I SA/Wa 2018/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący sędzia WSA Monika Sawa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Miasta [...] na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu Miastu [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] orzeczeniem z [...] stycznia 2020 r. nr [...] umorzyło postępowanie w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego udziału w nieruchomości gruntowej położonej w [...] przy [...], oznaczonej jako dz. nr [...] z obrębu [...], związanego z lokalem mieszkalnym nr [...]. Skarżący w dniu 16 sierpnia 2021 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie z [...] stycznia 2020 r., wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu podniósł, że zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonym orzeczeniu wystąpił ze sprzeciwem do sądu powszechnego, jednak postanowieniem z [...] czerwca 2021 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla [...] w [...] sprzeciw ten odrzucił. Sąd Rejonowy dla [...] w [...] w dniu 12 listopada 2021 r. nadesłał odpis postanowienia z [...] czerwca 2021 r. sygn. akt [...] ze stwierdzeniem jego prawomocności. Jak wynika ponadto z treści notatki urzędowej z 22 listopada 2021 r. od postanowienia tego nie wniesiono zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zakres kognicji sądów administracyjnych określają przepisy: art. 3 § 2, § 2a i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a." Zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie nie mieści się w katalogu przewidzianym w art. 3 § 2 i § 2a p.p.s.a., brak również przepisów szczególnych, które przewidywałyby kontrolę sądowoadministracyjną orzeczenia zaskarżonego w niniejszej sprawie (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że orzeczenia samorządowych kolegiów odwoławczych, wydawane w procedurze aktualizacyjnej, przewidzianej art. 78 i art. 79 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 1990), powoływanej dalej jako "u.g.n.", zapadają w postępowaniu o charakterze administracyjnym, stanowiącym jednak tylko jedną z faz tej procedury, która zmierza do rozstrzygnięcia sporu odnoszącego się do cywilnego stosunku prawnego opartego na cywilnoprawnej umowie. Sprawa aktualizacyjna zawisła w ten sposób przed kolegium nadal pozostaje w swej istocie materialnoprawną sprawą o świadczenie pieniężne, o charakterze cywilnoprawnym. Zgodnie z art. 80 ust. 1 u.g.n., od orzeczenia kolegium zapadłego w procedurze aktualizacyjnej właściwy organ lub użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tego aktu. Wniesienie sprzeciwu równoznaczne jest z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Powyższy przepis wskazuje zatem jednoznacznie, że sprawy dotyczące aktualizacji opłat za użytkowanie wieczyste zostały poddane kognicji sądów powszechnych. Jednocześnie żaden przepis nie przewiduje w sprawach tego rodzaju kognicji sądów administracyjnych. W tym miejscu zauważyć należy, że zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie opatrzone zostało pouczeniem o prawie wniesienia sprzeciwu, do którego rozpoznania właściwy jest sąd powszechny, zaś Miasto [...] pismem z 26 marca 2020 r. wniosło ten środek zaskarżenia do Sądu Rejonowego dla [...] w [...]. Jak wynika przy tym z akt sprawy sprzeciw ten postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z [...] czerwca 2021 r. sygn. akt [...] został odrzucony. W zwięzłym uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że rozstrzygnięcie uzasadnia pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w uchwale z 13 marca 2020 r. sygn. akt III CZP 44/19 (zgodnie natomiast z ww. uchwałą "uchybienie przez właściciela nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste, który wypowiedział wysokość opłaty rocznej lub przez użytkownika wieczystego terminowi 14 dni do wniesienia sprzeciwu od orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego (art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, jedn. tekst Dz.U. z 2018 r. poz. 2204 ze zm.) powoduje odrzucenie sprzeciwu"). W konsekwencji nie sposób uznać, że sąd powszechny uznał wniesiony sprzeciw za niedopuszczalny. Mając powyższe na uwadze zauważyć należy, że skoro niniejsza sprawa ma charakter cywilnoprawny, to jako taka nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.