II OSK 418/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. WSA Marcin Kamiński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2898/16 w sprawie ze skargi Z. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję; 3. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz Z. M. kwotę 1587 (jeden tysiąc pięćset osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2898/16, oddalił skargę Z. M. (skarżący), na decyzję Wojewody Mazowieckiego (organ odwoławczy) z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia: Starosta Pruszkowski (organ I instancji), po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o.o. (inwestor), decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkalno-usługowej z infrastrukturą naziemną i podziemną (garażami) na terenie działki nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w P.. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli E. i J. M. oraz skarżący. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1188/10 oddalił skargę skarżącego na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] maja 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 126/11 oddalił skargę kasacyjną skarżącego od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Inwestor w piśmie z dnia 2 lutego 2012 r. m.in. poinformował o dokonaniu podziału działki nr ew. [...] obręb [...] w P. na działkę nr ew. [...], na której zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja oraz na działkę nr ew. [...] - działkę drogową przekazaną miastu P., oznaczoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem KDd4. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania E. i J. M. oraz skarżącego, decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkalno-usługowej z garażem podziemnym, miejscami garażowymi na parterze wraz z terenem - infrastrukturą naziemną i podziemną (ul. [...], dz. nr ew. [...] obręb [...] w P.). Organ I instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji, że ustalony obszar oddziaływania projektowanego obiektu obejmuje działkę inwestora - nr ew. [...], a ponadto działkę nr ew. [...] będącą własnością skarżącego, z uwagi na posadowienie projektowanego budynku w ostrej granicy z tą działką oraz działki nr ew. [...], [...] i [...], będące własnością Gminy Piastów. Organ stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Do projektu budowlanego zostało załączone, zgodnie z art. 20 ust. 4 u.p.b., oświadczenie projektantów o kompletności projektu i sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Przedłożony projekt zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji jest zgodny z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla części P. "Wojska Polskiego - północ" (MPZP), jak również z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (r.w.t.). Organ I instancji stwierdził, że wysokość, ilość kondygnacji oraz wskaźnik powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej projektowanego budynku są zgodne z wymaganiami planu. Obiekty zaprojektowano zgodnie z określonymi liniami zabudowy, w ostrej granicy z działką sąsiednią nr ew. [...]. Nieruchomość posiada dostęp do drogi publicznej zgodnie z zapisami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren przeznaczony w MPZP na zapewnienie komunikacji w pasie drogi dojazdowej KDd4 został zagospodarowany zgodnie z ustaleniami ogólnymi i szczególnymi, zawartymi w 20 KD - tereny komunikacji. Organ I instancji zauważył, że inwestor dokonał aktualizacji i uzyskał pozytywne uzgodnienia opracowanego ponownie projektu budowlanego, posiada aktualne warunki techniczne przyłączenia do sieci: cieplnej, wodnej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej, telekomunikacyjnej. Projekt został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych. Inwestor posiada pozwolenie wodnoprawne (decyzję dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]), pozytywną opinię komunikacyjną z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] oraz pozytywne uzgodnienie z dnia [...] sierpnia 2011 r. zakresie spełnienia warunków obrony cywilnej. Projekt nie narusza przepisów o ochronie środowiska. Ponadto, inwestor przedłożył analizę przesłaniania i zacieniania, której wynika, iż wzajemne odległości pomiędzy budynkami istniejącymi i projektowanymi spełniają wymagania zawarte w § 13 r.w.t., zaś budynki projektowane oraz istniejące będą miały zapewniony czas nasłonecznienia zgodny z § 57 i 60 r.w.t. Przedłożona analiza uwzględnia zacienianie budynku mieszkalnego istniejącego na dz. nr ew. [...]. Podsumowując, organ I instancji wskazał na art. 35 ust. 4 u.p.b. i to, że wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz w art. 35 ust. 1 u.p.b. zobowiązany jest do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto, organ I instancji, odnosząc się do kwestii zacienienia terenu działki sąsiedniej, a tym samym wpływu planowanej inwestycji na możliwość jej zagospodarowania, wyjaśnił, że planowana inwestycja, zlokalizowana w granicy z działką nr ew. [...], ma wpływ na możliwość zagospodarowania działki sąsiedniej, jednakże nie uniemożliwia inwestowania na terenie tej działki w sposób zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz obowiązującymi przepisami. Istnieje możliwość zagospodarowania dz. nr ew. [...] z zachowaniem konieczności wytworzenia pierzei o wysokości 8 kondygnacji, pod warunkiem zrealizowania jej w taki sposób, aby spełnione były przepisy rozporządzenia w zakresie przesłaniania i zacieniania obiektów na dz. nr ew. [...]. Organ wskazał, że przy rozpatrywaniu sprawy brał pod uwagę również ekspertyzę dotyczącą wpływu inwestycji na działce nr ew. [...] na inwestycję na działce nr ew. [...], ale podkreślił, że jest ona wykonana dla określonej koncepcji przyszłego zagospodarowania działki skarżącego i nie jest wiążąca w sprawie, gdyż takie zagospodarowanie działki nie jest jedynym możliwym sposobem zagospodarowania. Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania E. i J. M. oraz skarżącego od powyższej decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2012 r., decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skarżący zaskarżył decyzję organu odwoławczego z dnia [...] września 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2699/12 uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego. Sąd przypomniał w uzasadnieniu wyroku, że objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę projekt budowlany i sprawa udzielenia pozwolenia na budowę były już przedmiotem kilkukrotnego rozpatrzenia w toku postępowania administracyjnego, a także sądowoadministracyjnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1188/10 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 126/11). Sąd zauważył dalej, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1188/10, Sąd podkreślał potrzebę oceny projektu pod względem zgodności z MPZP i wskazywał na wątpliwości, co do wymaganej liczby miejsc parkingowych, a także na sprzeczność między wnioskiem, w którym inwestor nie podał, że w świetle projektu w budynku przewidziany jest garaż podziemny. Sąd stwierdził następnie, że w toku postępowania przed organem odwoławczym, poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2012 r., nie doszło do ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, a decyzja zawierała uzasadnienie, które nie pozwalało na zweryfikowanie trafności zawartego w niej rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu niedopuszczalne było opatrzenie rozstrzygnięcia zdawkowym uzasadnieniem takim, które nie odnosi się do istotnych kwestii w sposób zindywidualizowany. Dalej Sąd zauważył, że organ odwoławczy tezę o zgodności inwestycji z MPZP, poparł wyłącznie cytatem z planu. Tymczasem MPZP, zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w Piastowie z dnia [...] października 2007 r. nr [...], bardzo szczegółowo określa możliwy sposób zabudowy na działce objętej przedmiotowym projektem. Zgodnie z § 6 ust. 4 pkt 3 MPZP należy zlokalizować dominantę przestrzenną, w postaci wyższej od otoczenia zabudowy, tworzącej pierzeję uliczną, przy skrzyżowaniu ulic Al. [...] i [...]. Przy czym zgodnie z ustaleniami szczegółowymi § 17 ust. 4 pkt 2a MPZP ustalono nieprzekraczalną wysokość dla terenu 2MW/U 6 - 8 kondygnacji, z tym, iż zabudowa zlokalizowana wzdłuż ul. [...] 8 kondygnacji, nie więcej niż 30 m od poziomu terenu i na przestrzeni nie większej niż 35 m od południowej linii rozgraniczającej terenu w kierunku północnym oraz nie bliżej niż 20 m od zachodniej linii rozgraniczającej terenu. Sąd wskazał również, że choć zwracał na to uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wcześniejszego wyroku, organ odwoławczy nie zbadał i nie uzasadnił w sposób przekonywujący stanowiska, co do spełnienia w projekcie wymogu w zakresie przewidzianej w planie, niezbędnej ilości miejsc postojowych. Jak stwierdził dalej Sąd, z projektu budowlanego wynikają następujące powierzchnie: użytkowa usług na parterze 657 m2, użytkowa usług na piętrze - 423 m2, zapleczy dla usług - 897 m2. W projekcie w dziale technologia usług, przeznaczenie obiektu wskazano, że planuje się funkcjonowanie sklepu samoobsługowego spożywczego z wydzielonym stanowiskiem z kosmetykami i chemią gospodarczą, w zapleczu zaprojektowano pomieszczenia magazynowe, socjalne, sanitarne i administracyjne. W bilansie miejsc postojowych przewidziano 33 miejsca postojowe przy ustaleniu 1080 m2 powierzchni użytkowej usług. Wobec powyższego, Sąd za konieczne uznał odniesienie się przez organ odwoławczy do tego czy prawidłowo ograniczono powierzchnię użytkową usług tylko do 1080 m2, a więc wyłączając np. powierzchnię planowaną, jako m.in. magazynową. Sąd stwierdził, że dopiero analiza tej okoliczności pozwoli na ocenę prawidłowości projektu w zakresie przewidzianych miejsc postojowych. Sąd wskazał, że analiza ta wymaga szczegółowego wywodu, a nie tylko stwierdzenia faktu. Sąd stwierdził także, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie odniósł się do podnoszonej w toku postępowania administracyjnego kwestii dotyczącej zabezpieczenia interesów właścicieli sąsiedniej działki. Stanowisko takie zostało wyrażone w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, jednakże