II SA/Gl 1264/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.),, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych (sześć budynków) z podziemnymi garażami na nieruchomości położonej w B. przy ulicy [...] oznaczonej jako działki nr 1, nr 2, nr 3, nr 4 i nr 5 obręb [...]. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta B. (dalej: Prezydent), po rozpatrzeniu wniosku B. Z., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych (sześć budynków) z podziemnymi garażami na nieruchomości położonej w B. przy ulicy [...] oznaczonej jako działki nr 1, nr 2, nr 3, nr 4 i nr 5 obręb [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Z. S., jedna ze stron postępowania (dalej: skarżący), podnosząc zarzut braku zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego B. z dnia [...] r. (Uchwała nr [...]). Wnioskowany teren znajduje się w obszarze MN - zabudowa jednorodzinna, a organ ustalił warunki zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Zakwestionował także określenie szerokości elewacji frontowej największego planowanego do realizacji budynku, jako niezgodnie z wynikami przeprowadzonej analizy przestrzennej i przepisem § 6 rozporządzenia (w zaskarżonej decyzji wskazano, że szerokość elewacji tego budynku wynosi maksymalnie 44 m, podczas gdy średnia elewacji frontowej wynosi 25,3 m - a po zwiększeniu zgodnie z przepisami rozporządzenia o 20% - elewacja ta może wynosić maksymalnie 30,36 m). Ponadto organ nie uzasadnił szczegółowo zastosowania w tym przypadku odstępstwa od dokonywania ustaleń w oparciu o średnią szerokość elewacji określoną na postawie przeprowadzonej analizy przestrzennej). Wskazał także na naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 3 i 5 u.p.z.p. poprzez nie przeprowadzenie wystarczającej i dogłębnej analizy w zakresie zgodności planowanego zamierzenia z przepisami odrębnymi (brak analizy uzbrojenia terenu tj. urządzeń infrastruktury technicznej obejmujące drogi oraz wybudowane pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewody lub urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne); naruszenie art. 10 k.p.a.- w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie ma praktycznie żadnego śladu potwierdzającego, że organ I instancji umożliwił stronom postępowania zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym; naruszenie art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez m.in. nie przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszelkich informacji dotyczących aktywności stron w niniejszym postępowaniu, informacji które wniosły do sprawy, analizy tych informacji dokonanej przez organ; naruszenie art. 13 k.p.a. bowiem organ I instancji w toku prowadzonego postępowania - wiedząc o sprzecznych interesach stron - nie dążył do polubownego rozstrzygnięcia kwestii spornych tym bardziej, że realizacja planowanej inwestycji może spowodować, iż planowana na terenie bezpośrednio sąsiadującym do terenu inwestycji - a stanowiącym własność odwołującego - będzie niemożliwa do zrealizowania. W konsekwencji odwołujący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, która w jego ocenie narusza prawo i jego interes prawny, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w celu doprowadzenia do polubownego załatwienia spornych interesów stron. Następnie w dniu 29 marca 2019 r. do akt sprawy dołączono pismo inwestora, który - wskazując na bezzasadność zarzutów odwołania - wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. W piśmie tym inwestor podkreślił, że odwołujący uzyskał dla swojej działki nr 6 (bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji) warunki zabudowy dla budowy budynku mieszkaniowego wielorodzinnego, którego powierzchnia zabudowy jest znacznie większa od ustalonej powierzchni zabudowy. W dniu [...] r. w siedzibie tutejszego Kolegium umożliwiono stronom niniejszego postępowania czynny udział w sprawie, z uprawnienia którego skorzystali; B. Z. - inwestor, Z. S. - odwołujący oraz Z. G. i J. T. - strony postępowania. Z. G. wniósł zastrzeżenia co do planowanej na przedmiotowym terenie inwestycji w zakresie jej paramentów (wysokość powinna wynosić maksymalnie ok. 8 m) co ma wpływ na przewiewność miasta (wschód - zachód), a także w zakresie możliwości rozwiązania kwestii zalewania terenu i stabilizacji podłoża. Odnosząc się do powyższego inwestor podkreślił, iż na przedmiotowym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dlatego wymagana jest decyzja o warunkach zabudowy. Nadto inwestor wskazał, że Prezydent nie przewiduje na tym terenie uchwalenia takiego planu, a inwestor nie ma na to wpływu. Inwestor podkreślił również, że zaproponowana w zaskarżonej