I SA/Bd 793/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 06 listopada 2012 r. sprawy ze skargi K. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę UZASADNIENIE Wobec nieuregulowania należności celnych określonych orzeczeniem Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r., w dniu 09 maja 2008 r. Dyrektor Izby Celnej w S. wystawił na K. R. tytuły wykonawcze obejmujące dług celny za 2006 r. w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł. Przedmiotowe tytuły wykonawcze przekazano Dyrektorowi Izby Celnej w T. celem ich realizacji. W dniu 09 września 2009 r. pod wskazany przez wierzyciela adres zobowiązanego udał się poborca skarbowy Izby Celnej w T. Nie dokonał jednak skutecznych czynności egzekucyjnych, albowiem jak wynika ze sporządzonej notatki służbowej, skarżący odmówił przyjęcia tytułów wykonawczych i ujawnienia swojego majątku do protokołu o stanie majątkowym. Wnioskiem z dnia 17 maja 2011 r. zobowiązany wystąpił o umorzenie postępowania egzekucyjnego, z uwagi na to, że nie został zastosowany w sprawie art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "ord. pod.") i w związku z tym nastąpiło przedawnienie egzekwowanego obowiązku. Skarżący zarzucił, że tytuły wykonawcze nie zostały mu doręczone, gdyż w dniu 09 września 2009 r., jak i przez cały 2009 r., przebywał i pracował na terenie S. Rozpatrując wniosek zobowiązanego, Dyrektor Izby Celnej w T. postanowieniem z dnia [...] r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. W wyniku złożenia zażalenia, postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji wskazując, że organ egzekucyjny w toku postępowania winien ocenić dowody przedłożone przez zobowiązanego na etapie postępowania odwoławczego, celem usunięcia wątpliwości co do tego, czy w przedmiotowej sprawie rzeczywiście miała miejsce próba doręczenia tytułów wykonawczych i odmowa ich przyjęcia przez skarżącego w dniu 09 września 2009 r. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w T., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia 09 maja 2009 r. Dokonując oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, organ egzekucyjny w kontekście relacji poborcy skarbowego, który zidentyfikował K. R. jako osobę którą zastał w dniu 09 września 2009 r. pod adresem [...] w B. stwierdził, że pisemne oświadczenia przedłożone przez zobowiązanego nie pozwalają dać wiary twierdzeniom, że skarżący przebywał w tym czasie poza terytorium kraju, w związku z czym doręczenie mu tytułów wykonawczych nie było możliwe. Jednocześnie organ wskazał, że podjęte próby przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, celem uwiarygodnienia informacji zawartych w oświadczeniach przedłożonych przez zobowiązanego okazały się nieskuteczne. Mając na uwadze powyższe, organ egzekucyjny uznał tytuły wykonawcze za doręczone zobowiązanemu w dniu 09 września 2009 r. przez poborcę skarbowego. Tym samym stwierdził brak podstaw do wnioskowania, że wobec strony nie została wszczęta egzekucja administracyjna. W złożonym zażaleniu skarżący zarzucił naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1754 ze zm., dalej: " u.p.e.a."), poprzez jego niezastosowanie w sprawie; art. 242 § 4 ustawy z dnia 09 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r., nr 75, poz. 802 ze zm., dalej: "kod. cel.") poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że doszło do przerwania biegu przedawnienia; art. 47 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. .U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: "k.p.a.") poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że w przedmiotowej sprawie doszło do doręczenia zastępczego; art. 26 § 5 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że doszło do wszczęcia egzekucji; art. 10 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewyznaczenie stronie odpowiedniego terminu przed wydaniem decyzji