nie może ono podlegać sądowej weryfikacji, skoro nie było przedmiotem rozważań w postępowaniu odwoławczym. Sąd podkreślił, że dla oceny interesów stron - inwestora i skarżącego (właściciela sąsiedniej nieruchomości), niezbędna jest szczegółowa analiza tego, jak objęta przedmiotowym projektem inwestycja wpływa na możliwość zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej, w szczególności z uwzględnieniem wymogów stawianych przez obowiązujący na tym terenie plan zagospodarowania przestrzennego. Sąd stwierdził, że organ musi ocenić, czy zamierzenia związane z inwestowaniem na sąsiedniej nieruchomości są przyszłe i niepewne, czy też realne, przygotowane, a niemożliwe do realizacji w świetle przedmiotowej inwestycji. Musi rozważyć, czy inwestorowi przysługuje bezwzględne pierwszeństwo, nawet wtedy, gdy jego projekt ogranicza, czy też wyklucza zabudowę na działce sąsiedniej zgodną z przepisami, w tym MPZP. Jako bezzasadne Sąd ocenił zarzuty skargi, podważające w przedmiotowym postępowaniu, uzgodnienia w zakresie ochrony pożarowej. Sąd stwierdził, że organ był nimi związany i nie miał podstaw do ich analizy pod względem zgodności z prawem. Organ odwoławczy, orzekając po raz kolejny, decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2012 r. Skarżący zaskarżył decyzję organu odwoławczego z dnia [...] października 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2621/13 oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny, na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącego od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r., wyrokiem z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2092/14, uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzję organu odwoławczego z dnia [...] października 2013 r. nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny za zasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego w zw. z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) oraz naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zakresie, w którym dotyczyły niewyjaśnienia kwestii związanej z ochroną uzasadnionych interesów osób trzecich. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. przy projektowaniu nowego obiektu powinno się wziąć pod uwagę takie interesy. Jednak to nie znaczy, że interesy te będą musiały być w całości uwzględnione. Problematyka ta wymaga bowiem wyważenia różnych grup interesów, co wiąże się uzasadnieniem z jakich względów dano pierwszeństwo jednej z tych grup interesów. To bardzo ważny element postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, tym bardziej jeżeli tak jak w przedmiotowej sprawie w podobnym czasie właściciel sąsiedniej działki (skarżący) także ubiegał się o pozwolenie na budowę na swojej nieruchomości; a aktualnie podnosi, że przedmiotowa inwestycja uniemożliwia mu zagospodarowanie pierzei położonej na działce nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w przedmiotowej sprawie zachodzi sytuacja, w której występują potencjalnie sprzeczne grupy interesów, wymagające pogłębionej analizy prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił przy tym uwagę, że ten aspekt prawny akcentował w prawomocnym już wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 2699/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zaś ocena prawna wyrażona w tym roku - zgodnie z art. 170 p.p.s.a. - jest wiążąca dla stron postępowania, organów administracyjnych i sądów, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba, że odmiennie przedstawia się stan faktyczny sprawy. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny przypomniał, że zgodnie z oceną prawną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartą w wyroku z dnia 26 czerwca 2013 r., niezbędna była szczegółowa analiza tego, jak objęta przedmiotowym projektem inwestycja wpływa na możliwość zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej, w szczególności z uwzględnieniem wymogów stawianych przez obowiązujący na tym terenie plan zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ani skarżona decyzja, ani zaskarżony wyrok nie zawierają wywodu, który wskazywałby, że sprawa została rozpoznana w jej całokształcie. Wymaga ona bowiem szczegółowego odniesienia się do obowiązujących norm pod kątem rozważenia, czy przedmiotowa inwestycja narusza uzasadnione interesy osób trzecich, a także inwestora, który na sąsiedniej działce planuje inwestycję i ubiegał się o udzielenie pozwolenia na budowę. Niektóre bowiem elementy zabudowy, w szczególności wysokość zabudowy i dominanty, ewentualnie mogą mieć wpływ dla dwóch różnych, ale sąsiadujących bezpośrednio ze sobą inwestycji, w ramach zabudowy pierzejowej. Naczelny Sąd Administracyjny, kontynuując stwierdził, że w związku z oceną prawną zawartą w wyroku w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2699/12 ani organy administracyjne, ani sąd administracyjny nie mogą przejść obok takiego zagadnienia bez jego rozważenia. Wskazał, że w tej sprawie, z uwagi na planowaną inwestycję, w tym kontekście wyjaśnienia wymagała kwestia zbliżenia planowanej inwestycji do granicy działki sąsiedniej oraz planowana wysokość zabudowy, pod względem takim, czy te parametry nowej zabudowy mogą mieć wpływ na ograniczenia planowanej zabudowy na sąsiedniej nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że takiego wyjaśnienia zabrakło zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i zaskarżonego wyroku. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w prawomocnym wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 2699/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszukał się wyłącznie następujących nieprawidłowości, tj. wymaganej zgodnie z MPZP wysokości zabudowy oraz wymaganej ilości miejsc parkingowych w kontekście prawidłowego ustalenia zaplanowanej powierzchni usługowej. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł także, że w pozostałym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dostrzegł nieprawidłowości, w tym w zakresie zapewnienia ochrony przeciwpożarowej. Przesądził, że organy związane były stosownymi uzgodnieniami, a uzgodnienia te dopóki nie zostaną wyeliminowane z obrotu prawnego są obowiązujące. W związku z powyższym zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do wymogów przeciwpożarowych, zacieniania oraz innych parametrów zabudowy i projektowanych zjazdów, nie mogły podlegać uwzględnieniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał dalej, że w przedmiotowej sprawie, w odniesieniu do wcześniej stwierdzonych wad w wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 2699/12, w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji wadliwie ocenił legalność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego odnośnie do odpowiedniej ilości miejsc postojowych. W tym zakresie w tej sprawie nie zostało wyjaśnione, z jakich względów powierzchnia pomieszczeń socjalnych, zaplecza i WC nie zalicza się do powierzchni usług branej pod uwagę przy wyliczeniu odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, nie wystarczy w tej sprawie proste przeliczenie takiego wskaźnika, ponieważ z uwagi na podnoszoną argumentację, kwestia ta wymaga pogłębionej analizy, na co właśnie zwrócił uwagę Sąd w wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 2699/12. Odnosząc się zaś do kwestii wysokości planowanej zabudowy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji prawidłowo powołał się na treść miejscowego planu, który dopuszcza maksymalnie 8 kondygnacji, ale nie więcej niż 30 m. Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że projekt przewiduje 7-8 kondygnacji przy maksymalnej wysokości 28 m. Ponadto wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącego, MPZP nie określa w sposób ścisły wysokości 8 kondygnacji. Z § 17 ust. 4 MPZP wynika, że ustala on nieprzekraczalną wysokość z zastrzeżeniem, że pkt 2 lit. a i b tego przepisu dotyczy możliwości (ale nie obowiązku) zlokalizowania wysokości od strony ulicy [...], która powinna mieć wysokość 8 kondygnacji i nie więcej niż 30 m. Ponadto zabudowa w tym miejscu powinna być pierzejowa (§17 ust. 2, a także przy skrzyżowaniu ul. [...] z Al. [...] należy zlokalizować dominantę (§ 6 ust. 4 pkt 3 MPZP), w postaci wyższej od otoczenia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że aktualnie zaplanowana wysokość 8 kondygnacji taki cel dominanty realizuje, co nie przekreśla możliwości realizacji takiej dominanty także na działce strony skarżącej kasacyjnie, ponieważ MPZP nie zawiera wskazania dopuszczalnej wysokości takiej dominanty. Skoro w tej sprawie inwestor przewidział dla 8 kondygnacji maksymalną wysokość 28 m, nie wyklucza to, że na sąsiedniej działce może powstać zabudowa 8-kondygnacyjna o maksymalnej wysokości 30 m, jak i z dominantą, ponieważ § 17 ust. 4 MPZP nie dotyczy dominanty, której wymóg został zawarty w § 6 ust. 4 pkt 3 MPZP. Ponieważ skarga kasacyjna akcentowała także problem zacieniania, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił dalej, że pewne konsekwencje w tym zakresie wynikają przede wszystkim z rodzaju zabudowy ustalonej w planie miejscowym, tj. rodzaju śródmiejskiej zabudowy, jaką jest zabudowa pierzejowa. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że już chociażby z takiego wymogu wynikają określone konsekwencje, które mają też swoje umocowanie w przepisach z zakresu warunków technicznych. Wtedy bowiem, na zasadzie wyjątku, obowiązują inne standardy w zakresie nasłonecznienia. Na przykład § § 13 r.w.t. określone odległości dla takiej zabudowy zmniejsza o połowę, zaś § 12 r.w.t. umożliwia budowę przy granicy działki. Zgodnie z kolei z § 60 ust. 2 r.w.t. "w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia". Naczelny Sąd Administracyjny zauważył poza tym, że chociaż u.p.b. nie definiuje użytego w § 60 r.w.t. pojęcia "śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej", to nie może budzić wątpliwości, iż przedmiotowa inwestycja temu pojęciu odpowiada, gdy zważyć na jej lokalizację w mieście, pośród okalających ją budynków. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wymóg zachowania ciągłości pierzei ul. [...] świadczy o charakterze przedmiotowej lokalizacji, jako zabudowy śródmiejskiej uzupełniającej. Oznacza to, że dla projektowanych mieszkań wielopokojowych i 1-pokojowych, zgodnie z § 60 ust. 2 r.w.t., w projekcie w sposób dopuszczalny obniżono standard czasu nasłonecznienia lokali mieszkalnych. To bowiem konsekwencja dopuszczalności realizacji w tej sprawie szczególnego rodzaju zabudowy, jaką jest zabudowa śródmiejska (pierzejowa). Końcowo Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy zobowiązany będzie do uwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich, biorąc pod uwagę to, jaki charakter zabudowy kreują postanowienia MPZP i rozwiązania w projekcie budowlanym, i jak się one mają do konkretnych norm zawartych w przepisach technicznych, które z uwagi na zabudowę pierzejową wprowadzają wyjątki odnośnie do konkretnych rozwiązań technicznych. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z uwagi na skomplikowany rodzaj przedmiotowej inwestycji, analiza ta musi być pogłębiona, tak aby należycie zostało wyjaśnione skarżącemu, czy ewentualnie projekt budowlany nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich w stopniu, który przemawiałby za uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że to także konsekwencja przyjętego przez Sąd I instancji stanowiska, zgodnie z którym ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym, nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje - decydowali będą o dopuszczalności budowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Tym bardziej tego rodzaju problematyka, przy istnieniu sprzecznych interesów, powinna zostać dokładnie wyjaśniona, czego wyrazem powinno być sporządzone uzasadnienie rozstrzygnięcia. Po raz kolejny rozpatrując sprawę, organ odwoławczy decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...]. Biorąc pod uwagę wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego co do zakresu koniecznego do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jak i wskazówki interpretacyjne dotyczące tego, jak ten stan należy oceniać pod względem prawnym, organ odwoławczy podkreślił, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, tj. w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W ocenie organu odwoławczego, dla oceny zatem, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. konieczne jest ustalenie, czy projektowany obiekt budowlany odpowiada przepisom techniczno-budowlanym, oraz czy projektowana inwestycja nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych i uciążliwości dla otoczenia. Nie chodzi przy tym o każde uciążliwości, czy utrudnienia, ponieważ realizacja nowych obiektów budowlanych, zwłaszcza na terenach intensywnej zabudowy, zawsze powoduje pewne uciążliwości faktyczne dla terenów sąsiednich. Organ odwoławczy zaznaczył, że art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. odnosi się wyłącznie do uciążliwości i utrudnień, które naruszają konkretne przepisy. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega badanie, czy dochodzi, względnie może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, a więc i interesu właściciela sąsiedniej nieruchomości, jednakże wyłącznie w aspekcie ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dalej organ odwoławczy zauważył, że Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w przedmiotowej sprawie wyroku wskazał, iż z treści art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. wywieść należy, że poszanowaniu podlegają nie wszystkie, lecz jedynie uzasadnione (kwalifikowane) interesy osób trzecich. Jeżeli zatem decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Organ odwoławczy zauważył, że Naczelny Sąd Administracyjny w przedmiotowym wyroku wskazał, iż "zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego przy projektowaniu nowego obiektu powinno się wziąć pod uwagę takie interesy. Jednak to nie znaczy, że interesy te będą musiały być w całości uwzględnione". Organ odwoławczy skonstatował, że o naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić tylko wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Następnie organ odwoławczy wywiódł, że przeprowadzona przez niego ponowna analiza materiału dowodowego wykazała, iż: planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami MPZP uchwalonego przez Radę Miejską w Piastowie uchwałą z dnia [...] października 2007 r. nr [...]; projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, tj. r.w.t.; przedłożony projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opnie, uzgodnienia i pozwolenia; projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez uprawnione osoby. Ustosunkowując się natomiast do podnoszonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestii zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych (3 miejsca parkingowe na każde 100 m2 powierzchni użytkowej, i 1,2 miejsca parkingowo-garażowego na jedno mieszkanie), organ odwoławczy stwierdził, że wymóg zapewnienia odpowiedniej ilości takich miejsc został spełniony. Organ odwoławczy zauważył brak uwzględnienia w bilansie miejsc parkingowych powierzchni pomocniczej usług (pomieszczeń socjalnych, zaplecza, magazynów, WC). Stwierdził jednak, że interpretacja pojęcia powierzchni użytkowej usług na gruncie prawa zagospodarowania przestrzennego nie jest ustalona w żadnej definicji legalnej. Wywiódł, że w jego ocenie, przy dokonywaniu obliczeń powierzchni użytkowej usług (przy braku jakichkolwiek regulacji w tym zakresie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego), nie sposób zaliczyć do niej ww. powierzchni pomocniczej. Powierzchnia ta bowiem nie wpływa w żaden sposób na wzrost zapotrzebowania na miejsca postojowe dla samochodów użytkowników, przebywających okresowo (klientów), a takie zdaniem organu odwoławczego wydaje się ratio legis wprowadzenia w przepisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego regulacji dotyczącej wymaganej, minimalnej liczby miejsc postojowych na 100 m2 powierzchni użytkowej usług. Jak stwierdził organ odwoławczy, miejsca parkingowe powinny być zatem planowane w związku z takim parametrem obiektu usługowego, który generuje ich potrzebę. Powierzchnia użytkowa usług to zatem powierzchnia, na której świadczona jest usługa, tj. - w przypadku usług handlu - powierzchnia, na której dokonuje się sprzedaży towarów. Odnosząc do zarzutów odwołujących się, organ odwoławczy podkreślił, że kwestia zlokalizowania inwestycji w strefie śródmiejskiej została jednoznacznie przesądzona w zapadłym w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, zatem zarzuty w tym zakresie stanowią niedopuszczalną polemikę ze stanowiskiem Sądu zawartym w prawomocnym orzeczeniu. Skarżący, reprezentowany przez adwokata, zaskarżył decyzję organu odwoławczego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący podniósł następujące zarzuty: 1. naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy: a) art. 153 w zw. z art. 144 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się przez organ do oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt SA/Wa 2699/12, oraz w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r. sygn. II OSK 2092/14; b) art. 8 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się organu odwoławczego w decyzji do zarzutów skarżącego podniesionych w skardze kasacyjnej z dnia 12 maja 2014 r., a uwzględnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 maja 2016 r. sygn. II OSK 2092/14; następczo - utrzymanie w mocy decyzji, która uprzywilejowuje inwestora w stosunku do właściciela sąsiedniej działki, gdyż pozwolenie na budowę wydane dla inwestora wyłącza możliwość zagospodarowania działki nr [...], mimo to, że jako organ administracji publicznej Starosta Pruszkowski powinien zwłaszcza uwzględniać konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron); c) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez ponowne nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie wpływu decyzji wydanej przez organ I instancji, dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestorowi, na zagospodarowanie sąsiedniej działki nr [...] (skarżący wskazał, że dzięki temu inwestor został uprzywilejowany w stosunku do właściciela sąsiedniej działki, gdyż pozwolenie na budowę wyłącza możliwość swobodnego zagospodarowania działki nr [...], co stanowi ograniczenie możliwości korzystania z prawa podmiotowego, jakim jest prawo własności na działce sąsiedniej); 2. naruszenia przepisów prawa materialnego (skarżący wskazał, że podnosi także zarzuty dotyczące uzgodnień w zakresie ochrony przeciwpożarowej, bowiem zgodnie z dotychczasowymi wyrokami sądów są one związane ustaleniami w tym zakresie; podniósł, że w związku z faktem, iż obecnie wciąż toczy się równolegle postępowanie o unieważnienie tych uzgodnień, zasadne jest podniesienie tych zarzutów na wypadek ich unieważnienia w toku tego postępowania, zanim ostatecznie zostanie rozpoznana niniejsza sprawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny): a) § 13 ust. 1 pkt 1 r.w.t. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie/błędną wykładnię (w zw. z powyższym wskazał na naruszenie polegające na niewłaściwym zastosowaniu § 12 r.w.t., bowiem przepis ten nie powinien być stosowany, gdy co innego wynika z § 13 r.w.t.); b) art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji RP poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową, której realizacja wyłączy całkowicie możliwość zagospodarowania pierzei położonej na działce nr [...] przez skarżącego, tym samym naruszając równowagę stron oraz prawo własności skarżącego (wskazał, że z powyższym zarzutem związane są zarzuty naruszenia przepisów prawa miejscowego w postaci § 17 ust. 4 pkt 2, § 4, § 6 ust. 2, 3, i 4 pkt 1, 2, 3, § 12 ust. 2 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej w Piastowie z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części P. "Wojska Polskiego - północ" w zw. z art. 87 § 2 Konstytucji); c) art. 5 u.p.b. w zw. z § 238 r.w.t. poprzez utrzymanie w mocy decyzji mimo to, że plac zabaw znajdujący się na dachu budynku, będzie posiadał tylko jedno wyjście ewakuacyjne; d) naruszenie przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w oparciu o projekt budowlany zatwierdzony przez rzeczoznawcę do zabezpieczeń przeciwpożarowych, bazujący na nieaktualnym stanie prawnym z 2009 r.; e) § 12 ust. 9 oraz § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową pomimo niedostosowania szerokości placu manewrowego przy drodze pożarowej do wymiarów podanych w powyższym akcie prawnym, a także przez to, iż droga przeciwpożarowa posiada szerokość faktycznie mniejszą od wymaganej w przepisach; f) § 13 r.w.t. oraz art. 81 u.p.