I FZ 384/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Hieronim Sęk, , , po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1059/16, odrzucające skargę M. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 27 kwietnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca do grudnia 2010 r. oraz od stycznia do grudnia 2011 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE 1. Postanowienie Sądu pierwszej instancji M. O. (dalej: Strona lub Skarżący) wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1059/16. Postanowieniem tym Sąd odrzucił jego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. (dalej: Dyrektor IS) z dnia 27 kwietnia 2016 r. w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca do grudnia 2010 r. oraz od stycznia do grudnia 2011 r. 2. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji 2.1. Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; z późn. zm. dalej: P.p.s.a.). 2.2. W motywach takiego rozstrzygnięcia, Sąd wskazał, że: - nie było możliwości doręczenia przesyłki z zaskarżoną decyzją Stronie osobiście, jak i w sposób zastępczy; - doręczyciel zawiadomienie o tej przesyłce umieścił w oddawczej skrzynce pocztowej adresata w dniu 2 maja 2016 r.; - przesyłka została awizowana po raz kolejny w dniu 10 maja 2016 r.; - nie została ona odebrana w 14 dniowym terminie, o którym mowa w art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613; dalej: O.p.); - zaskarżona decyzja doręczona została zatem Stronie w dniu 16 maja 2016 r. w sposób zastępczy przewidziany w art. 150 O.p.; - w konsekwencji trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, liczony od tej daty, upływał z dniem 15 czerwca 2016 r.; - Skarga została wniesiona za pośrednictwem poczty w dniu 5 sierpnia 2016 r. a zatem po upływie zastrzeżonego dla tej czynności terminu, co uzasadniało jej odrzucenie. 3. Zażalenie Strona zaskarżyła postanowienie w całości, wskazując, że: - nie mogła złożyć skargi do dnia 15 czerwca 2016 r., gdyż nie otrzymała awiza; - mieszka w bloku, w którym zdarzając się przypadki braku takich zawiadomień lub dostarczania ich przez innych mieszkańców długo po terminie przewidzianym do odbioru korespondencji; - decyzję otrzymała dopiero na pisemną prośbę, którą wystosowała do urzędu skarbowego. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlegało oddaleniu. 4.2. Ze znajdującego się w aktach sprawy druku potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka zawierająca m.in. zaskarżoną decyzję została wysłana na adres Strony. Wobec niemożności jej doręczenia bezpośrednio adresatowi oraz w sposób zastępczy, doręczyciel pozostawił w dniu 2 maja 2016 r. zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym. Zostało ono umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, a następnie z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie siedmiu dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 10 maja 2016 r. W przedstawionych okolicznościach prawidłowo Sąd pierwszej instancji ustalił, że skutek doręczenia decyzji nastąpił w dniu 16 maja 2016 r., czyli z upływem 14 dni od dnia pierwszego awizowania. Przyjęcie takie zgodne było bowiem z art. 150 § 1-2 O.p. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że w sytuacji doręczenia pisma, w sposób jak w niniejszej sprawie, doręczenie uważa się za dokonane z upływem 14 dni liczonym od dnia pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. Tryb doręczenia przesyłki nie budzi również zastrzeżeń z punktu widzenia przepisów pocztowych z daty doręczania, tj. art. 37 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529, z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz. U. poz. 545). Zgodnie z § 34 ust. 1 powołanego rozporządzenia, jeżeli w chwili doręczenia przesyłki rejestrowanej stwierdzono nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do jej odbioru, o których mowa w art. 37 ustawy, zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki rejestrowanej wraz z informacją o terminie jej odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka ta jest przechowywana, operator wyznaczony pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. W niniejszej sprawie operator pocztowy, jak wynika z formularza potwierdzenia odbioru oraz nieodebranej przez Stronę przesyłki, umieszczał awiza w oddawczej skrzynce pocztowej informując przy tym o terminie i miejscu, w którym przesyłkę można odebrać. 4.3. Nie mogła zostać uwzględniona argumentacja zażalenia. Podnoszenie w nim okoliczności rzekomego otrzymania awiza po terminie od odbioru korespondencji było gołosłowne i nie zostało poparte żadnym dowodem uprawdopodabniającym sugerowany stan rzeczy. Tymczasem z druku potwierdzenia odbioru jednoznacznie wynikało, w których dniach pozostawiano awiza Stronie. Doręczyciel poczty oznaczył czytelnie, że zawiadomienie o pozostawieniu pism w placówce pocztowej umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, za pierwszym razem 2 maja 2016 r., kolejnym - 10 maja 2016 r. W tej sytuacji nie było podstaw do uwzględnienia zapatrywań Strony o otrzymaniu zawiadomienia po terminie do odbioru korespondencji, zwłaszcza że było to tylko samo twierdzenie nawet nie opisujące tego, w jaki sposób owo "spóźnione dotarcie" przebiegało. Z uwagi na powyższe, próbę podważenia przez Stronę okoliczności płynących z potwierdzenia odbioru przesyłki listowej uznać należało za bezskuteczną. Złożona w dniu 5 sierpnia 2016 r. skarga do Sądu pierwszej instancji była spóźniona, a skoro tak, to po myśli art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. należało ją odrzucić, co właśnie Sąd ten uczynił. 4.4. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ab initio w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.