II SA/Łd 1049/12

SENTENCJA Dnia 14 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w W. na uchwałę Rady Gminy C. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie zasad odpłatności za korzystanie z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej postanawia: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. j.m. UZASADNIENIE Skargą z dnia 27 września 2012r. Prokurator Rejonowy w W. zaskarżył do sądu administracyjnego uchwałę Rady Gminy C. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasad odpłatności za korzystanie z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, iż wyrokiem z dnia 8 czerwca 2001r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 235/01, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Pismem z dnia 30 października 2012r. Prokurator Rejonowy w W., powołując się na ww. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2001r. złożył do Sądu oświadczenie o cofnięciu skargi z dnia 27 września 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, w skrócie P.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd ma obowiązek uznania cofnięcia skargi za dopuszczalne. Można odmówić uwzględnienia cofnięcia skargi w ściśle określonych sytuacjach, które wprost wynikają z uregulowania przepisu art. 60 P.p.s.a. W niniejszej sprawie Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne i ocenił, że nie zmierza ono ani do obejścia prawa, ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu. j.m.