III OZ 855/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 19 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. sp. z o.o. z siedzibą w J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 8 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 120/21 o odrzuceniu skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w J. na zarządzenie pokontrolne Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Gdańsku z [...] grudnia 2020 r. nr [...] dotyczące działalności w zakresie zbierania odpadów postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 8 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w J. (dalej: spółka) na zarządzenie pokontrolne Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Gdańsku z [...] grudnia 2020 r. dotyczące działalności w zakresie zbierania odpadów. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że spółka wniosła skargę na zaskarżone zarządzenie pokontrolne 27 stycznia 2021 r., które zostało doręczone spółce 15 grudnia 2020 r. W akcie tym prawidłowo pouczono o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W związku z tym należało uznać, że o wydaniu zarządzenia spółka dowiedziała się 15 grudnia 2020 r., co potwierdza pieczęć spółki i podpis osoby uprawnionej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Jednocześnie z okoliczności sprawy nie wynika, że doręczenie nie stwarzało sytuacji "dowiedzenia się" o wydanym zarządzeniu pokontrolnym i nie otwierało terminu do wniesienia skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła spółka zarzucając naruszenie przepisów postępowania przez niewłaściwe zastosowanie art. 52 § 2 i art. 83 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 40 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.). Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Przedmiotowe zarządzenie pokontrolne zostało wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 20 lipca 1991 roku o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 995 ze zm.) i jest innym niż decyzja lub postanowienie aktem, o którym stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska uprawniają wskazane w nich organy do wydawania zarządzeń pokontrolnych w oparciu o wyniki dokonywanych kontroli, a jednocześnie nie przewidują środka zaskarżenia tego zarządzenia do organu wyższego stopnia. Oznacza to, że zarządzenie pokontrolne, stwierdzające istnienie obowiązku, a więc będące działaniem władczym, podlega zaskarżeniu do sądu na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a skarga do sądu może zostać wniesiona w terminie określonym w 53 § 2 p.p.s.a. Kwestia ta ma kluczowe znaczenie w tej sprawie, ponieważ z art. 53 § 2 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że skargę na przedmiotowe zarządzenie pokontrolne należało wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym spółka dowiedziała się o wydaniu aktu. Bez znaczenia jest zatem, że zaskarżone zarządzenie pokontrolne zostało doręczone umocowanemu pełnomocnikowi spółki w późniejszym terminie, ponieważ bieg terminu do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu doręczenia zarządzenia pokontrolnego spółce. W tym bowiem dniu spółka dowiedziała się o wydaniu kwestionowanego aktu, co spowodowało rozpoczęcie biegu terminu z art. 53 § 2 p.p.s.a. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.