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową niezapewniającą spełnienia wymagań związanych z naturalnym oświetleniem pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz poprzez stwierdzenie, jakoby organy administracji architektoniczno-budowlanej nie dokonywały merytorycznej kontroli projektu budowlanego (wskazał, że z powyższym zarzutem powiązany jest zarzut naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 1 u.p.b. poprzez przyjęcie przez organ, że projekt budowlany inwestora był kompletny, pomimo braku odniesienia się w nim do projektowanej zabudowy sąsiedniej); g) § 60 ust. 2 r.w.t. poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową, zgodnie z którą zakłada się obniżenie standardu czasu nasłonecznienia w mieszkaniach wielopokojowych do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego tego czasu w ogóle się nie określa oraz przyjęcie charakteru spornej lokalizacji jako śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej; h) § 5 pkt 1, 7 i 8 MPZP oraz § 3 pkt 10 w zw. z § 3 pkt 9, 11, 13 r.w.t. poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową zawierającą zaniżony bilans powierzchni użytkowej usług, co wiąże się z brakiem zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych, zgodnych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; i) § 17 ust. 9 pkt 2 MPZP poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową niezapewniającą odpowiedniego wskaźnika zabudowy; j) pkt 6 i załącznika graficznego decyzji Burmistrza Piastowa nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz opinii ZUD z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową przewidującą kształt i kierunek zjazdów na ulicę z terenu działki w sposób niezgodny z ww. decyzją i opinią; k) art. 4 w zw. z art. 5 ust. 9 u.p.b. poprzez niedokonanie wyważenia grup interesów skarżącego i inwestora oraz nieuzasadnione przyjęcie, że interesy skarżącego w przedmiotowej sprawie nie mają charakteru kwalifikowanego; l) art. 4 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. w zw. z art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 u.p.b. poprzez przyjęcie, że projekt budowlany inwestora jest zgodny z przepisami technicznymi, MPZP oraz nie narusza interesu skarżącego, uniemożliwiając mu zabudowę. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w odpowiedzi na skargę argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 20 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2898/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że w sprawie jak dotąd wydano wyroki: 1. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1188/10, oddalający skargę skarżącego od decyzji organu odwoławczego z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia; 2. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 126/11, oddalający skargę kasacyjną skarżącego od powyższego wyroku z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1188/10; 3. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2699/12, uchylający decyzję organu odwoławczego z dnia [...] września 2012 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę; 4. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2621/13, oddalający skargę skarżącego na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] października 2013 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę; 5. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2092/14, uchylający - po rozpoznaniu skargi kasacyjnej skarżącego - powołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2621/13, oraz uchylający decyzję organu odwoławczego z dnia [...] października 2013 r. nr [...]. Sąd I instancji wyjaśnił, że wyłączając uchylony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2621/13, wymienione wyżej orzeczenia i zawarta w nich ocena prawna wiązały w sprawie organy administracji, a także Sąd I instancji. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ponadto, stosownie do treści art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wedle zaś art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Sąd I instancji wyjaśnił również, że aktualnie, po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2092/14, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2621/13 oraz decyzji organu odwoławczego z dnia [...] października 2013 r. nr [...], kluczowa dla oceny legalności decyzji organu odwoławczego z dnia [...] października 2016 r. nr [...], jest ocena prawna wyrażona we wskazanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także w ostatnim prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2699/12. Związanie zawartą w tych orzeczeniach oceną prawną miało także zasadniczy wpływ na stanowisko Sądu aktualnie rozpoznającego sprawę odnośnie do większości zarzutów podniesionych przez skarżącego. Sąd I instancji wskazał, że analiza uzasadnień wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2699/12 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2092 prowadzi do jednoznacznej konstatacji, że w ocenie zarówno Sądu I, jak i II instancji, treść art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. obliguje organ administracji do szczegółowego i wszechstronnego wyjaśnienia kwestii ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich i wyważenia tych interesów z interesami inwestora, a następnie odzwierciedlenia tej analizy w uzasadnieniu wydanej decyzji. Zgodnie zatem z wiążącą w sprawie oceną prawną, dla oceny interesów stron (inwestora i skarżącego), niezbędna była szczegółowa analiza tego, jak objęta przedmiotowym projektem inwestycja wpływa na możliwość zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej, w szczególności z uwzględnieniem wymogów stawianych przez obowiązujący na tym terenie MPZP. Sprawa wymagała więc szczegółowego odniesienia się do obowiązujących norm pod kątem rozważenia, czy przedmiotowa inwestycja narusza uzasadnione interesy osób trzecich, a w tej sprawie także inwestora, który na sąsiedniej działce planuje inwestycję i ubiegał się o udzielenie pozwolenia na budowę. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2092/14, niektóre elementy zabudowy, w szczególności wysokość zabudowy i dominanty, ewentualnie mogą mieć wpływ na dwie różne, ale bezpośrednio sąsiadujące ze sobą inwestycje, w ramach zabudowy pierzejowej. Sąd I instancji wskazał, że uwzględniając powyższe, należy dalej zaznaczyć, że analiza uzasadnienia prawomocnego wyroku z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2699/12, przeprowadzona już zresztą szczegółowo przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2092/14, prowadzi do wniosku, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wywodząc konieczność przeprowadzenia szczegółowej analizy tego, jak objęta projektem inwestycja wpływa na możliwość zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej, stwierdził wyłącznie nieprawidłowości polegające na niewystarczającym rozważeniu: 1) wymaganej zgodnie z MPZP wysokości zabudowy oraz 2) wymaganej ilości miejsc parkingowych w kontekście prawidłowego ustalenia zaplanowanej powierzchni usługowej. Sąd I instancji stwierdził, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2699/12 wraz z wyrażoną w jego uzasadnieniu oceną prawną, wiąże tak organy administracji, jak i Sąd, w związku z czym wyklucza on w aktualnym stanie sprawy - o ile w sposób istotny dla zastosowania właściwych w niej norm prawnych nie uległ zmianie stan faktyczny - możliwość kwestionowania projektowanego zamierzenia budowlanego pod względem innych wymogów niż odnoszące się do wysokości zabudowy i wymaganej ilości miejsc parkingowych. Co więcej, z uwagi na moc wiążącą oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 92/14, aktualnie przesądzona jest także kwestia wysokości planowanej zabudowy. Odmienna ocena przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, w kontekście niezakwestionowanych przez Sądy obu instancji parametrów planowanej zabudowy, byłaby równoznaczna z naruszeniem art. 153 p.p.s.a., a także art. 170 i art. 171 p.p.s.a. Dalej Sąd I instancji wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2092/14 jednoznacznie stwierdził, że projektowana wysokość zabudowy (7-8 kondygnacji, maksymalnie 28 m) jest zgodna z wymogami określonymi w MPZP, który dla terenu planowanej inwestycji (2MW/U), w § 17 ust. 4 przewiduje "nieprzekraczalną wysokość" zabudowy na 8 kondygnacji i 30 m. