II GSK 441/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 357/15 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego i odbiorników telewizyjnych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. W. na rzecz Ministra Infrastruktury i Budownictwa 1.800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 14 września 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 357/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił w całości skargę M. W. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za ich użytkowanie. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] czerwca 2014r. w K. przy ul. W. [...] w lokalu zajmowanym na potrzeby prowadzonej działalności przez M. W. przeprowadzono kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Kontrola została przeprowadzona w obecności M. W. - pracownika skarżącego. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono posiadanie w lokalu jednego odbiornika radiofonicznego i dwudziestu odbiorników telewizyjnych, które odbierały program. Do odbiorników doprowadzony był Cyfrowy Polsat. Na podstawie ustnego oświadczenia M. W. stwierdzono sześciomiesięczny okres używania odbiorników. W protokole z kontroli w rubryce oświadczenia (wyjaśnienia) osób zainteresowanych odnotowano: "Pani M. W. pracuje w hotelu sześć miesięcy i taki okres posiadania odbiorników telewizyjnych może potwierdzić." Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolerów i M. W. Do protokołu załączono oświadczenie M. W. opatrzone datą [...] czerwca 2014 r., z którego wynika, że odbiornik radiofoniczny i dwadzieścia odbiorników telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez stronę jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie było możliwe z uwagi na obecność gości w pokojach. Oświadczenie zostało podpisane przez M. W. Po przeprowadzeniu postępowania, w dniu [...] października 2014 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. wydał decyzję nakazującą M. W. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą A. rejestrację jednego odbiornika radiofonicznego i używanych dwudziestu odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie jednego odbiornika radiofonicznego i dwudziestu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w wysokości 11.580 zł. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Minister Administracji i Cyfryzacji, działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1204) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania M. W. od decyzji z dnia [...] października 2014 r. utrzymał w mocy tę decyzję. Minister Administracji i Cyfryzacji stwierdził m. in., że okoliczność używania przez skarżącego w dniu przeprowadzonej kontroli w lokalu zajmowanym na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej odbiorników RTV będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu nie budzi wątpliwości. W toku czynności kontrolnych M. W. miała możliwość złożenia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia kontroli, czy też okoliczności wskazanych w protokole, tj. w zakresie ilości i rodzaju używanych przez stronę odbiorników, a także okresu ich używania. Mogła także oświadczyć, że nie ma wiedzy w przedmiocie objętym kontrolą. Tymczasem podpisała protokół jak i dołączone do protokołu oświadczenie bez zastrzeżeń. Zdaniem organu II instancji M. W. uczestnicząc w dniu [...] czerwca 2014 r. w kontroli dysponowała wiedzą niezbędną dla ustalenia okoliczności faktycznych stanowiących podstawę dla organu I instancji do wydania decyzji i brak było podstaw do odmowy wiarygodności jej oświadczeniu odnośnie wyposażenia pokoi w odbiorniki telewizyjne i ich technicznych możliwości odbioru programów. M. W. była rozeznana w funkcjonowaniu prowadzonej przez stronę działalności, a zarazem świadoma celu kontroli, w której brała udział, zatem informacje od niej pochodzące stanowiły w ocenie organu pełnowartościowe źródło dowodowe, na podstawie którego możliwe było dokonywanie ustaleń stanu faktycznego sprawy. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących zaniechania faktycznego ustalenia, czy w pokojach gościnnych znajdują się odbiorniki RTV, a także czy znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, Minister Administracji i Cyfryzacji podniósł, że ustawodawca wskazując Pocztę Polską S.A. jako uprawnioną do przeprowadzania kontroli obowiązku rejestracji odbiorników nie wyposażył kontrolerów w ustawowe prawo do oglądania pomieszczeń, w których zlokalizowane są odbiorniki, wbrew woli właściciela lokalu czy osoby uczestniczącej w kontroli, zwłaszcza w sytuacji gdy obejrzenie pokoi nie było możliwe z powodu obecności gości hotelowych. Z tych też względów w sytuacji, gdy kontrolujący uzyskali informację, że dokonanie tego sprawdzenia nie jest możliwe z uwagi na brak dostępu do pokoi (np. pobyt gości w pokojach hotelowych), nie mieli żadnych podstaw do żądania umożliwienia wejścia do pokoi. Słusznie w takiej sytuacji oparli się na oświadczeniu osoby uczestniczącej w kontroli, które to oświadczenie nie pozostawiało wątpliwości, że stwierdzone w toku kontroli odbiorniki telewizyjne znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Skargę na opisaną wyżej decyzję wniósł M. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia zaistnienia deliktu administracyjnego w postaci używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Z protokołu przeprowadzonej kontroli w sposób jednoznaczny wynika bowiem, że w kontrolowanym lokalu znajdowały się odbiorniki, które były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór. Organy trafnie zatem zastosowały art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych i w sposób prawidłowy ustaliły opłatę za ich używanie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Sąd I instancji zaznaczył, że w mechanizmie odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. Zasadniczo bowiem jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy istotnie w jej przypadku doszło do sytuacji używania niezarejestrowanego odbiornika. Przy czym to protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie. W sprawie w kontroli uczestniczyła M. W. - pracownik skarżącego. Jej podpis na protokole kontroli należy, w ocenie WSA, uznać za potwierdzenie, że brała ona udział w kontroli oraz że nie kwestionuje ona jej ustaleń. Zdaniem Sądu nie ma przy tym znaczenia, czy faktycznie M. W. była umocowana do działania w imieniu skarżącego, gdyż żaden przepis ustawy o opłacie abonamentowej nie wymaga, by w toku kontroli udział brały osoby kontrolowane lub ich przedstawiciele. Poza tym, w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli, lecz składają oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. Protokół sporządzony w przepisanej formie przez upoważnionych kontrolerów zaliczyć należy do kategorii dowodów urzędowych wymienionych w art. 76 § 1 k.p.a. WSA podniósł, że protokół ze spornej kontroli został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz osobę obecną w lokalu i biorącą udział w kontroli. W ocenie Sądu dokonana następnie przez organy administracji ocena materiału dowodowego, a w szczególności protokołu z kontroli nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 80 k.p.a. Organy właściwie oceniły całość zebranego materiału dowodowego, a w szczególności protokół z kontroli, który stanowi podstawowy dowód w sprawie. Wbrew zarzutom skarżącego, późniejsze przesłuchanie strony czy innych osób w świetle jasnych ustaleń protokołu nie było konieczne zwłaszcza, że strona pouczona o treści art. 10 k.p.a. nie formułowała takich wniosków na etapie postępowania administracyjnego, a podniosła je dopiero w odwołaniu. Sąd nie dopatrzył się w sprawie jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby podważyć wiarygodność ustaleń bezstronnych i niezaangażowanych osobiście w sprawę kontrolerów, a tym samym odmówić mocy dowodowej protokołowi, który utrwalił wyniki kontroli. Osoba biorąca udział w kontroli nie wniosła do niego zastrzeżeń, podpisała protokół i w złożonym oświadczeniu potwierdziła ustalenia z niego wynikające. WSA zaznaczył, że do kontroli przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie mają zastosowania. W konsekwencji organ nie miał obowiązku uprzedzania skarżącego o planowanej kontroli. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. W. zaskarżając to orzeczenie w całości. Wyrokowi zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. oraz art. 136 k.p.a., polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd I instancji skargi i nieuchylenie decyzji organu II instancji w sytuacji, gdy organy obu instancji przy wydawaniu decyzji naruszyły przepisy proceduralne poprzez wadliwe (tj. sprzeczne z zasadą prawdy obiektywnej) przeprowadzenie postępowania dowodowego, niedokonanie wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz przekroczenie zasady uznania administracyjnego przy ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, skutkujące dokonaniem całkowicie dowolnej oceny dowodów i błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji przyjęciem, że w prowadzonym przez skarżącego obiekcie hotelowym znajduje się 20 odbiorników telewizyjnych i jeden odbiornik radiofoniczny, których stan umożliwia natychmiastowy odbiór programów telewizyjnych i radiowych; - naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 - 84d ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w szczególności art. 77 ust. 6 tej ustawy, poprzez przeprowadzenie kontroli w sposób sprzeczny z przepisami prawa i oparcie decyzji na dowodach przeprowadzonych w toku kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej