lekarskiej prowadzonej przez lekarza rodzinnego, której fragmenty (tj. kserokopie) dołączył do raportu. Jak stanowi art. 121c ust. 1 u.P. okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 u.ś. albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 u.ś. Wspomniany wyżej art. 55 ust. 1 u.ś. wskazuje, że zaświadczenie lekarskie jest wystawiane zgodnie ze wzorem ustalonym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego w formie dokumentu elektronicznego. Natomiast w przypadku, w którym wystawienie zaświadczenia lekarskiego w takiej formie nie jest możliwe, czy to ze względu na brak możliwości dostępu do Internetu lub jego należytego podpisania, zgodnie z art. 55a ust. 7 u.ś. wystawiający zaświadczenie lekarskie w dniu badania przekazuje ubezpieczonemu zaświadczenie lekarskie wystawione na formularzu wydrukowanym z systemu teleinformatycznego, zawierające dane i informacje, o których mowa w art. 55 ust. 3 pkt 1-8 i 10 u.ś., opatrzone jego podpisem i pieczątką. Z kolei zgodnie z wspomnianym wyżej art. 55a ust. 6 u.ś., na żądanie ubezpieczonego oraz w przypadku gdy z informacji udostępnionych na profilu informacyjnym wystawiającego zaświadczenie lekarskie wynika, że płatnik składek nie posiada profilu informacyjnego płatnika składek, o którym mowa w art. 58 ust. 1 u.ś., wystawiający zaświadczenie lekarskie przekazuje ubezpieczonemu wydruk zaświadczenia lekarskiego z systemu teleinformatycznego zawierający dane i informacje, o których mowa w art. 55 ust. 3 pkt 1-8 i 10, opatrzony jego podpisem i pieczątką. Jak wynika z powyższego, niezależnie od tego, czy okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z ww. art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 u.ś., czy też wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w ww. art. 55a ust. 6 u.ś., zawsze wskazywane są w ich treści m.in. informacje o okolicznościach mających wpływ na prawo do zasiłku chorobowego lub jego wysokość - zgodnie z art. 7 pkt 2 (choroba zakaźna), art. 8 (okres zasiłkowy), art. 9 ust. 2 (okresy poprzedniej niezdolności do pracy, spowodowanej tą samą chorobą), art. 11 ust. 2 pkt 1 (ciąża) i art. 16 (nadużycie alkoholu), podane z zastosowaniem kodów literowych, o których mowa w art. 57 ust. 1 u.ś. (vide: art. 55 ust. 3 pkt 6 u.ś.), przy czym zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1 u.ś. niezdolność do pracy powstałą po przerwie nieprzekraczającej 60 dni - spowodowaną tą samą chorobą, która była przyczyną niezdolności do pracy przed przerwą oznacza się kodem A. Zatem, to na podstawie ww. kodu organy zasadnie dokonywały oceny, czy sporne zwolnienia lekarskie obejmujące okresy, w których był on zwolniony od służby, były konsekwencją kontuzji, której skarżący uległ w dniu [...] sierpnia 2015 r., a która została uznana wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] września 2016 r. (sygn. akt [...]) za wypadek pozostający w związku ze służbą, w wyniku którego skarżący doznał 3% uszczerbku na zdrowiu. Od dokonania tej oceny uzależnione jest z kolei stwierdzenie, czy skarżącemu przysługuje za okresy zwolnienia 80%, czy też 100% uposażenia. Do analogicznego wniosku doszedł sąd rozpoznający poprzednią skargę skarżącego, wywiedzioną na decyzję KWP z dnia [...] lipca 2019 r., która została uchylona (wraz z poprzedzającą ją decyzją KMP z dnia [...] lutego 2018 r.) wyrokiem z dnia 21 listopada 2019 r. (sygn. akt II SA/Bk 635/19). W jego uzasadnieniu sąd stwierdził, że z przedłożonych przez skarżącego zwolnień lekarskich (k. 31-35 akt adm.) wynika, że wystawiający je lekarze nie zaznaczyli na nich kodu A, co oznacza, że opierając się tylko na nich, organy nie mogły przyjąć, że skarżący spełnił warunki do otrzymania w ich okresach 100 % uposażenia. Powyższy wniosek, sąd orzekający w składzie obecnym, podziela w pełnej rozciągłości. W powyższym orzeczeniu sąd zawarł ponadto ocenę prawną dotyczącą przepisów u.P., umożliwiających przeprowadzenie w sprawie weryfikacji przedłożonych przez skarżącego zwolnień