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył też, że wskazana w § 17 ust. 4 pkt 2 lit. a MPZP wysokość zabudowy zlokalizowanej wzdłuż ul. [...] jest dopuszczalna (nieprzekraczalna), ale nie obowiązkowa (może być niższa). Zwrócił ponadto uwagę, że budowa w tym miejscu powinna być pierzejowa (§17 ust. 2 MPZP), a także - przy skrzyżowaniu ul. [...] z Al. [...] - należy zlokalizować dominantę (§ 6 ust. 4 pkt 3 MPZP), w postaci wyższej od otoczenia. Naczelny Sąd Administracyjny skonstatował, że zaplanowana przez inwestora wysokość 8 kondygnacji taki cel dominanty realizuje. Co natomiast jest szczególnie istotne w realiach rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również, że skoro inwestor przewidział dla 8 kondygnacji maksymalną wysokość 28 m, to nie wyklucza to, iż na sąsiedniej działce może powstać zabudowa 8-kondygnacyjna o maksymalnej wysokości 30 m, jak i z dominantą, ponieważ § 17 ust. 4 MPZP nie dotyczy dominanty, której wymóg został zawarty w § 6 ust. 4 pkt 3 MPZP. Wobec powyższego Sąd I instancji uznał, że zarzuty skargi wskazujące na niedopuszczalne ograniczenie uzasadnionych interesów skarżącego poprzez zaakceptowaną zaskarżoną decyzją wysokości projektowanej zabudowy, nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Ponadto, po uchyleniu wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2092/16 decyzji organu odwoławczego z dnia [...] października 2013 r. nr [...], organ odwoławczy, ponownie rozpatrując sprawę wyjaśnił przyczyny nieuwzględnienia przy wyliczeniu wymaganej ilości miejsc parkingowych powierzchni pomieszczeń socjalnych, zaplecza i WC. Dalej Sąd I instancji zauważył, że zawarte w skardze na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] zarzuty naruszenia prawa materialnego, dotyczące poszczególnych parametrów projektowanej zabudowy, w istocie pokrywają się z zarzutami naruszenia prawa materialnego postawionymi przez skarżącego w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2621/13. Jak już natomiast wskazano (i na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2092/14), Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 26 czerwca 2013 r., wywodząc konieczność szczegółowego odniesienia się do obowiązujących norm pod kątem rozważenia, czy przedmiotowa inwestycja narusza uzasadnione interesy osób trzecich, stwierdził w tym zakresie nieprawidłowości dotyczące tyko dwóch parametrów projektowanej zabudowy - wysokości zabudowy oraz ilości miejsc parkingowych. Mając na względzie wiążącą moc prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 621/13, Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2092/14, jednoznacznie stwierdził, że zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do wymogów przeciwpożarowych, zacieniania oraz innych parametrów zabudowy i projektowanych zjazdów, nie mogły podlegać uwzględnieniu. Sąd I instancji wyjaśnił, że z tego samego powodu, tj. związania wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2014 r. wraz z zawartą w jego uzasadnieniu oceną prawną, w aktualnym stanie sprawy nie ma możliwości uwzględnienia wszystkich tych zarzutów skargi na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] października 2016 r. nr [...], które w istocie stanowią powielenie zarzutów skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 521/13, dotyczących parametrów projektowanej zabudowy. Wobec niestwierdzenia przez Sąd w wyroku z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2621/13 innych wad niż wyżej wymienione, odmienna ocena zaakceptowanych aktualnie zaskarżoną decyzją parametrów zabudowy, skutkowałaby naruszeniem art. 153 i art. 171 p.p.s.a. Podobnie, wobec wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2092/14, jednoznacznego stanowiska odnośnie do projektowanej wysokości zabudowy, odmienna ocena zaskarżonej decyzji także w tym zakresie jest niedopuszczalna. Sąd I instancji podkreślił, że rozpoznając przedmiotową sprawę miał na uwadze, iż skarżący równolegle ubiega się o udzielenie pozwolenia na budowę dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami, garażami wraz z terenem, infrastrukturą naziemną i podziemną, parkingami oraz separatorem na działce nr ew. [...]. Uwzględnienie uzasadnionych interesów skarżącego, przejawiających się w prawie do zagospodarowania należącej do niego nieruchomości, nie może jednak skutkować zakazem realizacji przez inwestora zabudowy, która jest zgodna z obowiązującym prawem, w szczególności zaś z wymogami określonymi MPZP oraz r.w.t. Ponieważ zatem w świetle oceny prawnej, zawartej w wiążących w przedmiotowej sprawie wyrokach, a także wobec prawidłowego wyjaśnienia organu odwoławczego zawartego w uzasadnieniu skarżonej decyzji odnośnie do przewidzianej w projekcie ilości miejsc parkingowych, należało uznać, że wszystkie parametry projektowanego zamierzenia budowlanego określono zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym z prawem miejscowym, to nie było podstaw do stwierdzenia, że w sprawie doszło do niedopuszczalnej ingerencji w uzasadnione interesy skarżącego. Sąd I instancji podkreślił, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2092/14 wskazał, iż na organie administracji spoczywa obowiązek wzięcia pod uwagę uzasadnionych interesów osób trzecich, jednakże przy uwzględnieniu tego, jaki charakter zabudowy kreują postanowienia planu miejscowego i rozwiązania w projekcie budowlanym, i jak się one mają do konkretnych norm zawartych w przepisach technicznych. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył ponadto, że w przedmiotowej sprawie charakterystyczne parametry zabudowy zostały w głównej mierze wyważone już na etapie uchwalania planu miejscowego. Wprost stwierdził także, iż oceniona może być tylko zgodność rozwiązań projektowych z planem miejscowym i warunkami technicznymi zawartymi w przepisach obowiązującego prawa. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd I instancji stwierdził, że o ile skarżący istotnie zamierza zrealizować na działce o nr ew. [...] z obrębu [...], przy ul. [...] i ul. [...] w P. zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami, garażami wraz z terenem, infrastrukturą naziemną i podziemną, parkingami oraz separatorem, to nie stoi temu na przeszkodzie zatwierdzenie zaskarżoną decyzją projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę na działce o nr ew. [...]. Skarżący może także realizować budowę zgodnie z wymogami dotyczącymi maksymalnej dopuszczalnej wysokości, określonymi w § 17 ust. 4 MPZP. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 245/16, wydanym sprawie ze skargi na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] maja 2013 r. r. nr [...] dotyczącą wniosku skarżącego o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę na działce nr ew. [...], w sprawie tej nie można pominąć prawomocnego, a więc wiążącego także (wobec treści art. 170 p.p.s.a.) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2699/12, który odnosi się do inwestycji planowanej na działce sąsiedniej o nr ew. [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, który zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, zaznaczając, że zarzuty są podniesione w powiązaniu z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz wyjaśniając, że podnosi także zarzuty co do uzgodnień w zakresie ochrony przeciwpożarowej, bowiem zgodnie z dotychczasowymi wyrokami sądów są one związane ustaleniami w tym zakresie, natomiast obecnie wciąż toczy się równolegle postępowanie o unieważnienie tych uzgodnień, a zatem zasadne jest podniesienie tych zarzutów na wypadek ich unieważnienia w toku tego postępowania zanim ostatecznie zostanie rozpoznana niniejsza sprawa przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powyższe zarzuty dotyczą naruszenia: I. art. 153 i art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 144 p.p.s.a. oraz art. 2 Konstytucji poprzez niezastosowanie się przez Sąd I instancji do oceny prawnej oraz zaleceń co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r. oraz w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r., sygn. II OSK 2092/14; II. art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie się przez Sąd I instancji do prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2015 r. w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę dla skarżącego; III. § 13 ust. 1 pkt 1 r.w.t. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie/błędną wykładnię (zarzut powiązany z naruszeniem art. 153 w zw. z art. 144 p.p.s.a., bowiem wykładnia tego przepisu dokonana w zaskarżonym wyroku nie była zgodna z oceną prawną i wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2699/12), co w efekcie spowodowało oddalenie skargi i tym samym utrzymanie w mocy decyzji niezgodnej z prawem; w zw. z powyższym skarżący wskazał także na naruszenie polegające na niewłaściwym zastosowaniu § 12 r.w.t., bowiem przepis ten nie powinien być stosowany w sytuacji, gdy co innego wynika z § 13 r.w.t.; IV. art. 32 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 140 i 144 k.c. oraz art. 4 u.p.b. poprzez niezastosowanie tych przepisów/ich błędną wykładnię, a w konsekwencji oddalenie skargi i tym samym utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową, której realizacja wyłącza całkowicie możliwość zagospodarowania pierzei położonej na działce nr [...] przez skarżącego, tym samym naruszając równowagę stron oraz prawo własności skarżącego; z powyższym zarzutem powiązane są zarzuty naruszenia przepisów prawa miejscowego w postaci § 17 ust. 4 pkt 2, § 4, § 6 ust. 2, 3 i 4 pkt 1, 2 i 3, § 12 ust. 2 pkt 2 MPZP w zw. z art. 87 § 2 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie/błędną wykładnię; V. art. 5 u.p.b. w związku z § 238 r.w.t. poprzez oddalenie skargi i tym samym utrzymanie w mocy decyzji mimo tego, że plac zabaw znajdujący się na dachu budynku będzie posiadał tylko jedno wyjście ewakuacyjne; VI. przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej poprzez oddalenie skargi i tym samym utrzymanie w mocy decyzji wydanej w oparciu o projekt budowlany zatwierdzony przez rzeczoznawcę do zabezpieczeń przeciwpożarowych bazujący na nieaktualnym stanie prawnym z 2009 r.; VII. § 12 ust. 9 oraz § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, poprzez oddalenie skargi i tym samym utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową pomimo niedostosowania szerokości placu manewrowego przy drodze pożarowej do wymiarów podanych w powyższym akcie prawnym, a także przez to, iż droga przeciwpożarowa posiada szerokość faktycznie mniejszą od wymaganej w przepisach; VIII. § 13 r.w.t. oraz art. 34, art. 80 i art. 81 u.p.b. poprzez oddalenie skargi i tym samym utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową niezapewniającą spełnienia wymagań związanych z naturalnym oświetleniem pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, oraz poprzez stwierdzenie, jakoby organy administracji architektoniczno- budowlanej nie dokonywały merytorycznej kontroli projektu budowlanego; z powyższym zarzutem powiązany jest zarzut naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 1 u.p.b. poprzez jego niezastosowanie (Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że projekt był kompletny, podczas gdy nie było w nim odniesienia się do projektowanej zabudowy sąsiedniej); IX. § 60 ust. 2 r.w.t. poprzez oddalenie skargi i tym samym utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową, zgodnie z którą zakłada się obniżenie standardu czasu nasłonecznienia w mieszkaniach wielopokojowych