I OSK 1390/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 21 września 2006 r., sygn. akt II SA/Ke 459/06 o odrzuceniu skargi A. C. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygnaturze II SA/Ke 216/05 postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 21 września 2006r. odrzucił skargę A. C. o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 216/05. Sąd wyjaśnił, że uzasadniając skargę o wznowienie postępowania A. C. podniósł, że w sprawie II SA/Ke 216/05 nie był należycie reprezentowany, co stanowi podstawę wznowienia, o której mowa w art. 271 ust. 2 (prawidłowo art. 271 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej ustawa P.p.s.a.). Wskazał, że ustanowiony z urzędu pełnomocnik w ogóle się z nim nie kontaktował i nie uzyskał pełnomocnictwa do jego reprezentowania. W związku z tym skarżący nie został poinformowany o terminie rozprawy i nie brał w niej udziału. Ponadto, skarżący zarzucił naruszenie art. 37 ustawy P.p.s.a., który zobowiązuje pełnomocnika do dołączenia do akt sprawy, przy pierwszej dokonywanej czynności, podpisanego przez mocodawcę pełnomocnictwa. Sąd I instancji stwierdził, że przepis art. 37 ustawy P.p.s.a. ma zastosowanie przede wszystkim w przypadkach pełnomocników z wyboru, bowiem w razie ustanowienia adwokata z urzędu przedkładanie pełnomocnictwa nie jest konieczne. Ustalił ponadto, że adwokat wyznaczony dla A. C. usiłował się z nim skontaktować, o czym świadczą pisma wysłane na adres skarżącego. Sąd uznał zatem, że skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia, a więc w myśl art. 280 § 1 ustawy P.p.s.a. podlega odrzuceniu. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył A. C., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Skargę kasacyjną oparł na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 ustawy P.p.s.a., zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania tj.: 1) "art. 280 ust. 1" w związku z art. 271 pkt 2 ustawy P.p.s.a., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że brak jest ustawowej podstawy wznowienia postępowania, jak również przyjęcie, że A. C. był należycie reprezentowany, 2) "art. 244 ust. 2 ustawy P.p.s.a." poprzez jego niezastosowanie, co doprowadziło do błędnej wykładni art. 37 ust. 1 powołanej ustawy. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że brak dowodów na to, że A. C. został poinformowany o fakcie wyznaczenia dla niego adwokata z urzędu, nic nie wskazuje także na to, że skarżący otrzymał pisma od wyznaczonego pełnomocnika. Fakt braku należytej reprezentacji potwierdza także okoliczność, iż wyznaczony adwokat nie złożył wniosku o sporządzenie uzasadnienia wydanego wyroku. Podkreślić należy także, iż pełnomocnik nie przedłożył pełnomocnictwa podpisanego przez A. C., zaś stanowisko Sądu I instancji, iż w przypadku pełnomocnika z urzędu takie pełnomocnictwo nie jest konieczne, jest sprzeczne z "art. 244 ust. 2" ustawy P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 280 § 1 ustawy P.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Badanie, czy skarga o wznowienie postępowania oparta została na ustawowej podstawie, ogranicza się do stwierdzenia, czy skarżący wskazał na okoliczności, o których mowa w art. art. 271-273 ustawy P.p.s.a. Ustalenie, czy okoliczności te rzeczywiście miały miejsce, powinno nastąpić już na rozprawie. Badanie merytorycznej zasadności skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie A. C. wskazał na ustawową podstawę wznowienia postępowania (271 pkt 2 ustawy P.p.s.a.). Skarga spełniała również drugą przesłankę dopuszczalności tzn. została wniesiona w terminie trzymiesięcznym, zgodnie z art. 277 ustawy P.p.s.a. Skarżący podał bowiem, iż o wydaniu niekorzystnego dla niego wyroku dowiedział się przypadkowo, przeglądając akta swoich spraw w dniu 29 maja 2007 r. Skarga o wznowienie postępowania została wniesiona 25 sierpnia 2007 r., a więc z zachowaniem terminu. Skargę tę należało zatem skierować na rozprawę, celem dokonania oceny, czy zasadne są twierdzenia A. C., że w sprawie II SA/Ke 216/05 był nienależycie reprezentowany. Odrzucając skargę na posiedzeniu niejawnym, w wyniku błędnego ustalenia, że nie została ona oparta na ustawowej podstawie wznowienia, Sąd I instancji naruszył art. 280 § 1 ustawy P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie odniósł się do zagadnień merytorycznych poruszonych w treści skargi kasacyjnej, bowiem będą one przedmiotem oceny Sądu I instancji w prawidłowym trybie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu rozstrzygnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.