II FSK 1459/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA: Krystyna Nowak, Sędzia WSA del.: Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Protokolant Agnieszka Lipiec, po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. J. i W. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 czerwca 2006 r. sygn. akt I SA/Bk 105/06 w sprawie ze skargi B. J. i W. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 19 stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r., zaległości podatkowej w tym podatku oraz odsetek za zwłokę 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B. J. i W. J. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Bk 105/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę B. i W. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 19 stycznia 2006 r., w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r., zaległości podatkowej w tym podatku oraz odsetek za zwłokę. 2. Z akt sprawy wynika, że podatnicy wnioskiem z dnia 23 września 2005 r. wystąpili o wznowienie postępowania podatkowego, zakończonego ostateczną decyzją Izby Skarbowej w B. z dnia 19 sierpnia 2002 r. na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej Ordynacja podatkowa). W powyższym wniosku strona skarżąca wywodziła, iż w postępowaniu odwoławczym Izba Skarbowa nie wyznaczyła jej, zgodnie z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, co uniemożliwiło przedłożenie organom podatkowym pisma Prokuratury Rejonowej w P. z dnia 21 maja 2002 r. (nr [...]), potwierdzającego złożone w toku postępowania wyjaśnienia w sprawie skradzionych ciągników. 3. Organy podatkowe obu instancji odmówiły uchylenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w B. z dnia 19 sierpnia 2002 r. Stwierdzono, iż dowód dostarczony przez stronę w postaci pisma Prokuratury Rejonowej w P. z dnia 21 maja 2002 r. nie wypełnił przesłanki wznowienia postępowania w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Dowody dotyczące prowadzenia dochodzenia w sprawie kradzieży ciągników były bowiem znane organowi podatkowemu na etapie postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego za 2000 r. Zdaniem organów podatkowych, jeśli nawet dostarczony dowód był dowodem w swojej formie odmiennym od dowodów znajdujących się w aktach sprawy, to bezsprzecznie dotyczył tej samej kwestii skradzionych, zidentyfikowanych ciągników, odnośnie których Prokuratura Rejonowa w P. umorzyła dochodzenie w sprawie. Ponadto wskazano, że fakt kradzieży ciągników był rozpatrywany na etapie postępowania podatkowego w I instancji, a dowody zgromadzone przez organ I instancji oraz organ odwoławczy, zweryfikowane zostały następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny O/Z w Białymstoku Odnosząc się do drugiej przesłanki wznowienia postępowania wskazanej przez stronę, organ odwoławczy zauważył, iż w myśl art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Podkreślono, iż decyzję Izby Skarbowej podatnik otrzymał, według daty na potwierdzeniu odbioru 21 sierpnia 2002 r. Ponadto ostateczna decyzja Izby Skarbowej w B. z dnia 19 sierpnia 2002 r. była przedmiotem kontroli sądowej, między innymi pod kątem naruszenia uregulowania zawartego w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd ocenił w tymże wyroku iż, naruszenie tego przepisu przez organ II instancji nie mogło rzutować na wynik sprawy. 4. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie w całości powyższej decyzji, zarzucając jej: naruszenie art. 240 § 1 pkt 4 i pkt 5 w związku z art. 122 oraz art. 187 Ordynacji podatkowej. Autor skargi wywodził, że z powodu niewyznaczenia stronie w postępowaniu odwoławczym terminu określonego w art. 200 Ordynacji podatkowej, strona nie mogła przedstawić zaświadczenia Prokuratury Rejonowej w P. Data wystawienia zaświadczenia wskazuje, że zostało wystawione w czasie prowadzenia postępowania odwoławczego. Zdaniem pełnomocnika, zaświadczenia i postanowienia Prokuratury są dokumentami urzędowymi, korzystającymi zgodnie z art. 194 Ordynacji podatkowej z domniemania prawdziwości, co do faktów w nich urzędowo stwierdzonych. Podkreślono, że ustalenia faktyczne dokonane przez Prokuraturę Rejonową w P. i organy podatkowe w postępowaniu podatkowym wzajemnie się wykluczały. Organy podatkowe podważyły ustalenia innego organu władzy publicznej, nie zapoznając się z materiałami zgromadzonymi przez ten urząd. Naruszone zostały zatem zasady prawdy obiektywnej z art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej. W ocenie pełnomocnika skarżących, przedmiotowe zaświadczenie stanowił istotny dowód dla prawidłowego rozstrzygnięcia. Dowód ten istniał w dniu wydania decyzji z dnia 19 sierpnia 2002 r. i nie był znany Izbie Skarbowej w B. przed wydaniem tej decyzji, a także nie był znany NSA przy orzekaniu dnia 2 kwietnia 2004 r. 5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 6. Oddalając skargę Sąd I instancji, w pierwszej kolejności odniósł się do przesłanki wznowienia postępowania zawartej w art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Sąd powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04 (opubl. ONSAiWSA 2005, nr 4, poz.6) zaakcentował, że niezastosowanie przez organ podatkowy procedury wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego - art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, nie stanowi jeszcze wystarczającej przesłanki do uznania, że występuje podstawa wznowienia postępowania, o której mowa w przepisie art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Ponadto Sąd I instancji podkreślił, że zarzut naruszenia przepisu art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej był już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego O/Z w Białymstoku, który w wydanym 2 kwietnia 2003 r. wyroku, sygn. akt SA/Bk 1214/02 oddalił skargę podatników na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia 19 sierpnia 2002 r. Wobec tego Sąd ocenił, iż organ podatkowy odmawiając w tej sprawie uchylenia decyzji ostatecznej nie naruszył dyspozycji art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, słusznie Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że sformułowana przez pełnomocnika skarżących podstawa "wznowieniowa", ujęta w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Przedłożony przez stronę skarżącą dowód w postaci pisma Prokuratury Rejonowej w P. z dnia 21 maja 2002 r. co prawda ma charakter nowego dowodu, nie znanego organom w chwili wydawania decyzji, niemniej jednak dowód ten, odmienny jedynie w formie, dotyczy okoliczności znanych już organom i badanych w toku prowadzonego postępowania podatkowego i pozbawiony jest przymiotu istotności. W ocenie Sądu, nie doszło również w tej sprawie do naruszenia art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej przeprowadził postępowanie dowodowe, wystarczająco wyjaśniając stan faktyczny sprawy. Pod kątem wystąpienia przesłanek wznowieniowych organ przeanalizował przedłożony przez stronę skarżącą dokument oraz postępowanie podatkowe zakończone wydaniem ostatecznej decyzji. W końcowej części uzasadnienia Sąd odniósł się do stanowiska pełnomocnika skarżących przedstawionego podczas rozprawy. Pełnomocnik wyraził wówczas przypuszczenie, iż "być może w postępowaniu wymiarowym prowadzonym przez Inspektora Kontroli Skarbowej z UKS w B. inspektor ten był wyłączony od udziału w sprawie z uwagi na fakt, iż nie złożył zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa polegającego na złożeniu fałszywego doniesienia do Prokuratury o dokonanej kradzieży dwóch ciągników". Przypuszczenie to, w ocenie Sądu, stanowiło sugestię dotyczącą możliwości wystąpienia przesłanki do wznowienia postępowania, zawartej w art. 240 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, tj. wydanie decyzji przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130 -132 Ordynacji podatkowej. Podkreślono, że kwestia została przywołana dopiero na etapie postępowania przed Sądem. Nie była ona objęta wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego oraz wydanym w tej sprawie postanowieniem z dnia 26 września 2005 r. o wznowieniu postępowania. Ponadto, na etapie postępowania wymiarowego prowadzonego przez organ kontroli skarbowej nie był składany wniosek o wyłączenie organu. Sąd nie dostrzegł zatem przesłanek wyłączenia inspektora kontroli skarbowej z mocy ustawy - art. 130 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 38 ust. 2 ustawy z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.). 7. W skardze kasacyjnej zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 3 § 1, art.134 § 1, art.135, art.125 § 1 pkt 2, art.125 § 2 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, zwanej dalej u.p.p.s.a.). Wskazując na powyższą podstawę kasacyjną wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono także naruszenie art. 121, art. 120, art. 194 Ordynacji podatkowej. W ocenie autora skargi kasacyjnej, oceniono sporne postanowienie odmiennie w postępowaniu wymiarowym i w postępowaniu o uchylenie decyzji ostatecznej. Wnoszący skargę kasacyjną podkreślił, że Sąd I instancji oddalając skargę skarżących nie wykonał swoich funkcji kontrolnych w stosunku do organów podatkowych i nie wypełnił swoich obowiązków ustawowych wynikających z art. 135, art.3 oraz art.145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a. Podkreślono także, że w trakcie rozprawy przed Sądem I instancji podniesiono problem nie objęty wniesioną skargą dotyczący wyłączenia organów z postępowania wymiarowego, co jednocześnie skutkowałby wyłączeniem Dyrektora Izby Skarbowej w B. z postępowania w sprawie wznowienia. Zgłoszenie tego wniosku wypełniło hipotezę art. 125 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. Funkcjonariusz publiczny, a taki status posiada Inspektor UKS i Dyrektor Izby Skarbowej, który w toku czynności służbowych dowiedział się o popełnieniu przestępstwa ma obowiązek prawny do zawiadomienia organów ścigania. WSA nie zawiesił z urzędu postępowania i nie podjął działań w celu ustalenia w drodze karnej znaczenia czynu dla prowadzonej sprawy, nie wykorzystał uprawnień Sądu wynikających z art.125 § 2 u.p.p.s.a. co jest zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, naruszeniem art.135, art.3 oraz art.125 § 1 pkt 2 i art. 125 § 2 u.p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. 8. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 9. Do pisma procesowego z dnia 11 września 2006 r. pełnomocnik skarżących dołączył do akt odpis wyroku Sądu Rejonowego w G. II Wydział Karny z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. akt [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 10. