Ppolska.starec← UrzadnikВойти

I OZ 272/22

Sądy administracyjne2022-06-29
Sygnatura
I OZ 272/22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia
2022-06-29
Rodzaj
Postanowienie NSA

Sędziowie

Piotr Przybysz

Rozstrzygnięcie

Oddalono zażalenie

Treść orzeczenia

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 2933/21 odrzucające skargę I. A. na decyzję Wojewody M. z dnia 28 września 2021 r., nr 2[...] w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania za nieruchomość postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Uzasadnienie: Pismem z 4 listopada 2021 r. I. A. wniosła skargę na decyzję Wojewody M. z 28 września 2021 r. w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania za nieruchomość, uiszczając wpis od skargi w wysokości 100 zł. Wezwaniem doręczonym w dniu 3 stycznia 2021 r. (k. 19) Sąd wezwał skarżącą do uiszczenia 100 zł tytułem uzupełnienia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Postanowieniem z 3 lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił złożoną skargę, wskazując, że pomimo upływu terminu na uzupełnienie braku fiskalnego skargi skarżąca nie uiściła brakującej części należnego wpisu. Na powyższe postanowienie zażalenie wywiodła skarżąca, wnosząc o uchylenie tego rozstrzygnięcia. Wskazała, że wnosząc skargę uiściła wpis w wysokości 100 zł, bowiem taka wysokość wpisu została wskazana w pouczeniu zawartym w zaskarżonej decyzji. Stwierdziła, że w wezwaniu do wpłaty 100 zł tytułem wpisu sądowego nie wskazano wprost, że chodzi o uzupełnienie wpisu sądowego. Z rozmowy telefonicznej skarżącej z pracownikiem sekretariatu Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przeprowadzonej w dniu 4 stycznia 2022 r. wynikało, że wpłynął wniesiony przez skarżącą wpis oraz że w związku z tym wystarczy wyjaśnienie złożone przez skarżącą oraz ponowne potwierdzenie uiszczenia wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 239, dalej: p.p.s.a.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (w tym skargi) pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Jednocześnie stosownie do postanowień art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Należy wyjaśnić, że odrębny rygor został przewidziany w art. 220 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę, uiszczając od niej wpis w wysokości 100 zł, podczas gdy prawidłowa wysokość wpisu z uwagi na przedmiot sporu wynosiła 200 zł zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 535). Z uwagi na nieuiszczenie wymaganego wpisu w pełnej wysokości skarżąca została wezwana do jego uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie w tej sprawie zostało doręczone skarżącej 3 stycznia 2021 r. Wobec powyższego termin do uzupełnienia braku fiskalnego skargi upływał 10 stycznia 2021 r. Skarżąca nie uiściła brakującej części wpisu w powyższym terminie, ale nadesłała w piśmie datowanym na 4 stycznia 2021 r. (złożonym na biurze podawczym 10 stycznia 2022 r.) kopię potwierdzenia przelewu z 4 listopada 2021 r. kwoty 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi, który przekazała wcześniej przy skardze. Wskazać należy, że błędne pouczenie o wysokości wpisu zawarte w skarżonej decyzji nie może kreować prawa skarżącej do wniesienia wpisu sądowego w niższej wysokości, niż wynikająca z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. W takiej sytuacji nie ma podstaw do kwestionowania uprawnienia Przewodniczącej Wydziału do wezwania do uzupełnienia wpisu. Skarżąca nie poniosła negatywnych konsekwencji błędnego pouczenia o wysokości wpisu sądowego, ponieważ została pouczona o konieczności jego uzupełnienia. Wskazać również należy, że z treści pisma z 30 grudnia 2021 r. skierowanego do skarżącej (k. 14) wynika jednoznacznie, że chodzi o uzupełnienie wpisu. Ponadto w treści zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 7 grudnia 2021 r. (k. 10) podkreślono wyraz "uzupełnienia" w wyrażeniu "uzupełnienia wpisu sądowego". Argumentacja skarżącej wskazująca na brak jednoznaczności powyższego wezwania, co miało prowadzić do niepewności skarżącej co do tego, w jaki sposób powinna ona postąpić w tej sytuacji, nie może zatem odnieść oczekiwanego skutku w postaci uwzględnienia zażalenia. Nie ma podstaw do twierdzenia, że pracownik Sekretariatu jest uprawniony do wypowiadania się w rozmowie telefonicznej co do prawidłowej wysokości wpisu sądowego oraz do anulowania zarządzenia Przewodniczącej Wydziału w sprawie uzupełnienia wpisu sądowego. W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie uznał, że skarżąca nie uiściła w terminie wymaganego wpisu i prawidłowo odrzucił skargę nieopłaconą w należytej wysokości. Stwierdzenie w punkcie drugim zaskarżonego postanowienia o zwrocie skarżącej wpisu w kwocie 100 zł oznacza jedynie tyle, że skarżącej zostanie zwrócona kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego. Nie jest to rozstrzygnięcie w przedmiocie określenia wysokości wpisu sądowego w rozpoznawanej sprawie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.