lekarskich, przez uprawniony do tego podmiot, tj. komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Zgodnie bowiem z art. 121e ust. 1 i 2 pkt 1 u.P. przeprowadzają one kontrolę m.in. w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, której to kontroli w zakresie przyczyn przebywania na zwolnieniach lekarskich, od początku domagał się skarżący, a której mu niezasadnie odmówiono. W konsekwencji sąd polecił organom ponownie rozpoznającym sprawę, umożliwienie skarżącemu wykazania, że przedmiotowe zwolnienia lekarskie obejmowały okresy, w których był on zwolniony od zajęć służbowych z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, w drodze zbadania przez komisję lekarską prawidłowości orzekania o jego czasowej niezdolności do służby z powodu choroby. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy, KMP - związany na mocy art. 153 p.p.s.a. zarówno ww. oceną prawną, jak i wskazaniami sądu co do dalszego postępowania, skierował skarżącego do Komisji w celu kontroli prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, realizując tym samym polecenie sądu. Komisja jednak w dniu [...] kwietnia 2020 r. umorzyła postępowanie orzecznicze w sprawie, która to decyzja została utrzymana w mocy decyzją CKL z dnia [...] czerwca 2020 r. Komisje orzekające w obu instancjach uznały postępowanie orzecznicze za bezprzedmiotowe, z uwagi na brak możliwości przeprowadzenia kontroli zwolnienia lekarskiego po upływie jego okresu. Ponadto CKL wskazała, że Komisja nie miała umocowania prawnego do przeprowadzenia postępowania w celu ustalenia związku choroby ze służbą, bowiem art. 13 ust. 1 u.k.l. regulujący zakres kontroli prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, precyzuje, że kontrola ta polega na sprawdzeniu prawidłowości ustalenia okresu zwolnienia od zajęć służbowych z powodu przebywania na zwolnieniu lekarskim przez m.in. funkcjonariusza Policji, której to okoliczności skarżący nie poddawał w wątpliwość. Co więcej CKL stwierdziła, że na mocy art. 13 ust. 4 u.k.l. (omyłkowo powołano w tym względzie art. 13 ust. 3 u.k.l.), w przypadku ustalenia wcześniejszej daty ustania przyczyny będącej podstawą zwolnienia od zajęć służbowych niż orzeczona w zaświadczeniu lekarskim, zaświadczenie to traci ważność za okres od tej daty, jednak nie wcześniej niż od dnia badania lekarskiego przeprowadzonego przez komisję lekarską. W konsekwencji nawet gdyby zwolnienia poddano kontroli, o której mowa w art. 13 ust. 1 u.k.l., za skutkiem o którym mowa w art. 13 ust. 4 u.k.l., to nie utraciłyby one ważności. Podkreślić przy tym należy, że ustalenia zawarte w ww. aktach prawnych nie podlegają kontroli w toczącym się postępowaniu, zaś na decyzję CKL przysługiwała skarżącemu skarga do WSA w Warszawie, właściwego do przeprowadzenia jej merytorycznej kontroli. W konsekwencji organy orzekające w sprawie niniejszej, związane były ostatecznym stanowiskiem organu specjalistycznego, uprawnionego na mocy art. 121e ust. 2 pkt 1 u.k.l. do przeprowadzenia kontroli w zakresie prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, a tym samym, nie miały podstaw, aby uznać, że nastąpiły jakiekolwiek nieprawidłowości w ww. przedmiocie, w tym, w zakresie ustaleń co do braku związku choroby, stanowiącej podstawę zwolnień, ze służbą. Jak zasadnie ustalono w sprawie niniejszej, wobec braku oznaczenia zwolnień kodem A, brak było również podstaw, aby stwierdzić, że niezdolność skarżącego do służby w okresach tych zwolnień, spowodowana była kontuzją nogi, odniesioną podczas pełnienia służby w dniu [...] sierpnia 2015 r., uznaną za wypadek pozostający w związku ze służbą. Tym samym, wobec kompleksowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz wyczerpania drogi, o której mowa w art. 121e ust. 1 u.P., organy nie dysponowały żadnymi innymi środkami, które mogłyby doprowadzić do stwierdzenia ziszczenia się okoliczności, o której mowa w art. 121b ust. 5 pkt u.P., uzasadniającej uwzględnienie wniosku skarżącego, który zainicjował kontrolowane