do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego tego czasu w ogóle się nie określa; X. § 5 ust. 1, 7 i 8 MPZP oraz § 3 pkt 14 w zw. z § 3 pkt 9, 11-13 r.w.t. (jak również rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w zakresie niezastosowania polskich norm technicznych, w tym w szczególności normy PN-ISO 9836:1997) poprzez oddalenie skargi i tym samym utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową zawierającą zaniżony bilans powierzchni użytkowej usług, co wiąże się z brakiem zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych, zgodnych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; XI. pkt 6 i załącznika graficznego decyzji Burmistrza Piastowa nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz Opinii ZUD nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. poprzez oddalenie skargi i tym samym utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową przewidującą kształt i kierunek zjazdów na ulicę z terenu działki w sposób niezgodny z ww. decyzją i opinią; XII. § 17 ust. 9 pkt 2 MPZP poprzez oddalenie skargi i tym samym utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową niezapewniającą odpowiedniego wskaźnika zabudowy; XIII. art. 4 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. poprzez niedokonanie wyważenia interesów skarżącego i inwestora oraz nieuzasadnione przyjęcie, iż interesy skarżącego w niniejszej sprawie nie mają charakteru kwalifikowanego, co w efekcie spowodowało dyskryminację skarżącego względem inwestora; XIV. art. 4 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 u.p.b. w zw. z art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 u.p.b. poprzez przyjęcie, że projekt budowlany inwestora jest zgodny z przepisami technicznymi, miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza interesu skarżącego, uniemożliwiając mu zabudowę. Ponadto skarżący oświadczył, że jedynie z ostrożności procesowej podnosi na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dodatkowo zarzuty naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (zgłoszone na wypadek, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał, że na podstawie ww. zarzutów materialnoprawnych zachodzą wystarczające przesłanki do wydania orzeczenia na podstawie art. 188 p.p.s.a.). Zarzuty te mają bowiem charakter wtórny/pochodny do ww. naruszenia art. 153 p.p.s.a. w związku z którym organ i Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjęły odmienną (a zarazem błędną) ocenę prawną, co w konsekwencji doprowadziło do zaniechania przeprowadzenia przez nie dalszej analizy materiału dowodowego zgodnie z zaleceniami z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 2013 r.: I. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. (w zw. z art. 153 p.p.s.a.) poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że ustalenia organu w zakresie stanu faktycznego były prawidłowe pomimo braku przeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania dowodowego w pełnym zakresie (organ nie zbadał faktu uniemożliwienia zagospodarowania przez skarżącego pierzei położonej na działce nr [...] oraz w dalszej jej części, z uwagi na zatwierdzony projekt budowlany uczestnika postępowania i posadowienie zabudowań inwestora o wysokości 22 i 25 metrów w odległości 5 i 7 metrów od granicy, jak również przedstawionej przez skarżącego ekspertyzy - pomimo zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 czerwca 2013 r.) oraz pomimo niewyczerpującego odniesienia się przez organ do wszystkich zarzutów skarżącego oraz braków w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego (i przyjęciu przez Sąd, że nie miały one istotnego wpływu na wynik sprawy); II. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z brakami w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w zakresie podstawy faktycznej oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 188 p.p.s.a. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy, a w efekcie o uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego nr [...] z dnia [...] października 2016 r. oraz na podstawie art. 135 w zw. z art. 193 p.p.s.a. - uchylenie w całości także decyzji organu I instancji, nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r.; ewentualnie na podstawie art. 185 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przytoczył szczegółową argumentację, która w jego ocenie potwierdza zasadność podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) postępowanie kasacyjne przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie związania granicami skargi kasacyjnej. Treść powyższej zasady ogranicza zakres rozpoznania Sądu kasacyjnego do weryfikacji zasadności zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej w odniesieniu do objętego zakresem zaskarżenia orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jedynie w drodze wyjątku – w razie stwierdzenia przyczyn nieważności postępowania sądowego, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny jest upoważniony i zobowiązany do przekroczenia granic skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji Sąd ten z urzędu bierze pod rozwagę wady nieważności postępowania i sankcjonuje je niezależnie od granic zaskarżenia oraz podniesionych zarzutów (art. 183 § 1 i art. 186 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji przez sformułowanie zarzutów kasacyjnych. Mając na względzie wskazane wyżej zasady postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny – wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności postępowania sądowego – ograniczył rozpoznanie sprawy do oceny zarzutów kasacyjnych. Przeprowadzona w granicach skargi kasacyjnej weryfikacja prawidłowości zaskarżonego wyroku doprowadziła Naczelny Sąd Administracyjny do wniosku, że podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia art. 153 w zw. z art. 170 p.p.s.a. oraz art. 170 p.p.s.a. – przez wadliwe (niepełne) wykonanie w ramach kontroli sądowoadministracyjnej wytycznych oraz zaleceń sformułowanych w prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2699/12) i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r. (sygn. akt II OSK 2092/14) oraz pominięcie związania treścią wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2015 r. (sygn. akt II OSK 634/14) i będącego jego następstwem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2016 r. (sygn. akt VII SA/Wa 245/16) – jak również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. – przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo niedokonania prawidłowych ustaleń faktycznych i rozważenia na tle wiążących ocen prawnych i wskazań wynikających z prawomocnych wyroków sądów administracyjnych – zasługują na uwzględnienie, co stanowi wystarczającą podstawę do pozbawienia mocy obowiązującej orzeczenia Sądu pierwszej instancji. Analiza akt sprawy oraz uzasadnień zaskarżonego wyroku i poddanych kontroli sądowoadministracyjnej decyzji organów pierwszej i drugiej instancji dowodzi, że orzekające po raz kolejny w sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej oraz Sąd a quo nie podporządkowały się w pełnym zakresie wynikającym z prawomocnych wyroków sądów administracyjnych ocenie prawnej oraz wskazaniom co do konieczności uzupełnienia ustaleń faktycznych i rozważań prawnych na tle zagadnienia wzajemnych relacji interesów inwestora planowanego przedsięwzięcia budowlanego oraz strony skarżącej kasacyjnie, która jako właściciel sąsiedniej nieruchomości również posiada skonkretyzowane plany zabudowy tej nieruchomości (postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę zostało wszczęte w 2012 r.). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również naruszenie związania treścią ocen prawnych wynikających z prawomocnych wyroków sądowoadministracyjnych, które dotycząc odrębnej sprawy administracyjnej (sprawy o udzielenie pozwolenia na budowę na działce nr [...] sąsiadującej z działką nr [...]) pozostają w nierozerwalnym związku ze sprawą będącą przedmiotem skargi kasacyjnej. Powyższy związek spraw dotyczących sąsiadujących działek nr [...] oraz [...] został stwierdzony we wskazanych wyżej prawomocnych wyrokach, co nałożyło na orzekające ponownie w tych sprawach organy oraz sądy obowiązek wzajemnego uwzględniania ocen prawnych dotyczących zakresu ochrony uzasadnionych interesów inwestora planującego zabudowę działki nr [...] sąsiadującej z będącą przedmiotem niniejszej sprawy działką nr [...], co do której postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę rozpoczęło się wcześniej (w 2009 r.). W pierwszej kolejności należy wskazać, że w wydanym w granicach przedmiotowej sprawy prawomocnym wyroku z dnia 26 czerwca 2013 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2699/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2012 r. wyraźnie wskazał, że organ ten "nie odniósł się do, podnoszonej w toku postępowania administracyjnego, kwestii dotyczącej zabezpieczenia interesów właścicieli sąsiedniej działki". Sąd ten podkreślił, że dla "oceny interesów" inwestora w zakresie działki nr [...] ([...] Spółka z o.o. w P.) oraz właściciela działki sąsiedniej nr [...] (strona skarżąca kasacyjnie), planującego również zabudowę tej ostatniej działki, "niezbędna jest szczegółowa analiza tego jak" objęta granicami przedmiotowej sprawy inwestycja na działce nr [...] "wpływa na możliwość zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej, w szczególności z uwzględnieniem wymogów stawianych przez obowiązujący na tym terenie plan zagospodarowania przestrzennego". Sąd pierwszej instancji stwierdził dalej, że organ odwoławczy "musi ocenić, czy zamierzenia związane z inwestowaniem na sąsiedniej nieruchomości są przyszłe i niepewne, czy też realne, przygotowane, a niemożliwe do realizacji w świetle przedmiotowej inwestycji", a ponadto ma obowiązek "rozważyć, czy niniejszemu inwestorowi przysługuje bezwzględne pierwszeństwo, nawet wtedy, gdy jego projekt ogranicza, czy też wyklucza zabudowę na działce sąsiedniej zgodną z przepisami, w tym planem zagospodarowania przestrzennego". Cytowany Sąd Wojewódzki wyraził również wiążący w niniejszej sprawie pogląd, że organ odwoławczy jest zobowiązany do "rozważenia stopnia zaawansowania w planach