II OZ 830/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms po rozpoznaniu w dniu 28 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 435/09 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi W. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Bytowie z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zasad i trybu przeprowadzenia konsultacji z mieszkańcami miejscowości Gminy Bytów w przedmiocie wprowadzenia dodatkowych nazw tych miejscowości w języku kaszubskim postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił skarżącemu W. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z jego skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Bytowie z dnia [...] listopada 2008 r. w przedmiocie ustalenia zasad i trybu przeprowadzenia konsultacji z mieszkańcami miejscowości Gminy Bytów w przedmiocie wprowadzenia dodatkowych nazw tych miejscowości w języku kaszubskim. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że ze złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i dochodach wynika, że prowadzi on sam gospodarstwo domowe, nie osiąga dochodów, nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości, oszczędności, przedmiotów o wartości przekraczającej 3 000 euro. Mimo wezwania, skarżący nie nadesłał dodatkowych wyjaśnień i dokumentów, które pozwoliłyby na dokładną analizę jego sytuacji materialnej. Tym samym skarżący nie wykazał, że spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a. Ponadto Sąd wskazał, że postanowieniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 marca 2010 r. oraz 19 listopada 2010 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Zażalenia od tych orzeczeń zostały oddalone postanowieniami Naczelnego Sądu Administracyjnego - odpowiednio z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II OZ 390/10 oraz z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1361/10. Zasadniczą przyczyną odmowy przyznania prawa pomocy było nienależyte wykonanie przez skarżącego wezwań do przedłożenia dokumentów źródłowych, a w konsekwencji niewykazanie, że spełnia on ustawowe przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy. W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie postanowienia z dnia 14 lipca 2011 r. i przyznanie prawa pomocy, z uwagi na trudną sytuację materialną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim należy podnieść, że kwestia odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy została prawomocnie rozstrzygnięta. Skarżący w rozpoznawanej sprawie już dwukrotnie występował z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, w październiku 2009 r. oraz w czerwcu 2010 r. W wyniku rozpoznania wniosków postanowieniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 marca 2010 r. oraz 19 listopada 2010 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Zażalenia od tych orzeczeń zostały oddalone postanowieniami Naczelnego Sądu Administracyjnego- odpowiednio z dnia 6 maja 2010 r. sygn. akt II OZ 390/10 oraz 14 stycznia 2011 r. sygn. akt II OZ 1361/10. Zasadniczym powodem takiego rozstrzygnięcia było to, iż skarżący, mimo wezwań, nie przedłożył żądanych dokumentów źródłowych, tym samym oświadczenia składane przez skarżącego okazały się nie wystarczające do przyznania mu prawa pomocy. Jakkolwiek strona, po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, może złożyć kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, to jednak rozpoznanie tego kolejnego wniosku nie może polegać na weryfikowaniu ocen i rozstrzygnięcia objętego wcześniejszym prawomocnym postanowieniem. Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże nie tylko strony, ale także sąd. Ponowne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na takie okoliczności, które powstały później i w sposób zasadniczy zmieniają sytuację materialną strony. Sąd pierwszej instancji trafnie podniósł, iż strona występująca o przyznanie prawa pomocy powinna nie tylko przytoczyć okoliczności wskazujące na zasadność jej wniosku, ale także co najmniej je uprawdopodobnić. Skarżący, mimo wezwania, nie nadesłał żądanych dokumentów i oświadczeń, ani w żaden sposób nie ustosunkował się do tego wezwania. Skoro więc skarżący nie wykazał, iż nastąpiła taka zmiana, która uzasadnia przyznanie prawa pomocy, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a wobec tego zażalenie podlega oddaleniu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.