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 11. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej u.p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego, polegającym na jego błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego, ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Kwestionowanie prawidłowości przyjętych w sprawie ustaleń faktycznych może nastąpić wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej, wskazanej w art. 174 pkt 2 ww. ustawy, obejmującej zarzuty naruszenia wszelkich mających zastosowanie w postępowaniu sądowym przepisów procedury, jeśli naruszenie to mogło wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że pełnomocnik skarżących powołał się wyłącznie na podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a. 12. Za nietrafny należało uznać zarzut naruszenia art. 3 § 1, art. 134 § 1 i art.135 p.p.s.a. Zdaniem autora skargi kasacyjnej wyrażonego w jej uzasadnieniu, Sąd I instancji oddalając skargę nie wykonał swoich funkcji kontrolnych w stosunku do organów podatkowych i nie wypełnił swoich obowiązków ustawowych wynikających z art. 135 i art. 3 oraz art. 145 § 1 pkt c u.p.p.s.a. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 3 § 1 u.p.p.s.a., który przywołuje autor skargi kasacyjnej, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Jak wskazuje A. Kabat w komentarzu do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II), kryterium kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), który stanowi, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądów administracyjnych polega więc na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać w trzech płaszczyznach: a) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji innego aktu) lub działania z prawem materialnym, b) dochowania wymaganej prawem procedury, c) respektowania reguł kompetencji. Nie ulega wątpliwości, że Sąd I instancji taką kontrolę przeprowadził, co wynika wprost z treści wydanego orzeczenia. Dokonał w ramach swoich kompetencji oceny zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym i procesowym. To, ze wynik tej kontroli nie satysfakcjonuje strony skarżącej nie przesądza o wadliwości przeprowadzonej kontroli. Z kolei w myśl art. 135 u.p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Powyższy przepis ma zastosowanie jedynie w razie uwzględniania skargi. W takim wypadku podstawą do jego zastosowania będzie stwierdzenie, że akty lub czynności poprzedzające wydanie zaskarżonego aktu lub podjętej czynności naruszyły przepisy prawa materialnego lub procesowego. Przepis art. 135 używa pojęcia "sprawa". Orzecznictwo nakazuje nadać temu pojęciu szerokiego znaczenia, jednak nie może być ono traktowane jako nieograniczone. Granicę jego znaczenia wyznacza istota stosunku administracyjnoprawnego podlegająca załatwieniu w danej sprawie. W sytuacji, gdy przedmiotem postępowania jest, jak w niniejszym przypadku, wznowienie postępowania co do decyzji ostatecznej, brak jest możliwości objęcia przedmiotem kontroli rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu pierwotnym, o ile nie zachodzą przesłanki warunkujące jego wzruszenie. W postępowaniu nadzwyczajnym w pierwszej kolejności odpowiedzieć bowiem trzeba na pytanie, czy ostateczne rozstrzygnięcie dotknięte jest kwalifikowaną wadą określoną w tym przypadku w przepisie art. 245 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej Ordynacja podatkowa). Do tego zagadnienia sprowadza się zatem istota stosunku administracyjnego podlegającego załatwieniu w tejże sprawie, która może, co prawda, ulec poszerzeniu, ale tylko pod tym warunkiem, iż stwierdzone zostanie faktyczne występowanie wad określonych we wskazanym wyżej przepisie. Ponieważ zaś w niniejszej sprawie takich wad nie stwierdzono, której to oceny niniejszą skargą kasacyjną skutecznie nie podważono, nie doszło do poszerzenia istoty sprawy podlegającej załatwieniu, przez co odpadła możliwość wnikania w materię spraw eksponowanych przez stronę skarżącą. Pogląd taki, na gruncie sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji, wyrażono w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt FSK 2261/04, publ. LEX nr 187525. Pozostaje on aktualny także w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy. W rezultacie należy uznać powyższy zarzut za nieuzasadniony. 13. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono także zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 2 oraz art. 125 § 2 u.p.p.s.a. W czasie rozprawy przed Sądem I instancji podniesiono bowiem problem nie objęty wniesioną skargą dotyczący wyłączenie organów z postępowania wymiarowego co jednocześnie skutkowałby wyłączeniem Dyrektora Izby Skarbowej w B. z postępowania w sprawie wznowienia. Zgłoszenie tego wniosku wypełniać miało hipotezę art. 125 § 1 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Funkcjonariusz publiczny, a taki status posiada Inspektor UKS i Dyrektor Izby Skarbowej, który w toku czynności służbowych dowiedział się o popełnieniu przestępstwa ma obowiązek prawny do zawiadomienia organów ścigania. W postępowaniu wymiarowym ustalono, że przedmiotowe ciągniki zostały sprzedane co