budowlanych sąsiada spornej inwestycji" (a więc strony skarżącej kasacyjnie) "i brania pod uwagę zaawansowanej sąsiedniej inwestycji przy udzielaniu pozwolenia na budowę", co oznacza, że organ ten "musi zweryfikować twierdzenia" strony skarżącej kasacyjnie, która podniosła w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji, że "dysponuje projektem budowlanym dla własnego zamierzenia inwestycyjnego i decyzją odmowną na jego realizację w związku z niniejszą inwestycją". W drugiej kolejności trzeba stwierdzić, że przytoczona wyżej ocena prawna oraz wskazania co do dalszego postępowania zostały w pełni potwierdzone oraz doprecyzowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 maja 2016 r. (sygn. II OSK 2092/14), w którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2621/13) oraz decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Pruszkowskiego z dnia [...] lipca 2012 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu podmiotowi [...] Spółka z o.o. w P. pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkalno-usługowej z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] w P.. Sąd kasacyjny dokonując oceny zarzutów kasacyjnych, przypomniał, że wyrażona w wyroku Sądu pierwszej instancji z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2699/12 ocena prawna pozostaje wiążąca w granicach wskazanych w art. 153 w zw. z art. 170 p.p.s.a., co oznacza, że organ odwoławczy "musi ocenić" w świetle aktualnego stanu faktycznego, "czy zamierzenia związane z inwestowaniem na sąsiedniej nieruchomości" (działce nr [...]) "są przyszłe i niepewne, czy też realne, przygotowane, a niemożliwe do realizacji w świetle przedmiotowej inwestycji", a w konsekwencji konieczne jest rozważenie, czy inwestorowi w zakresie działki nr [...] "przysługuje bezwzględne pierwszeństwo, nawet wtedy, gdy jego projekt ogranicza, czy też wyklucza zabudowę na działce sąsiedniej" (działce nr [...]) "zgodną z przepisami, w tym planem zagospodarowania przestrzennego". Sąd kasacyjny podkreślił w dalszych wywodach, że zachodzi konieczność "rozważenia stopnia zaawansowania w planach budowlanych sąsiada spornej inwestycji" (w zakresie działki nr [...]) i "brania pod uwagę zaawansowanej sąsiedniej inwestycji przy udzielaniu pozwolenia na budowę" inwestorowi w zakresie działki nr [...], również w kontekście "twierdzenia skarżącego" (właściciela działki nr [...]), "który podnosi, że dysponuje projektem budowlanym dla własnego zamierzenia inwestycyjnego i decyzją odmowną na jego realizację w związku z niniejszą inwestycją". Stwierdzając zasadność zarzutów naruszenia przepisów art. 153 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zakresie, w jakim dotyczą one niewyjaśnienia kwestii związanej z ochroną uzasadnionych interesów osób trzecich, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przedmiotowa sprawa wymaga "szczegółowego odniesienia się do obowiązujących norm pod kątem rozważenia, czy przedmiotowa inwestycja" (na działce nr [...]) "narusza uzasadnione interesy osób trzecich, a w tej sprawie także inwestora, który na sąsiedniej działce" (działce nr [...]) "planuje inwestycję i ubiegał się o udzielenie pozwolenia na budowę. Niektóre bowiem elementy zabudowy, w szczególności wysokość zabudowy i dominanty, ewentualnie mogą mieć wpływ dla dwóch różnych ale sąsiadujących bezpośrednio ze sobą inwestycji, w ramach zabudowy pierzejowej. W związku z oceną prawną zawartą w wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 2699/12 ani organy administracyjne, ani sąd administracyjny nie mogą przejść obok takiego zagadnienia bez jego rozważenia. W tej sprawie z uwagi na planowaną inwestycję w tym kontekście wyjaśnienia wymaga kwestia zbliżenia planowanej inwestycji do granicy działki sąsiedniej oraz planowana wysokość zabudowy, pod względem takim czy te parametry nowej zabudowy mogą mieć wpływ na ograniczenia planowanej zabudowy na sąsiedniej nieruchomości. Takiego wyjaśnienia brak jest zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i zaskarżonego wyroku, co oznacza, że doszło w tej sprawie do naruszenia art. 153 p.p.s.a.". Po trzecie, z akt sprawy wynika, że zagadnienie wyważenia spornych interesów właścicieli działek nr [...] i [...] na tle pierwszeństwa zabudowy w zakresie ograniczającym prawa właściciela sąsiedniej nieruchomości, stopnia zaawansowania planów inwestycyjnych oraz możliwości wzajemnego uzgodnienia tych planów stało się aktualne w postaci skonkretyzowanej już z dniem 16 marca 2012 r., w którym strona skarżąca kasacyjnie złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z inwestycjami towarzyszącymi na działce nr [...]. Organy pierwszej i drugiej instancji decyzjami z dnia [...] lutego 2013 r. oraz [...] maja 2013 r. odmówiły zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działce nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 listopada 2013 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1627/13) oddalił skargę na powyższą decyzję odwoławczą z dnia [...] maja 2013 r., jednak na skutek skargi kasacyjnej właściciela działki nr [...] wyrok ten został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 listopada 2015 r. (sygn. akt II OSK 634/14), a sprawa została przekazana Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W powyższym wyroku Sąd kasacyjny – nawiązując do wyroku NSA z dnia 25 czerwca 2009, sygn. akt II OSK 1277/08, ONSAiWSA 2010, z. 6, poz. 111 (w którym przyjęto, że w przypadku, gdy chodzi o projekt budowy budynku wyższego niż 35 m § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie należy wykładać w ten sposób, że ma on zastosowanie także wtedy, gdy sąsiednia nieruchomość jest jeszcze niezabudowana i nawet wtedy, gdy jej właściciel nie ma sprecyzowanych planów inwestycyjnych. Stosując w takiej sytuacji wskazany przepis organy administracji architektoniczno-budowlanej są zobowiązane ocenić, czy właściciel sąsiedniej niezabudowanej nieruchomości będzie mógł zabudować swoją nieruchomość z zachowaniem takich samych odległości od granicy, jak właściciel nieruchomości, który pierwszy podjął inwestycję) – stwierdził, że stosując § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w odniesieniu do planowanych obiektów budowlanych organy administracji architektoniczno-budowlanej "są obowiązane ocenić, czy właściciel sąsiedniej niezabudowanej nieruchomości będzie mógł zabudować swoją nieruchomość z zachowaniem takich samych odległości, jak właściciel nieruchomości, który pierwszy podjął inwestycję". Następnie Sąd pierwszej instancji prawomocnym wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2016 r. (sygn. akt VII SA/Wa 245/16) uchylił wskazane wyżej decyzje z dnia [...] lutego 2013 r. oraz [...] maja 2013 r., nakazując – w ślad za Sądem kasacyjnym – organom ponownie orzekającym w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie działki nr [...] ocenę, czy właściciel powyższej niezabudowanej działki będzie mógł zabudować swoją nieruchomość z zachowaniem takich samych odległości, jak właściciel nieruchomości, który pierwszy podjął inwestycję (obejmującą w zakresie działki nr [...] obiekty o wysokości do 28 m, a więc poniżej 35 m- zob. cyt. wyżej wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2009, sygn. akt II OSK 1277/08), oraz uwzględnienie w tym zakresie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w sprawie o sygn. II OSK 2092/14 (a więc cyt. wyżej wyroku z dnia 12 maja 2016 r.) i faktu ewentualnej zabudowy działki nr [...]. Wobec powyższych, wyraźnych i jednoznacznych wytycznych oraz zaleceń wynikających z cytowanych wyżej prawomocnych wyroków sądów administracyjnych skarżony organ odwoławczy (Wojewoda Mazowiecki), rozpoznający ponownie (po uchyleniu decyzji tego organu wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r., sygn. II OSK 2092/14) odwołanie od decyzji Starosty Pruszkowskiego z dnia [...] lipca 2012 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu podmiotowi [...] Spółka z o.o. w P. pozwolenia na budowę, powinien był dokonać wyczerpujących ustaleń faktycznych w zakresie wzajemnej relacji zakresu i treści dokumentacji projektowej dotyczącej planowanych (lub także zrealizowanych) inwestycji budowlanych na działce będącej przedmiotem postępowania ([...]) i działce sąsiadującej ([...]) oraz dokonać oceny planowanych (lub także zrealizowanych) rozwiązań z punktu widzenia konieczności lub możliwości udzielenia ochrony uzasadnionych interesów właściciela nieruchomości obejmującej działkę nr [...], który skonkretyzował plany inwestycyjne w terminie późniejszym (w 2012 r.) względem inwestora działki nr [...] (2009 r.). Ustalenia faktyczne w powyższym zakresie muszą – co oczywiste – uwzględniać aktualny stan rzeczy oraz zawierać dane dotyczące okresów ewentualnego (legalnego albo nielegalnego) wykonywania robót budowlanych na działce nr [...], na podstawie ostatecznych albo nieostatecznych decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Z kolei ocena w przedmiocie możliwości lub konieczności udzielenia ochrony uzasadnionych interesów inwestycyjnych w zakresie działki nr [...] musi zawierać odpowiednio i szczegółowo umotywowane stanowisko organu co do tego, czy i w jakim zakresie inwestorowi w zakresie działki nr [...] (który rozpoczął wcześniej realizację planów inwestycyjnych) przysługuje pierwszeństwo zabudowy względem szczegółowych treści wynikających z projektu budowlanego inwestora w zakresie działki nr [...], nawet jeśli pierwszeństwo to wyłączy lub ograniczy zgodną z przepisami prawa (w tym przepisami techniczno-budowlanymi i przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) zabudowę tej ostatniej działki. Wskazanych wyżej obowiązków w zakresie dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych oraz ocen prawnych nie wykonał prawidłowo organ odwoławczy. W utrzymanej w mocy zaskarżonym wyrokiem decyzji z dnia [...] października 2016 r. organ ten – ignorując jednoznaczne wytyczne i wskazania sądów administracyjnych (przede wszystkim zawarte w prawomocnych wyrokach z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2699/12, oraz z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2092/14) – ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że