celem zajęcia stanowiska; art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie działań, które zmierzały do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie; oraz art. 81 k.p.a. poprzez przekroczenie swobody oceny dowodów. Mając na uwadze powyższe strona wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ stwierdził, że Dyrektor Izby Celnej uznał za udowodnioną okoliczność doręczenia zobowiązanemu w dniu 09 września 2009 r. odpisów tytułów wykonawczych przez poborcę skarbowego, opierając się na następujących dowodach: - znajdujących się w aktach sprawy tytułach wykonawczych z dnia 09 maja 2008 r. z adnotacją "odmowa przyjęcia", datą oraz podpisem doręczającego - poborcy skarbowego S. K., - notatce służbowej poborcy skarbowego S. K. z dnia 10 września 2009 r. z której wynika, że w dniu 09 września 2009 r. udał się do miejsca zamieszkania zobowiązanego w B. ul. [...], gdzie spotkał się z K. R., który odmówił przyjęcia tytułów wykonawczych i ujawnienia swojego majątku do protokołu o stanie majątkowym i bez słowa oddalił się. Ponadto w toku prowadzonego postępowania dowodowego organ uzyskał z Urzędu Miasta B. wizerunek twarzy K. R., okazany bez wskazywania danych osobowych poborcy skarbowemu S. K., który potwierdził, że ze wskazaną osobą spotkał się w dniu 09 września 2009 r. i podjął próbę doręczenia tytułów wykonawczych. Z tej czynności w dniu 10 czerwca 2009 r. poborca skarbowy sporządził notatkę służbową w której stwierdził, że w okazanym wizerunku twarzy bez najmniejszych wątpliwości rozpoznaje K. R., z którym spotkał się w dniu 09 września 2009 r. Ponadto, dążąc do zweryfikowania zawartych w przedłożonych przez stronę pisemnych oświadczeń R. Z. z dnia 12 maja 2011 r. oraz G. Ł. z dnia 15 maja 2011 r., wysłane zostały do ww. żądania informacji w postępowaniu egzekucyjnym dotyczące zdarzeń z dnia 09 września 2009 r. W odpowiedzi R. Z. podał, że w miesiącu wrześniu 2009 r. pracował codziennie z K. R. w S. Była to praca na czarno przy remontach. G. Ł. natomiast przesyłki nie odebrał. W odpowiedzi na skierowaną do Dyrektora Izby Celnej w Ł. prośbę o przesłuchanie w charakterze świadków R. Z. oraz G. Ł. na okoliczność pobytu w dniu 09 września 2009 r. z zobowiązanym w S., organ poinformował, że na wezwania skierowane do ww. osób nie uzyskano odpowiedzi. R. Z. nie odebrał wezwania. Natomiast w przypadku G. Ł. przesyłka pocztowa odebrana została przez W. Ł., która poinformowała, że G. Ł. - syn, od wielu lat mieszka w S. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy uznał za udowodnioną okoliczność doręczenia zobowiązanemu w dniu 09 września 2009 r. przez poborcę skarbowego odpisów tytułów wykonawczych. Świadczą o tym tytuły wykonawcze z dnia 09 maja 2008 r. oraz notatka służbowa poborcy skarbowego z dnia 10 września 2008 r., co do których nie ma podstaw, aby wątpić w ich prawdziwość. W ocenie organu odwoławczego, również sporządzona przez poborcę skarbowego adnotacja na tytułach wykonawczych "odmowa przyjęcia", dokumentuje ten fakt, a okoliczność ta nie została skutecznie obalona przez zobowiązanego żadnym przeciwdowodem. Zdaniem organu odwoławczego, dowody te w wystarczający sposób dokumentują fakt doręczenia zobowiązanemu tytułów wykonawczych w trybie art. 47 k.p.a., co warunkuje wszczęcie egzekucji, a tym samym stanowi wypełnienie dyspozycji zawartej w art. 242 § 5 pkt 1 kod. cel. W konsekwencji, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka wygaśnięcia zobowiązania z powodu przedawnienia skutkująca umorzeniem przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, a zatem odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego organ uznał za uzasadnioną. W skardze strona wniosła o uchylenie postanowienia organu pierwszej i drugiej instancji w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia, którego podstawę faktyczną stanowiły wyłącznie ustalenia Dyrektora Izby Celnej w T. przyjęte bezkrytycznie przez Dyrektora Izby Skarbowej za prawdziwe, bez przeprowadzenia jakiegokolwiek własnego postępowania wyjaśniającego, pomimo sygnalizowania przez skarżącego nieprawidłowości w zakresie doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, jak również protokołu zajęcia i odbioru ruchomości; art. 26 § 5 u.p.e.a. poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że doszło do wszczęcia egzekucji oraz art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie; art. 242 § 4 kod. cel. