I SA/Sz 969/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Alicja Polańska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. UZASADNIENIE I.P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 listopada 2011 r. skarżąca wezwana została do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości [...], w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca wniosła zażalenie na ww. zarządzenie, uznając, że sprawy dotyczące ubezpieczeń społecznych oraz świadczeń lekarskich są zwolnione od wszelkich opłat sądowych. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2011 r., sygn. akt II FZ 777/11, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie wniesione przez skarżącą. W związku z powyższym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 stycznia 2012 r. skarżąca wezwana została do wykonania zarządzenia z dnia 16 listopada 2011 r., w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca w dniu 14 lutego 2012 r. wniosła zażalenie na zarządzenie z dnia 24 stycznia 2012 r., uzupełniając je pismem z dnia 5 marca 2012 r., które to zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 16 marca 2012 r. odrzucił wskazując, że jest niedopuszczalne. Postanowienie to doręczono skarżącej w dniu 26 marca 2012 r. Pismem z dnia 27 marca 2012 r. (data prezentaty sądowej: 26 marzec 2012 r.) skarżąca złożyła do akt sprawy zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 16 marca 2012 r., które to zażalenie, z uwagi na nieuzupełnienie braku podpisu przez skarżącą, sąd postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2012 r. odrzucił. Natomiast, w dniu 25 czerwca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem o sygn. akt II FZ 450/12 oddalił zażalenie I.P. na powyższe postanowienie o odrzuceniu zażalenia. Następnie, sąd pismem z dnia 16 lipca 2012 r. wezwał ponownie I.P. do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w kwocie [...]. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 30 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej zwanej: "P.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej sprawie pobiera się wpis stosunkowy lub stały, takim pismem w szczególności jest skarga. Na podstawie art. 220 § 1 i 3 ww. ustawy, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma będącego skargą, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata; w takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi; skarga, od której, pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że strona skarżąca nie uiściła w ogóle wpisu od skargi. Należy podkreślić, że sąd trzykrotnie w sprawie wzywał stronę do uiszczenia należnego wpisu. Trzecie wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 30 lipca 2012 r., a zatem 7-odniowy termin na uiszczenie wpisu od skargi ostatecznie upłynął w dniu 6 sierpnia 2012 r. Skarżąca nie wykonała obowiązku uiszczenia wpisu, nie złożyła także wniosku o udzielenie prawa pomocy. Natomiast, skarżąca złożyła trzy kolejne zażalenia podważające zasadność zobowiązania jej do uiszczenia wpisu od skargi, uzupełniania braków formalnych jej zażalenia i zarzucające brak merytorycznego rozpoznania sprawy. W związku z takimi okolicznościami sprawy, sąd zważył, iż zaistniała przeszkoda w prowadzeniu sądowego postępowania rozpoznawczego (nieopłacenie skargi), zaś działania strony polegające na składaniu zażaleń jedynie przedłużyły postępowanie sądowe. W tej sytuacji, na podstawie przepisu art. 220 § 3 P.p.s.a., należało skargę odrzucić.