II SA/Wa 616/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby poszukującej pracę postanawia: -odrzucić skargę- UZASADNIENIE E. S. wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby poszukującej pracę. W piśmie procesowym z dnia 25 maja 2012 r. skarżąca poinformowała, że na podstawie postanowienia sądu z dnia 9 listopada 2010 r. ma ustanowionego kuratora W. P. Do pisma tego skarżąca dołączyła kopię postanowienia Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] listopada 2010 r., sygn. akt [...] o ustanowieniu dla częściowo ubezwłasnowolnionej E. S. kuratora w osobie W. P. Postanowieniem z dnia 12 września 2012 r. wydanym na rozprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał kuratora W. P. do potwierdzenia w terminie 14 dni dotychczasowych czynności procesowych podjętych w sprawie przez skarżącą. W piśmie z dnia 24 września 2012 r. kurator skarżącej oświadczył, że nie potwierdza dotychczasowych czynności procesowych podjętych przez skarżącą w sprawie utraty statusu osoby poszukującej pracę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 5 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz.270), sąd odrzuca skargę jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. Odrzucenie skargi z tego powodu jest jednak możliwe dopiero wówczas, gdy wskazane braki nie zostaną uzupełnione. Stosownie do treści art. 26 § 1 powołanej ustawy zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych (zdolność procesową) mają osoby fizyczne posiadające pełną zdolność do czynności prawnych. Osoba fizyczna ograniczona w zdolności do czynności prawnych ma zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach wynikających z czynności prawnych, których może dokonywać samodzielnie (art. 26 § 2 powołanej ustawy). W myśl natomiast art. 31 § 2 i § 3 cytowanej ustawy, Sąd może dopuścić tymczasowo do czynności stronę niemającą zdolności sądowej lub procesowej albo osobę niemającą należytego ustawowego umocowania, z zastrzeżeniem, że przed upływem wyznaczonego terminu braki będą uzupełnione, a czynności zatwierdzone przez powołaną do tego osobę. Jeżeli braki powyższe nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie, sąd zniesie postępowanie w zakresie, w jakim jest ono dotknięte brakami, i w miarę potrzeby wyda odpowiednie postanowienie. Skarżąca jest ubezwłasnowolniona częściowo i z tej przyczyny, stosownie do treści art. 15 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r., nr 16, poz. 93 ze zm.) ma ograniczoną zdolność do czynności prawnych. Osoby ograniczone w zdolności do czynności prawnych mogą działać samodzielnie we wszystkich procesach, które toczą się na skutek podejmowania przez te osoby czynności, które mogą one podejmować samodzielnie. W tych procesach osoby ograniczone w zdolności do czynności prawnych mogą działać samodzielnie. Na gruncie prawa cywilnego czynnościami takimi jest zawieranie umów w drobnych bieżących sprawach życia codziennego (art. 20 k.c.) rozporządzanie zarobkiem (art. 21 k.c.), rozporządzanie przedmiotami majątkowymi, które przedstawiciel ustawowy oddał do swobodnego użytku takiej osoby (art. 22 k.c.). Osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych może również zawierać umowę o pracę (art. 22 § 2 i § 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.)). Materialne prawo administracyjne wyjątkowo przewiduje możliwość samodzielnego działania osób niemających pełnej zdolności do czynności prawnych. Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.), na podstawie której wydane zostało zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie, nie wprowadza jednak takich wyjątków. Stąd też w przypadku osoby ubezwłasnowolnionej częściowo skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na tego typu rozstrzygnięcie winna być wniesiona w jej imieniu przez przedstawiciela ustawowego. Wobec tego, że przedstawiciel ustawy skarżącej – kurator W. P. - w wyznaczonym przez Sąd terminie nie zatwierdził dotychczasowych czynności procesowych podjętych w sprawie przez skarżącą, w tym czynności wniesienia skargi, skarga ta jest obarczona brakiem, o którym mowa w art. 58 § 1 pkt 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i podlega odrzuceniu. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.