decyzji wysokość planowanej zabudowy nie wpłynie negatywnie na przewiewność miasta. Ponadto, warunki techniczne przedmiotowej inwestycji będą określane szczegółowo na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego tj. przy pozwoleniu na budowę. Inwestor zwrócił uwagę, iż wydano już pozwolenie na budowę przy ul. [...] (nr działek 7), których parametry przekraczają parametry planowanej inwestycji. Podkreślił także, że występują rozbieżności między przeprowadzonymi analizami przestrzennymi w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta B. nr [...] dla działki nr 6 - dotyczy to głównie powierzchni zabudowy. Z kolei Z. S. podtrzymał w całości treść złożonego odwołania, zwracając szczególną uwagę na zacienienie planowanego przez niego do realizacji budynku na działce nr 6. Na zakończenie przedmiotowego spotkania przyjęto - na prośbę odwołującego, a za zgodą inwestora (w związku z możliwością polubownego rozstrzygnięcia zaistniałego sporu odwołującego i inwestora), iż rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie nastąpi w terminie do dnia 31maja 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej: Kolegium) utrzymując kwestionowaną decyzję w mocy wskazało, że organ I instancji działając zgodnie z art. 61 u.p.z.p. oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, dalej rozporządzenie) prawidłowo wyznaczył obszar, na którym następnie przeprowadzono analizę funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu (promień obszaru analizowanego ok. 100,0 m (co stanowi więcej niż 3-krotną szerokość frontu wnioskowanego terenu - ok. 33,0 m - długość granicy południowo-wschodniej, i więcej niż 50,0 m), co następnie wystarczająco uzasadnił. Organ ten podał bowiem, że tak przyjęty obszar analizy jest w pełni reprezentatywny dla przedmiotowego rejonu, a dalsze jego rozszerzanie byłoby nieuzasadnione, bo objęłoby obiekty o cechach już reprezentowanych, lub odmienne, ale nie tworzące z wnioskowanym terenem całości urbanistycznej. Organ wskazał również, że sąsiedztwem dla planowanej inwestycji są budynki wielorodzinne przy ul. [...] nr [...], nr [...]. W związku z powyższym tutejsze Spełnienie wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. następuje już wówczas, gdy co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej, co teren objęty wnioskiem ma zbliżoną funkcję i jest zabudowana w taki sposób, by można ustalić wymagania dla nowej zabudowy, przy zastosowaniu wprowadzonych przez ustawodawcę zobiektywizowanych standardów decydujących o spełnieniu wymogów zachowania ładu przestrzennego. O ile w tym obszarze znajduje się już obiekt lub obiekty co najmniej o podobnej co zamierzona inwestycja funkcji oraz o zbliżonych parametrach i jednocześnie nie zachodzą negatywne przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p., o tyle rzeczą organu administracji publicznej jest wkomponowanie planowanej inwestycji w istniejący już porządek urbanistyczno-architektoniczny, z uwzględnieniem zamierzeń inwestora oraz relewantnych przepisów prawa. Organ prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy objął szczegółową analizą przestrzenną istniejącą w wyznaczonym obszarze analizowanym zabudowę i wyznaczył na jej podstawie poszczególne parametry dla przedmiotowej inwestycji. Przepisy § 4-8 rozporządzenia określają sposoby ustalenia cech urbanistyczno-architektonicznych dla nowej zabudowy, które jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Prezydent prawidłowo zastosował obowiązujące w tym zakresie przepisy i określił parametry planowanej inwestycji budowlanej. Określone w zaskarżonej decyzji parametry urbanistyczne pozwolą na kontynuację zastanego ładu urbanistycznego. Analiza całokształtu przeprowadzonego postępowania, a także ustalonych w decyzji parametrów doprowadziła organ odwoławczy do wniosku, że w sprawie dokonano prawidłowej oceny istniejącego w obszarze analizowanym stanu zagospodarowania i na tej podstawie orzeczono w sprawie. Ustalone w oparciu o powyższe rozporządzenie parametry architektoniczne mieszczą się w zakresie norm powołanego wyżej rozporządzenia i zostały określone w sposób wyważony, z uwzględnieniem charakteru i zakresu planowanej do realizacji inwestycji. Organ I instancji uzasadnił sposób określenia poszczególnych parametrów. W kwestii dotyczącej określonej w zaskarżonej decyzji szerokości elewacji frontowej planowanych budynków wskazano, że zakres ten reguluje przepis § 6 rozporządzenia zgodnie z którym szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%, ale dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ I instancji - prawidłowo dopuścił określenie szerokości elewacji frontowej