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że doszło do przerwania biegu przedawnienia; art. 47 § 1 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że w przedmiotowej sprawie doszło do doręczenia zastępczego; art. 26 § 5 u.p.e.a. poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że doszło do wszczęcia egzekucji; art. 10 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewyznaczenie stronie odpowiedniego terminu przed wydaniem decyzji celem zajęcia stanowiska; oraz art. 81 k.p.a. poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467). Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że postanowienie będące przedmiotem skargi nie narusza prawa. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się w zasadzie do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy doszło w sprawie do skutecznego doręczenia zobowiązanemu tytułów wykonawczych, w oparciu o które prowadzona jest egzekucja. Sąd podzielił stanowisko organów, przyjmując za legalne zaskarżone postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego. W zaistniałym stanie faktycznym sprawy wskazać przede wszystkim należy, że organy odmawiając umorzenia postępowania egzekucyjnego kierowały się zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 81 k.p.a. Powołana zasada zakłada, iż organ administracji nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Ażeby w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ administracji przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien m.in. kierować się przy ich ocenie prawidłami logiki; zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego; traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych; oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny. Organy administracji obu instancji – zdaniem Sądu - dokonały wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego związanego z doręczeniem spornych tytułów wykonawczych. Nie można w tym zakresie dopatrzyć się naruszenia przepisów regulujących postępowanie egzekucyjne. Organy zasadnie, w przekonaniu Sądu, uznały w zakresie spornego faktu doręczenia, że tytuły wykonawcze zostały doręczone zobowiązanemu na podstawie art. 47 k.p.a. w dniu 9 września 2009 r. Skarżący odmówił bowiem w tym dniu odbioru tych tytułów. W myśl art. 47 § 1 k.p.a. jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez pocztę lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata (art. 47 § 2 k.p.a.). W postępowaniu organy i skarżący przedstawiali odmienne twierdzenia co do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego związanego z doręczeniem w dniu 9 września 2009 r. tytułów wykonawczych. Organy nie dały wiary twierdzeniom skarżącego, że w dniu 9 września 2009 r. przebywał w S. i nie mógł odmówić przyjęcia tytułów wykonawczych. Zasadnie uznały przyjmując za wiarygodne wyjaśnienia poborcy skarbowego S. K. i dowody sporządzone przez niego na okoliczność faktu odmowy przyjęcia przez skarżącego przesyłki z tytułami wykonawczymi. W okolicznościach faktycznych sprawy wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego, w przekonaniu Sądu zebranego bez naruszenia reguł procesowych, zasadnie uznano za zaistniały fakt doręczenia skarżącemu spornych tytułów wykonawczych. Poborca skarbowy rozpoznał skarżącego jako osobę, która w dniu 9 września 2009 r. odmówiła przyjęcia przesyłki i oddaliła