postępowanie. Finalnie zatem, po należytym wykonaniu wskazań sądu zawartych w wyroku z dnia 21 listopada 2019 r. oraz uwzględnieniu wyrażonej tam oceny prawnej, organy zasadnie uznały, że w okresach spornych zwolnień lekarskich skarżący pozostawał zwolniony od zajęć służbowych z powodów nie pozostających w związku z pełnieniem służby, a w szczególności nie pozostających w związku z wypadkiem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Dodać przy tym należy, że ocena prawna wyrażona w ww. wyroku sądu wiąże również, na mocy art. 153 p.p.s.a., skład orzekający, który w pełni ją podziela, podobnie jak ustalenia organów obu instancji zawarte w wydanych aktach prawnych. W konsekwencji, sąd nie znalazł podstaw uzasadniających uwzględnienie skargi, uznając, że w kontrolowanej sprawie organy zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego, które należycie zinterpretowały, uwzględniając przy tym wiążącą je ocenę prawną wyrażoną w wyroku sądu z 21 listopada 2019 r. Organy usunęły również ówcześnie stwierdzoną wadliwość postępowania, umożliwiając przeprowadzenie kontroli w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, która z powodów stwierdzonych przez uprawnione do jej przeprowadzenia organy specjalistyczne, okazała się bezprzedmiotowa (niemożliwa). W wydanych zaś rozstrzygnięciach przytoczyły najistotniejsze dla rozstrzygnięcia sprawy konkluzje wynikające z materiału dowodowego, który został należycie oceniony, tj. zgodnie z zasadami swobodnej oceny, prawdy obiektywnej oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, czego wyrazem są pisemne motywy obu decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację. Mając zaś na względzie argumentację wywiedzioną przez skarżącego na poparcie skargi, sąd uznał, że stanowi ona w zasadniczej swej mierze polemikę, nie tylko z ustaleniami organów obu instancji, ale również z regulacjami prawnymi, w szczególności z art. 121c ust. 1 u.P., art. 55a ust. 6 i 7 w zw. z art. 55 ust. 3 pkt 6 u.ś. oraz art. 57 ust. 1 pkt 1 u.ś. Podkreślić przy tym należy wyraźnie, że wbrew stanowisku skarżącego, to czy jego niezdolność do służby w okresach spornych zwolnień, była konsekwencją wypadku z dnia [...] sierpnia 2015 r. (a tym samym pozostawała w związku z tą samą chorobą, która spowodowała uprzednią niezdolność do pracy, o ile pomiędzy nimi nie upłynęło więcej niż 60 dni), stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione wedle zasad opisanych w powyższych przepisach, w tym opatrzone odpowiednim kodem literowym, a nie zapisy z kart medycznych, zawierające opis przyczyn dolegliwości bólowych skarżącego. Pozostałe zaś wywiedzione przez skarżącego argumenty tyczą się raczej okoliczności, które legły u podłoża wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] września 2016 r. i przez ten sąd były rozpatrywane, bądź aspektów bezpieczeństwa i higieny służby (do czego nawiązuje bezpośrednio powołany przez skarżącego art. 230 § 1 kodeksu pracy), nie stanowiących przedmiotu niniejszego postępowania. Podkreślić przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji, nie znajdujące poparcia w materiale dowodowym, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Co więcej, zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, nie oznaczają wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony, jeżeli zgromadzony i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia materiał dowodowy, przemawia za przyjęciem okoliczności przeciwnych, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Reasumując, w ocenie sądu twierdzenia podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, bowiem w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym jak i prawnym, właściwie zastosowano, stanowiące podstawę wydanych decyzji, przepisy prawa materialnego, nie dopuszczając się przy tym naruszenia przepisów proceduralnych. Również sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, nie dostrzegł żadnych uchybień, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.