największego budynku planowanego do realizacji (zgodnie z w/w przepisem § 6 pkt 2 rozporządzenia), na poziomie maksymalnym 44m, bowiem - jak wynika z przeprowadzonej analizy przestrzennej - taką elewację posiada budynek mieszkaniowy wielorodzinny przy ul. [...], nadto elewacja budynków przy ul. [...] i [...] wynosi po 39 m. Budynki te — jak słusznie przyjął organ I instancji - stanowią dobre sąsiedztwo dla przedmiotowej inwestycji. Kwestia określenia ostatecznej szerokości elewacji frontowej planowanej zabudowy będzie badana i ustalana na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego tj. na etapie pozwolenia na budowę. Wprawdzie organ architektoniczno- budowlany jest związany ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, ale inwestor, który dostał decyzję o warunkach zabudowy, uzyskuje tylko ogólną informację, iż możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na jego działce. Nie oznacza to jednak, że otrzyma on pozwolenie na budowę co do konkretnej, określonej w projekcie budowlanym inwestycji. W przypadku złożenia przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę możliwość realizacji konkretnej inwestycji będzie oceniana w świetle przepisów Prawa budowlanego i wydanych na jego postawie aktów wykonawczych. Również kwestia szczegółowego zbadania czy uzbrojenie przedmiotowego terenu jest w pełni wystarczające dla realizacji planowanej inwestycji nie następuje na obecnym etapie procesu inwestycyjnego, a na etapie pozwolenia na budowę. Na potrzeby postępowania w sprawie warunków zabudów w pełni wystarczającym jest przedłożenie przez inwestora wstępnych zapewnień właściwych jednostek o możliwości uzbrojenia terenu - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie (pkt 2.6 zaskarżonej decyzji - wystarczająco, jak na obecny etap procesu inwestycyjnego - określa obsługę w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji). Odnośnie uwag podniesionych przez Z. G. Kolegium wyjaśnia, że punkt 2.7 zaskarżonej decyzji określa w sposób wystarczający rozstrzygnięcie kwestii zalewania terenów sąsiednich oraz możliwości wystąpienia osuwania się mas ziemi przy pracach budowlanych na wnioskowanej nieruchomości. Zaś parametry planowanej do realizacji zabudowy wynikają z przeprowadzonej analizy przestrzennej. W kwestii braku zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego B. (Uchwałą Rady Miasta nr [...] z dnia [...] r.) wyjaśnia, że charakter studium został określony w art. 9 u.p.z.p. Z przepisu tego wynika, że w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej "studium" (ust. 1). Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (ust. 4). Studium nie jest aktem prawa miejscowego (ust. 5). Kategoryczne stwierdzenie zawarte w ust. 5 cytowanego przepisu, że studium nie jest aktem prawa miejscowego, oznacza utrzymanie prawnego charakteru studium, które jest aktem kierownictwa wewnętrznego. Nienormatywność studium powoduje, że jego postanowienia nie mogą wpływać na sytuację prawną obywateli i ich organizacji, a więc podmiotów spoza systemu podmiotów administracji publicznej (T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu...op. cit., komentarz do art. 9 ww. ustawy). K. Świderski podkreśla, że studium (uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy) wiążące jest jedynie dla organów gminy i jako akt kierownictwa wewnętrznego nie kształtuje sytuacji prawnej właścicieli nieruchomości (K. Świderski, Uwagi na temat prawnych instrumentów kształtowania ładu przestrzennego przez gminę, CASUS z 2006 r. , nr 3, s. 22). Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 listopada 2000 r., sygn. akt II SA 106/00 (LEX nr 57193), w którym wskazano, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego. Określa - jako akt planistyczny - jedynie politykę przestrzenną gminy i wiąże wewnętrzne organy gminy w ich planach przy sporządzaniu projektów planów miejscowych. Jako akt kierownictwa wewnętrznego (w stosunkach rada i podporządkowane jej jednostki organizacyjne) określa, więc tylko kierunki i sposoby działania organów i jednostek pozostających w systemie organizacyjnym aparatu gminy przy sporządzaniu projektu przyszłego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Studium stanowi, więc jeden z etapów poprzedzających uchwalanie planu i nie może tym samym, w żadnym przypadku, stanowić podstawy do wydawania decyzji. Ustawodawca celowo nie wprowadził związania postanowieniami studium przy ustalaniu warunków zabudowy, wprowadzając w zamian możliwość zawieszenia postępowania lokalizacyjnego. W przypadku zatem stwierdzenia niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami studium, organ lokalizacyjny ma możliwość przeciwdziałania takiej sytuacji poprzez zawieszenie postępowania administracyjnego, wszczęcie procedury planistycznej i uchwalenie planu (art. 62 ust. 1 u.p.z.p.). Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżący pismem z 18 sierpnia 2019 r. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia [...] r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., podnosząc następujące zarzuty 1/ nie został spełniony warunek art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. bowiem żadna z działek bezpośrednio sąsiadujących do inwestycyjnej nie jest zabudowa; 2/ wyłącznie działka nr 3 posiada dostęp do drogi publicznej, zatem pozostałe działki objęte wnioskiem spełnią przesłankę art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. wyłącznie jeśli po działce nr 3 zostanie ustanowiona służebność gruntowa - zaś niewiadomym jest czy inwestor taką służebność planuje, ani niewiadomym jest czy jest właścicielem terenu inwestycyjnego, czy działa wyłącznie na zlecenie innego, rzeczywistego inwestora - właściciela nieruchomości; 3/ brak materiału dowodowego i uzasadnienia dla stwierdzenia, iż istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (ani we wniosku inwestora, ani w decyzji organu I czy II instancji); 4/ brak uzasadniania dla stwierdzenia, że teren nie wymaga uzasadnienia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc; 5/ brak uzasadnienia dla stwierdzenia, że decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6/ brak zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego B. z dnia [...] r. (Uchwała nr [...]), bowiem wnioskowany teren znajduje się w obszarze MN - zabudowa jednorodzinna, a planowana inwestycja stanowi zabudowę mieszkaniową wielorodzinną; 7/ określenie szerokości elewacji frontowej największego planowanego do realizacji budynku niezgodnie z wynikami przeprowadzonej analizy przestrzennej i przepisem § 6 rozporządzenia (w zaskarżonej decyzji wskazano, że szerokość elewacji tego budynku wynosi maksymalnie 44 m, podczas gdy średnia elewacji frontowej wynosi 25,3 m - a po zwiększeniu zgodnie z przepisami rozporządzenia o 20% - elewacja ta może wynosić maksymalnie 30,36 m; 8/ naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 3 i 5 u.p.z.p. poprzez nie przeprowadzenie wystarczającej i dogłębnej analizy w zakresie zgodności planowanego zamierzenia z przepisami odrębnymi (brak analizy uzbrojenia terenu tj. urządzeń infrastruktury technicznej obejmujące drogi oraz wybudowane pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewody lub urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne); 9/ naruszenie art. 10 k.p.a.- w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie ma praktycznie żadnego śladu potwierdzającego, że organ I instancji umożliwił stronom postępowania zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym - zaś tutejsze Kolegium nie odniosło się do tego zarzutu; 10/ naruszenie art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez m.in. nie przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszelkich informacji dotyczących aktywności stron w niniejszym postępowaniu, informacji które wniosły do sprawy, analizy tych informacji dokonanej przez organ - zaś tutejsze Kolegium nie odniosło się do tego zarzutu; 11/ naruszenie art. 13 k.p.a. bowiem organ I instancji w toku prowadzonego postępowania - wiedząc o sprzecznych interesach stron - nie dążył do polubownego rozstrzygnięcia kwestii spornych tym bardziej, że realizacja planowanej inwestycji może spowodować, iż planowana na terenie bezpośrednio sąsiadującym do terenu inwestycji - a stanowiącym własność odwołującego - będzie niemożliwa do zrealizowania - zaś tutejsze Kolegium nie odniosło się do tego zarzutu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej w odpowiedzi na podtrzymało w całości przyjęte w zaskarżonej decyzji stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945, dalej: u.p.z.p.) - zwanej dalej "u.p.z.p.", wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Szczegółowe zasady ustalania parametrów planowanej inwestycji reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, dalej rozporządzenie). Wydanie decyzji, jak stanowi art. 60 ust. 4 u.p.z.p., poprzedza sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, który to projekt przygotowuje osoba wskazana w art. 5 tej ustawy (są to osoby uprawnione do sporządzania projektów planów zagospodarowania przestrzennego województwa, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) albo osoba wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadająca uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Jak wynika z akt sprawy, postępowanie organu