się bez słowa. Wprawdzie rozpoznanie odbyło się na podstawie zdjęcia skarżącego okazanego poborcy dopiero 10 września 2011 r., czyli po upływie roku i dziewięciu miesięcy od zdarzenia – odmowy przyjęcia korespondencji, jednak za wiarygodne należy uznać wyjaśnienie poborcy dotyczące zapamiętania skarżącego, który stwierdził bez najmniejszych wątpliwości, że na przedstawionym zdjęciu bez danych osobowych, jest zobowiązany. Poborca wyjaśnił, że zobowiązany po konsultacji telefonicznej, jak to określił ze swoim prawnikiem, odmówił przyjęcia tytułów wykonawczych, jak i również złożenia zeznań do protokołu o stanie majątkowym i oddalił się. Poborca zauważył także, że pracuje na tym stanowisku ponad trzy lata i sytuacja z 9 września 2009 r., w której zobowiązany odmawia podpisania tytułów wykonawczych i jednocześnie bez słowa oddala się była jego pierwszą w karierze zawodowej, w związku z czym osoba ta zapadła mu głęboko w pamięci i może ją bez trudu rozpoznać nawet po dłuższym okresie czasu. W zażaleniu skarżący podniósł, że zaistniała pomyłka przy identyfikacji osoby, którą poborca zastał w domu u skarżącego. W przekonaniu Sądu za nieprawdopodobną należy uznać sytuację, aby ktoś podszył się w dniu 9 września 2009 r., podczas odbioru przesyłki z tytułami wykonawczymi, pod zobowiązanego i po konsultacji telefonicznej, jak to określił ze swoim prawnikiem, odmówił przyjęcia tytułów wykonawczych, odmówił złożenia zeznań do protokołu o stanie majątkowym i oddalił się z miejsca zdarzenia. Okoliczności faktyczne sprawy w najmniejszym stopniu nie przekonują do takiego przebiegu zdarzeń. Sąd dał wiarę tym wyjaśnieniom, bowiem rzeczywiście fakt odmowy przyjęcia przesyłki, złożenia zeznań o stanie majątkowym i oddalenie się bez słowa z miejsca rozmowy, nie tylko nie jest standardowym zachowaniem zobowiązanych podczas doręczania im korespondencji, ale jest zjawiskiem niezwykle rzadkim, nawet wręcz niepowtarzalnym. Dlatego należy uznać, że poborca mógł dobrze zapamiętać całe to zdarzenie i osobę zobowiązanego. Doświadczenie życiowe wskazuje, że zdarzenia charakterystyczne, odbiegające od reguły, zapadają głęboko w pamięci ich uczestnikom. Dlatego należy uznać za wiarygodne zdarzenie w postaci odmowy przyjęcia przez skarżącego przesyłki z tytułami wykonawczymi. Dodać do powyższego należy, że skarżący w trakcie toczącego się postępowania nie podał żadnych konkretnych informacji dotyczących jego pobytu w S., którymi mógłby uprawdopodobnić fakt przebywania w dniu 9 września 2009 r. poza granicami państwa. Nie wskazał pracodawcy, miejsca świadczonej pracy czy też miejsca zakwaterowania. Nie przedstawił żadnego dokumentu, który mógłby przekonywać do odmiennego rozstrzygnięcia. W zakresie dowodów przedstawionych przez skarżącego w postaci oświadczeń osób, z którymi pracował w S., wskazać należy, że faktycznie osoby te złożyły oświadczenia, że skarżący w dniu 9 września 2009 r. pracował z nimi w S. R. Z. i G. Ł. w oświadczeniach z dnia 7 październik 2011 r. i z dnia 5 listopada 2011 r. jako swoje adresy wskazali Z. Organ prowadzący postępowanie chcąc zweryfikować treść oświadczeń, w ramach tzw. samopomocy między organami, zażądał przesłuchania wymienionych przez Izbę Skarbową w Ł. W prowadzonym postępowaniu dowodowym nie udało się jednak przesłuchać tych osób. Pierwszy z potencjalnych świadków nie stawił się na wezwanie organu, do drugiego korespondencja nie dotarła, gdyż wg oświadczenia jego matki przebywał w S. Nie doszło zatem do uwiarygodnienia wersji skarżącego, w drodze złożenia zeznań przez wskazane osoby pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, że w dniu 9 września 2009 r. przebywał w S. Wymownym jest fakt niedojścia do przesłuchania R. Z. – mimo jego prawidłowego zawiadomienia – i realnej możliwości przeprowadzenia tego dowodu. Podkreślenia w tym miejscu wymaga okoliczność trzykrotnego złożenia przez