II FZ 621/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 1274/18 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 22 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE K.S. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 22 lutego 2018 r., w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i wrzesień 2014 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Skarżącego zaskarżona decyzja może stanowić podstawę do wszczęcia odrębnego postępowania w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 lipca 2018 r. odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący nie uprawdopodobnił istnienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony. Skarżący jedynie wskazał, że zaskarżona decyzja może stanowić podstawę do wszczęcia odrębnego postępowania w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. Pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jednak wyłącznie wtedy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi wskazać więc konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy jeszcze raz podkreślić – jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a. Nie może budzić wątpliwości, że analizowany art. 61 § 3 p.p.s.a. dopuszcza możliwość wstrzymania wykonania decyzji wyłącznie w sytuacji, w której obiektywnie, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności istotnych w sprawie, właśnie z powodu wykonania decyzji może dojść do zaistnienia zdarzeń w nim opisanych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał w tej sprawie, że strona skarżąca nie wykazała, iż zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku poza ogólnikowym stwierdzeniem, że decyzja ta może stanowić podstawę do wszczęcia odrębnego postępowania w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń nie zawarto żadnych konkretnych informacji pozwalających Sądowi ocenić, czy rzeczywiście skarżący spełnia przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skoro wstrzymanie wykonania decyzji następuje wyłącznie na wniosek strony, to do strony należy obowiązek wykazania, że okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. zachodzą. Tymczasem skarżący formułując swój wniosek w żaden sposób nie nawiązał do konkretnych informacji obrazujących jego sytuację finansową i materialną, a także wpływu wykonania decyzji na tę sytuację. To obowiązkiem strony Skarżącej było sprecyzowanie okoliczności wskazujących na spełnienie przesłanek warunkujących udzielenie jej ochrony tymczasowej, a brak jakiegokolwiek uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w istocie pozbawia Sąd możliwości jego merytorycznej oceny. Jak słusznie wskazał WSA Skarżący nie przedstawił swojej sytuacji majątkowej w zakresie stanu posiadanego majątku, który pozwoliłyby ocenić zasadność wniosku. Zweryfikowanie. czy wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Ponadto należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie powołał również żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że potencjalna egzekucja należności doprowadzi w jego sytuacji do następstw trudnych do odwrócenia, czy też będzie skutkować powstaniem znacznej szkody. W przedstawionym stanie faktycznym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobligowany był odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, co też, zgodnie z przepisami obowiązującego prawa uczynił. Końcowo należy przypomnieć, że wydanie postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie wyklucza możliwości złożenia ponownego wniosku, który w przypadku należytego uargumentowania i udokumentowania okoliczności uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej może skutkować pozytywnym rozstrzygnięciem. Aktualnie rozpoznawany wniosek powyższych kryteriów nie spełnia. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.