I instancji było prowadzone z zgodnie z tymi wymogami, a w szczególności uprawniona osoba przeprowadziła wymaganą przepisami rozporządzenia analizę oraz przygotowała projekt decyzji o warunkach zabudowy, uwzględniając wyniki analizy. spełnione zostały przesłanki zawarte w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. tzn., jedna z sąsiednich działek, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących zabudowy i zagospodarowania terenu, wnioskowany teren ma dostęp do drogi publicznej (ul. [...]); istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia rolnego lub leśnego, ani wyłączenia z produkcji rolniczej, ponieważ (stanowi grunt oznaczony jako RIVa w ewidencji gruntów, położony w granicach administracyjnych miasta B.). Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sąd nie podziela zarzutów podnoszonych w skardze. Ad. 1. Warunek "dobrego sąsiedztwa" z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. został spełniony, co prawda żadna z działek bezpośrednio sąsiadujących do inwestycyjnej nie jest zabudowa, ale działki takie (zabudowane, do których można nawiązać ustalając parametry nowej zabudowy) znajdują się w obszarze analizowanym i to jest wystarczające. Ad 2. Jest wystarczające, aby dla obsługi całego przedsięwzięcia działka nr 3 miała dostęp do drogi publicznej, skoro pozostałymi działkami objętymi wnioskiem dysponuje inwestor. Ad 3. Istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, co na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy może być wykazane informacjami właściwych jednostek o możliwości uzbrojenia terenu. Na potrzeby postępowania w sprawie warunków zabudów w pełni wystarczającym jest przedłożenie przez inwestora wstępnych zapewnień właściwych jednostek o możliwości uzbrojenia terenu Ad. 4. Teren nie wymaga uzasadnienia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, co nie budzi wątpliwości i nie ma potrzeby odrębnego udowadniania tej okoliczności. Ad. 5. Podobnie jak w p. 4, nie ma brak uzasadnienia dla stwierdzenia, że decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; Ad. 6. Nie ma wymogu dokonywania oceny zgodności decyzji o warunkach zabudowy z postanowieniami z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Studium ma znaczenie głównie dla regulacji zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, które powinny być ze studium zgodne. Ad. 7. Szerokości elewacji frontowej największego planowanego do realizacji budynku wynosi 44 m. Mimo wyliczenia w analizie średniej średnia elewacji frontowej na 25,3 m, przy uwzględnieniu tego, że przepis § 6 rozporządzenia pozwala na ustalenie jej z tolerancją do 20% , a także dopuszcza wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej jeśli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, wyznaczenie takiej szerokości, zważywszy zwłaszcza na to, ze jest ona podobna jak budynku położonego przy ul. [...], znajdującego się w obszarze analizowanym oraz przemawia za tym charakter inwestycji, należy uznać za uzasadnione. Ad. 8. Zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 3 i 5 u.p.z.p. poprzez nie przeprowadzenie wystarczającej i dogłębnej analizy w zakresie zgodności planowanego zamierzenia z przepisami odrębnymi (brak analizy uzbrojenia terenu tj. urządzeń infrastruktury technicznej obejmujące drogi oraz wybudowane pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewody lub urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne) nieuzasadnione z powodów wskazanych w pkt. 3. Ad. 9. Jeśli doszło do naruszenie art. 10 k.p.a., to strony dotknięte takim wadliwym działaniem organu administracji dysponuje środkami prawnymi, które służąc do ochrony uprawnień wynikających z zasady czynnego udziału stron w postępowaniu; Ad. 10. Sąd nie podziela zarzutu dotyczącego naruszenia art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez m.in. nie przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszelkich informacji dotyczących aktywności stron w postępowaniu, informacji które wniosły do sprawy, analizy tych informacji dokonanej przez organ. Ad. 11. Nie doszło do naruszenia art. 13 k.p.a., bowiem organ administracji powinien dążyć do polubownego załatwienia sprawy pod warunkiem, że jest na takie załatwienie szansa. W sytuacji, w której skarżący kwestionuje całą decyzje o warunkach zabudowy, nie otwierając w rzeczywistości szans na doprowadzenie do załatwienia sprawy w trybie polubownym, trudno przyjąć, aby było to możliwe. Na marginesie trzeba zauważyć, że skarżący nie proponował tego w trakcie postępowania, ale dopiero na etapie skargi czyni z tego zarzut organowi. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.