tę osobę oświadczenia, co dowodzi kontaktów strony z potencjalnym świadkiem, także jej zaangażowania w przedstawienie korzystnych dla siebie faktów. W momencie wezwania R. Z. na przesłuchanie w charakterze świadka, co stanowi wyraz chęci organu gruntownego i szczegółowego zbadania przedstawionych w oświadczeniach okoliczności, zaangażowanie skarżącego nie znalazło już odzwierciedlenia w konkretnym materiale dowodowym. Wskazać w tym miejscu należy, że strona postępowania administracyjnego nie może czuć się zwolniona od współdziałania z organem w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego zwłaszcza, gdy organowi – pomimo działań zmierzających do uzyskania materiału dowodowego z zeznań świadków, mających świadczyć na korzyść skarżącego – nie udało się uzyskać informacji potwierdzających twierdzenia strony. W jednym z wyroków NSA wskazał, że organ administracyjny ma obowiązek z urzędu wyjaśnić wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, niezależnie od tego, czy służy on udowodnieniu tez korzystnych dla strony postępowania, czy przeciwnie - pozwala na podjęcie rozstrzygnięcia dla niej niekorzystnego. Nie oznacza to jednak, że w postępowaniu podatkowym organ podatkowy ma nieograniczony obowiązek poszukiwania faktów potwierdzających określone okoliczności, jeżeli argumentów tych nie dostarczył sam podatnik (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt FSK 79/04, LEX 109935). Skoro strona nie dostarczyła odpowiednich dowodów i argumentów na poparcie swoich twierdzeń, to organy nie mają nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających określone okoliczności. Takie stanowisko ugruntowało się na tle orzecznictwa sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 960/98 opubl. Biuletyn Skarbowy z 2000 r. nr 2; wyrok NSA z dnia 24 maja 2004 r. sygn. akt FSK 79/04 niepubl.). Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać przede wszystkim należy, iż rację mają organy, że kwestie związane z zasadnością i wymagalnością dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym zobowiązań publicznoprawnych nie podlegają ocenie organów egzekucyjnych. Podstawę prawną do takiego twierdzenia stanowi art. 29 u.p.e.a., z którego wynika, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Nie budzi żadnych wątpliwości stanowisko organów dotyczące zarzutów nienaruszenia art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a., jak i art. 242 § 4 i § 5 pkt 1 kod. cel. Pierwszy z powołanych przepisów jednoznacznie stanowi, że wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Drugi przewiduje zaś, że kwot należności można dochodzić w ciągu 5 lat, licząc od dnia, w którym zostały zarejestrowane. Natomiast trzeci wskazuje, że bieg przedawnienia terminu, o którym mowa w § 4, przerywa wszczęcie egzekucji. W stanie faktycznym sprawy doręczenie tytułów wykonawczych w dniu 9 września 2009 r. skutecznie przerwało termin przedawnienia zobowiązania zarejestrowanego w 2006 r. Nie było wiec podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 7, art. 77, art. 80, jak i innych wskazanych w skardze przepisów k.p.a. W sprawie rozpatrzono cały zgromadzony materiał dowodowy i bez przekroczenia przepisów procedury administracyjnej opisano w zaskarżonym postanowieniu motywy rozstrzygnięcia. Wykazano dlaczego organ uznał, że doszło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego i przerwania biegu terminu przedawnienia. Wyjaśniono także powody nieuznania za skuteczne oświadczeń załączonych przez skarżącego. Uzasadnione jest w przekonaniu Sądu również stanowisko organu odnoszące się do naruszenia art. 10 k.p.a. Zaskarżone postanowienie wydane zostało bowiem w oparciu o materiał dowodowy znany skarżącemu. Wobec przedstawionej argumentacji zarzuty skargi należało uznać za niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić. H. Adamczewska-Wasilewicz M. Łent D. Dudra