II GZ 472/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 19 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. K. na zarządzenie Przewodniczącego V Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 1 sierpnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2753/10 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 1 sierpnia 2011 r., Przewodniczący V Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wezwał E. K. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 187 złotych od wniesionej skargi na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2010 r., nr [...], w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. E. K. wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie podnosząc w uzasadnieniu, iż jego sytuacja materialna nie pozwala mu na opłacenie wskazanej w wezwaniu kwoty wpisu z uwagi na brak dochodów. Skarżący wskazał, że 31 grudnia 2010 r., została mu wypowiedziana umowa dzierżawy 8 hektarów gruntów i obecnie posiada jednie 1,5 hektarów ziemi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przewiduje generalną zasadę ponoszenia przez strony kosztów sądowych związanych z ich udziałem w sprawie – art. 199 ustawy. Uszczegółowieniem tej zasady jest art. 214 § 1 powołanego aktu, nakładający obowiązek uiszczenia kosztów sądowych, a więc między innymi opłaty sądowej, która zawiera wpis i opłatę kancelaryjną, na tego kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Przepis art. 239 cytowanej ustawy zawiera katalog stron zwolnionych od obowiązku uiszczania kosztów sądowych i są to: strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej; dotyczących osób bezrobotnych; chorób zawodowych i związanych z nimi świadczeń, z zakresu pracy i stosunków służbowych a także z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz obowiązku obrony. Nie mają również obowiązku uiszczania kosztów prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i Rzecznik Praw Dziecka, kurator strony wyznaczony przez sąd dla danej sprawy oraz strona, której przyznano prawo pomocy. Analiza dokumentów zgromadzonych w aktach niniejszej sprawy dowodzi, iż Skarżący nie należy do żadnej z wymienionych powyżej kategorii stron zwolnionych z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, w tym nie jest on stroną której przyznano prawo pomocy. Skarżący bowiem składa wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, jednakże prawomocnym orzeczeniem (postanowienie z dnia 13 kwietnia 2011 r.) odmówiono mu przyznania tego prawa. Zażalenie ponadto nie kwestionuje prawidłowości zarządzenia oraz kwoty w nim wskazanej jaką zobowiązany jest uiścić Skarżący w związku z wniesioną przez siebie skargą. Zauważyć na marginesie należy, że podniesiona w treści zażalenia okoliczność rozwiązania umowy dzierżawy była już podnoszona w sprzeciwie od postanowienia z dnia 17 lutego 2011 r., którego konsekwencją było powołane powyżej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 kwietnia 2011 r. odmawiające przyznania prawa pomocy. Okoliczność ta mogłoby być podstawą kolejnego wniosku lecz pod warunkiem, że wskazywałaby na zmianę w stosunku do pierwszego wniosku, sytuacji majątkowej, rodzinnej i płatniczej wnioskodawcy. Wobec zaś faktu podniesienia tej okoliczności jeszcze przed Sądem pierwszej instancji w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy, wskazanie na tę okoliczność w rozpoznawanym zażaleniu nie mogło odnieść oczekiwanego skutku. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.