nie można zaaprobować stanowiska, zgodnie z którym właściciel nieruchomości mógłby "blokować" zamierzenie inwestycyjne właściciela działki sąsiedniej w sytuacji, gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami prawa (s. 5 decyzji). Powyższe stwierdzenie z jednej strony neguje wiążące organ odwoławczy oceny prawne i wskazania procesowe wynikające z opisanych wyżej prawomocnych wyroków, z drugiej zaś świadczy o niezrozumieniu zasadniczych podstaw ich wyrażenia. To właśnie wzgląd na zasadę ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w procesie budowlanym (art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b.) oraz obowiązek respektowania zasad konstytucyjnych (w tym wynikających z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) nakazuje dokonanie operacji wyważenia – w granicach obowiązujących regulacji prawno-budowlanych oraz z uwzględnieniem zasady równej ochrony prawnej – kolidujących interesów właścicieli sąsiadujących nieruchomości w zakresie ich zabudowy. Nie chodzi zatem o problem "blokowania" czy ograniczania legalnych planów inwestycyjnych właściciela danej nieruchomości z uwagi na plany właścicieli sąsiednich nieruchomości, lecz o rozważenie konieczności lub możliwości uwzględnienia w procesie orzekania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie inwestycji wcześniejszej uzasadnionych interesów inwestora działki sąsiedniej, którego późniejsze plany inwestycyjne zostały skonkretyzowane (przez wszczęcie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę) w toku postępowania wszczętego wcześniej. Ocena konieczności lub możliwości uwzględnienia powyższych interesów nie jest jednak możliwa bez zapoznania się z treścią dokumentacji projektowej będącej podstawą wszczęcia późniejszego postępowania. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie mógł zatem wykonać prawidłowo wytycznych i wskazań sądowoadministracyjnych bez szczegółowych ustaleń oraz ocen projektu budowlanego w zakresie działki sąsiedniej nr [...], zgodnie z poleceniem wynikającym z cyt. wyroków z dnia 26 czerwca 2013 r. oraz z dnia 12 maja 2016 r. Trudno bowiem uznać, że wiążące oceny prawne i wskazania mogły zostać prawidłowo wykonane bez zestawienia dokumentacji projektowych dotyczących działek [...] i [...]. Zarzut naruszenia przez Sąd a quo przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. okazał się zatem uzasadniony. Odrębnym zagadnieniem jest sygnalizowany wyżej problem ewentualnego zrealizowania inwestycji na działce nr [...]. Okoliczność ta nie uchyla jednak obowiązku prawnego, który wynika z art. 153 w zw. z art. 170 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy należy uznać, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegając wadliwego wykonania wytycznych i wskazań wynikających z prawomocnych wyroków sądowoadministracyjnych i nie uchylając zaskarżonej decyzji, również naruszył przepisy art. 153 i art. 170 p.p.s.a. Sąd ten – nie dysponując pełnym materiałem procesowym – nie powinien był również dokonywać samodzielnie i w zastępstwie organów końcowej oceny w zakresie wyważenia spornych interesów budowlanych właścicieli działek nr [...] i [...]. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie zasługują one na uwzględnienie. Po pierwsze, nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Powyższy przepis może stanowić samodzielny przedmiot zarzutu kasacyjnego, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera co najmniej jednego z ustawowych elementów formalnych, jeżeli sąd ten nie zawarł w uzasadnieniu stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia lub nie sformułował oceny prawnej co do istoty sprawy, albo jeżeli ze względu na istotne wady konstrukcyjne uzasadnienia (np. istotne sprzeczności treściowe, niejasność, niepełność lub nielogiczność wywodu) zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Za pośrednictwem zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie nie może natomiast zwalczać stanowiska sądu pierwszej instancji co do wykładni bądź stosowania prawa lub prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego sprawy. W przedmiotowej sprawie kontrolowany Sąd przedstawił ocenę prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również wyjaśnił dostatecznie przyjętą wersję wykładni prawa materialnego i sposób jego zastosowania, umożliwiając Naczelnemu Sądowi Administracyjnego efektywne wykonanie kontroli kasacyjnej. Nie jest natomiast dopuszczalna kontrola merytoryczna wykładni i stosowania prawa materialnego na podstawie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Po drugie, oddaleniu a limine – jako zmierzające do podważenia mocy wiążącej ocen prawnych wyrażonych w prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2699/12) i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r. (sygn. akt II OSK 2092/14) – podlegają zarzuty naruszenia prawa materialnego w zakresie art. 5 u.p.b. w zw. z § 238 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (r.w.t.), § 12 ust. 9 oraz § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, § 60 ust. 2 r.w.t., § 5 ust. 1, 7 i 8 oraz § 17 ust. 9 pkt 2 uchwały Nr [...] z dnia [...] października 2007 r. Rady Miejskiej w P. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla części P. "Wojska Polskiego - północ" (MPZP), § 3 pkt 14 w zw. z § 3 pkt 9, 11-13 r.w.t., pkt. 6 i załącznika graficznego Decyzji Burmistrza Piastowa nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz Opinii ZUD nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., § 13 r.w.t. w zw. z art. 34, art. 80 i art. 81 u.p.b., art. 34 ust. 3 pkt 1 u.p.b. W cyt. wyżej wyroku z dnia 12 maja 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjnego ostatecznie przesądził bowiem, że jedynym zagadnieniem wymagającym rozważenia i oceny z punktu widzenia legalnościowej kontroli kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę jest problem udzielenia ochrony prawnej uzasadnionym interesom strony skarżącej kasacyjnie na tle zasady wynikającej z art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. Po trzecie, w związku z powyższymi uwagami ocena zarzutów naruszenia art. 4 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b., art. 4 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 u.p.b. w zw. z art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 u.p.b., art. 32 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 140 i 144 k.c. oraz art. 4 u.p.b. w zw. z § 17 ust. 4 pkt 2, § 4, § 6 ust. 2, 3 i 4 pkt 1, 2 i 3, § 12 ust. 2 pkt 2 MPZP oraz w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 r.w.t. jest przedwczesna. Będzie ona mogła zostać dokonana dopiero po wykonaniu wytycznych i zaleceń sformułowanych przez Naczelny Sąd Administracyjny w cyt. wyroku z dnia 12 maja 2016 r. ("Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda zobowiązany będzie do uwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich, biorąc pod uwagę to jaki charakter zabudowy kreują postanowienia miejscowego planu i rozwiązania w projekcie budowlanym, i jak się one mają do konkretnych norm zawartych w przepisach technicznych, które z uwagi na zabudowę pierzejową wprowadzają wyjątki odnośnie konkretnych rozwiązań technicznych. Z uwagi na skomplikowany rodzaj przedmiotowej inwestycji, analiza ta musi być pogłębiona, tak aby należycie zostało wyjaśnione stronie skarżącej kasacyjnie, czy ewentualnie projekt budowlany nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich w stopniu, który przemawiałby za uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę. To także konsekwencja przyjętego przez Sąd I instancji stanowiska, zgodnie z którym ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy – właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Tym bardziej tego rodzaju problematyka przy istnieniu sprzecznych interesów powinna zostać dokładnie wyjaśniona, czego wyrazem powinno być sporządzone uzasadnienie rozstrzygnięcia. Oczywiście tej oceny nie można dokonać bez uwzględnienia tego, że w tej sprawie w głównej mierze charakterystyczne parametry zabudowy zostały już wyważone na etapie uchwalania planu miejscowego. A więc na etapie rozpoznawania wniosku o pozwoleniu na budowę argumentacja w tym zakresie nie może służyć wykazywaniu naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich. Oceniona może być tylko zgodność rozwiązań projektowych z planem miejscowym i warunkami technicznymi zawartymi w przepisach obowiązującego prawa. To konsekwencja wyrażonej oceny prawnej zawartej w wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 2699/12 wydanym na wcześniejszym etapie przedmiotowej sprawy. Oceny tej nie zmienia fakt złożenia przez projektantów stosownych oświadczeń, ponieważ z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wynika obowiązek dokonania sprawdzenia projektu budowlanego przez organ architektoniczno-budowlany pod względem zgodności z prawem"). Po czwarte, oddaleniu bez merytorycznej oceny ich zasadności podlegają zarzuty naruszenia rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej. Zarzuty te nie zostały w sposób konieczny skonkretyzowane (art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 p.p.s.a.) i jako takie nie poddają się ocenie kasacyjnej. Mając na względzie całość przedstawionej argumentacji oraz uznając, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie w zakresie wskazanych wyżej zarzutów, jak również przyjmując, że istota sprawy sądowoadministracyjnej została dostatecznie wyjaśniona dla potrzeb wzruszenia wadliwej decyzji organu odwoławczego, Naczelny Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. – uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję (punkty pierwszy i drugi wyroku). O kosztach postępowania orzeczono w punkcie trzecim wyroku, zasądzając na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie od skarżonego organu na rzecz strony skarżącej kasacyjnie kwotę 1587 (tysiąc pięćset osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (997 złotych – koszty postępowania sądowego pierwszej instancji; 100 złotych – koszty wniosku o sporządzenie uzasadnienia, 250 złotych – wpis od skargi kasacyjnej; 240 złotych – koszty wynagrodzenia adwokackiego).