oznacza, zdaniem autora skargi, że W. J. zawiadamiając Prokuraturę Rejonową w P. o kradzieży dokonał przestępstwa przeciw wymiarowi sprawiedliwości. Przestępstwo to ścigane jest z urzędu i obowiązkiem prawnym funkcjonariuszy publicznych było zawiadomienie prokuratury o tym fakcie. Zaniechanie powiadomienia organów prokuratorskich jest czynem, którego ustalenie w drodze karnej może wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Rozstrzygnięcie to może decydować o ważności postępowania wznowieniowego oraz o rozstrzygnięciu dotyczącym uchylenia ostatecznej decyzji. WSA w Białymstoku wydając wyroku nie podjął wszystkich przewidzianych prawem środków w celu wykonania funkcji kontrolnej w stosunku do organów administracji publicznej. Oceniając powyższy zarzut skargi kasacyjnej należy wskazać, że po pierwsze Sąd odniósł się szczegółowo do powyższego problemu. Stwierdził, że jest to sugestia dotycząca możliwości wystąpienia przesłanki do wznowienia postępowania, zawartej w art. 240 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, tj. wydanie decyzji przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130 -132 tejże ustawy. Zwrócił uwagę, że powyższa kwestia została przywołana dopiero na etapie postępowania przed Sądem i nie była objęta wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego oraz wydanym w tej sprawie postanowieniem z 26 września 2005 r. o wznowieniu postępowania. Ponadto, na etapie postępowania wymiarowego prowadzonego przez organ kontroli skarbowej nie był składany wniosek o wyłączenie organu. Sąd I instancji nie dostrzegł też przesłanek wyłączenia inspektora kontroli skarbowej z mocy ustawy - art. 130 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 38 ust.2 ustawy z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.). Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Z kolei w art. 125 § 2 stanowi, że jeżeli postępowanie karne lub administracyjne nie jest jeszcze rozpoczęte, a jego rozpoczęcie zależy od wniosku strony, sąd wyznaczy termin do wszczęcia postępowania, w innych przypadkach może zwrócić się do właściwego organu. Sąd I instancji szczegółowo odniósł się do zarzutów strony w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podziela. W szczególności trafnym jest stwierdzenie, że powoływana przez stronę okoliczność może być co najwyżej rozpoznawana w zakresie przesłanki do wznowienia postępowania, zawartej w art. 240 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, tj. wydanie decyzji przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130 -132 tejże ustawy. To nie było natomiast przedmiotem decyzji i następnie kontroli sądowej. Stąd zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie uznano jako nieuzasadniony. 14. Jako nietrafny uznano także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a u.p.p.s.a. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej można jedynie wnioskować, że autor skargi kasacyjnej, zarzucając naruszenie przepisów postępowania chciał wskazać na niezastosowanie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być jednak precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne. Należy przy tym podkreślić, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 § 1 i 3 ww. ustawy), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej (wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2006 r., sygn. akt II OSK 1109/05, publ LEX nr 266425). Powyższe braki oraz fakt, iż zarzut naruszenia art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a bądź c u.p.p.s.a. bez powiązania z innymi przepisami naruszonymi przez Sąd I instancji należało uznać za bezzasadne. 15. Jak wskazano powyżej na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek przedstawienia podstaw kasacyjnych. Dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej pojawiły się zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej: art. 121, art. 120, art. 194. Pomijając kwestię wadliwości w takim konstruowaniu skargi kasacyjnej należy zauważyć, że Sąd administracyjny nie stosuje przepisów Ordynacji podatkowej. W tej sytuacji należy wyjaśnić, iż zarzucając naruszenie przepisów postępowania strona powinna wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, iż naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jako podstawa skargi kasacyjnej dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. Przypomnieć należy, że Sąd, który wydał zaskarżony wyrok działał na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Z powyższych względów również zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania regulujących postępowanie podatkowe, nie mogły zostać uwzględnione. 16. Dokonanej powyżej analizy skargi kasacyjnej nie mógł zmienić dołączony do pisma procesowego z dnia 11 września 2006 r. odpis wyroku Sądu Rejonowego w G. II Wydział Karny z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. akt [...]. Jak już wcześniej wskazano Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Przedłożony wyrok nie może mieć zatem wpływu na ocenę zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. 17. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, w związku z czym, działając na podstawie przepisów art. 184 w zw. z art. 204 pkt 1 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.