II SA/Sz 1106/18

SENTENCJA Dnia 9 listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na uchwałę Rady Miejskiej w Nowogardzie z dnia 3 listopada 2010 r. nr XLV/385/10 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "NOWOGARD – obręb 6" postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe, II. zasądza od Gminy Nowogard na rzecz skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE M. M., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na uchwałę Rady Miejskiej w Nowogardzie nr XLV/385/10 z dnia 3 listopada 2010 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "NOWOGARD – obręb 6". Skarżąca zakwestionowała ww. uchwałę w części dotyczącej ustaleń dla działki nr [...] położonej w N. przy ul. [...]. Jak podniosła skarżąca, użytkowanie wieczyste ww. działki nabyła w drodze darowizny. Poprzedni użytkownik wieczysty - ojciec skarżącej, nabył tę działkę z myślą o inwestycji mieszkaniowej i podjął kroki do jej realizacji. W dacie nabycia działki przez [...] skarżącej w [...] r., Gmina N. nie dysponowała miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obejmującym ww. grunt. Zaskarżoną uchwałą Rada Miasta w N. zmieniła przeznaczenie działki nr [...], określając ją symbolem [...] - wyznaczając jej funkcję jako teren obsługi komunikacji (parking na potrzeby komunikacji transportu ciężkiego) oraz w jej części symbolem [...] jako teren drogi publicznej kategorii gminnej. W ocenie skarżącej, powyższe ustalenia planu miejscowego ograniczyły jej, jako następcy poprzedniego posiadacza, uprawnienia użytkownika wieczystego przedmiotowej działki uniemożliwiając realizację inwestycji mieszkaniowej i w związku z tym ma ona interes prawny do domagania się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Dodała, że podjęta uchwała narusza postanowienia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta N., w zakresie dotyczącym terenu działki nr [...]. Wskazała, że ten sam fragment mapy w Studium określa przedmiotową działkę jako zurbanizowane tereny niezabudowane Bp z możliwością ich zabudowy. W odpowiedzi na powyższą skargę, zaskarżony organ, reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ wskazał, że uchwałą Nr LXVII/430/18 z dnia 19 września 2018 r. uwzględnił w całości wniesioną skargę. Analiza zarzutów skargi doprowadziła bowiem organ do wniosku, że zasadny jest zarzut naruszenia prawa, poprzez uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego, w części dotyczącej działki skarżącej, niezgodnie z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Nowogard, przyjętymi w uchwale Rady Miejskiej w Nowogardzie nr XLIV/345/02 z dnia 27 czerwca 2002 r., zmienionej uchwałą nr XLIII/362/10 z dnia 29 września 2010 r. Zdaniem organu, jest to wystarczające do uwzględnienia skargi w całości, co też organ w przedmiotowej sprawie uczynił. W aktach administracyjnych, dołączonych do odpowiedzi na skargę, znajduje się uchwała Rady Miejskiej w Nowogardzie nr LXVII/430/18 z dnia 19 września 2018 r., w której w § 1 stwierdza się nieważności uchwały tego organu nr XLV/385/10 z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "NOWOGARD-obręb 6", w części dotyczącej ustaleń planu dla działki nr [...], położonej w N.e przy ul. [...]. Uchwała ta została opublikowana w dniu 7 listopada 2018 r. w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego pod poz. 5129. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej: "p.p.s.a.", organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Uwzględnienie skargi w całości przez organ skutkuje bezprzedmiotowością postępowania sądowego z innych przyczyn w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, Sąd w oparciu o akta sprawy, wskazuje, że Rada Miejska w Nowogardzie uznała, że skarga M. M. zasługuje na uwzględnienie w całości i działając w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., uchwałą nr LXVII/430/18 z dnia 19 września 2018 r. stwierdziła nieważność zaskarżonej uchwały nr XLV/385/10 z dnia 3 listopada 2010 r. w części dotyczącej ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "NOWOGARD- obręb 6" dla działki skarżącej nr [...]. Nie budzi wątpliwości Sądu możliwość uwzględnienia skargi przez organ, poprzez podjęcie uchwały w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., stwierdzającej nieważność zaskarżonej uchwały w części kwestionowanej skargą, co czyni niniejsze postępowanie sądowe bezprzedmiotowym z innych przyczyn. W tej sytuacji Sąd, umorzył postępowanie sądowe, o czym orzekł, jak w pkt I postanowienia, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 201 § 1 p.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania, przy czym przez koszty podlegające zwrotowi należy rozumieć koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.). Należy jednocześnie podkreślić, że w sytuacji, gdy organ uwzględnił skargę przed przekazaniem skargi sądowi i wpis od skargi nie został przez skarżącą uiszczony, co miało miejsce w niniejszej sprawie, sąd w postanowieniu o umorzeniu postępowania nie może nakazać ściągnięcia wpisu od organu na podstawie art. 223 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt II OZ 446/14, opubl. w ONSAiWSA 2015/3/40, w Lex nr 1481956). Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 p.p.s.a.). Na koszty postępowania w niniejszej sprawie składa się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej z wyboru, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) w wysokości 480 złotych oraz wydatek 17 złotych, poniesiony tytułem opłaconego pełnomocnictwa procesowego, łącznie 497 zł. W tej sytuacji o przyznaniu kwoty 497 zł na rzecz skarżącej, Sąd orzekł, jak w pkt II postanowienia, na podstawie powołanych wyżej przepisów.