jej autor wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że ustalenia organu opierają się wyłącznie na oświadczeniu M. W., nie zostały poparte innymi dowodami, np. z przesłuchania skarżącego, innych osób czy z oględzin. Dodatkowo podniesiono, że M. W. nie jest osobą upoważnioną do reprezentowania skarżącego i nie ma wiedzy o funkcjonowaniu obiektu hotelowego i jego wyposażenia. Organ kontrolujący nie podjął się też ustalenia, czy w pokojach gościnnych rzeczywiście znajdują się odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne oraz czy znajdują się one w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Poza tym skarżący wskazał, że nie był obecny podczas kontroli i nie został o niej poinformowany, co uniemożliwiło mu chociażby sprawdzenie, czy osoba kontrolująca posiada stosowane upoważnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a jedynie nieważność postępowania z przyczyn wskazanych w art. 183 § 2 pkt 1-6 ustawy bierze pod uwagę z urzędu. W ocenie składu orzekającego w rozpoznawanej sprawie brak podstaw by stwierdzić nieważność postępowania w rozumieniu powołanego przepisu. Kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku dokonywana była więc pod kątem oceny, czy narusza on przepisy wskazane w podstawach kasacyjnych a w konsekwencji, czy sformułowane zarzuty uzasadniały wniosek o jego uchylenie. Mając powyższe na uwadze skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna, z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw. I tak, nie mógł być uznany za trafny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. oraz art. 136 k.p.a. Niewątpliwie art. 7 k.p.a. stanowi o obowiązku organu podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei dookreślający zasadę prawdy obiektywnej art. 77 § 1 powołanej ustawy obliguje organ nie tylko do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, ale i do wyczerpującego jego rozpatrzenia, pod kątem okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej należy rozumieć w ten sposób, że organ albo czyni to z własnej inicjatywy, jeżeli uważa za konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, albo gromadzi w aktach sprawy dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. O tym zaś jakie fakty mają w sprawie znaczenie, decydują normy prawa materialnego. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie postawiono zarzutu naruszenia prawa materialnego. Z treści powoływanych w sprawie przepisów ustawy o opłatach abonamentowych wynika tymczasem, że za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika (art. 2 ust. 1 i 2). Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (art. 5 ust. 1). W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3 (art. 7 ust. 6). Z powyższego wynika więc, że okolicznością konieczną do wydania decyzji nakazującej rejestrację odbiornika oraz ustalającej opłatę jest ustalenie, czy doszło do używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. W rozpoznawanej sprawie okoliczność tę ustalono na podstawie oświadczenia pracownika skarżącego oraz wyników przeprowadzonej kontroli - uwzględniając, że zgodnie z art. 7 ust. 1 powołanej ustawy kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1. Zarzut dokonania ustaleń w sprzeczności z zasadą prawdy obiektywnej skarżący kasacyjnie upatruje w oparciu się wyłącznie na oświadczeniu pracownika – M. W. - treść którego nie została poparta innymi dowodami, np. dowodami z przesłuchania skarżącego, innych osób, czy dowodem z oględzin. Wiarygodności przeprowadzonych w sprawie dowodów jednak nie podważono. Twierdzenie skarżącego, że zatrudniony przez niego pracownik nie ma wiedzy o funkcjonowaniu obiektu hotelowego i jego wyposażenia jest całkowicie gołosłowne. Sam fakt kwestionowania przez skarżącego ustaleń opartych na oświadczeniach pracownika nie znaczy, że organ zobligowany był do poszukiwania dowodów potwierdzających odmienne stanowisko strony. Bez znaczenia jest przy tym, czy M. W. została upoważniona do reprezentowania skarżącego. Oświadczenia pracownika co do posiadania przez skarżącego niezarejestrowanych odbiorników jest bowiem oświadczeniem wiedzy nie zaś oświadczeniem woli. W kwestii pominięcia dowodu z przesłuchania skarżącego trzeba zaś wyjaśnić, że w myśl art. 86 k.p.a. jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę /.../. Pomijając fakt, że w rozpoznawanej sprawie w skardze kasacyjnej nie postawiono Sądowi I instancji zarzutu zaakceptowania ustaleń faktycznych dokonanych z uchybieniem tego przepisu, skład orzekający NSA przychyla się do poglądu, że dowód z przesłuchania stron jest jedynie dowodem posiłkowym (subsydiarnym), bowiem może być przeprowadzony wówczas, gdy po "wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku" pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy – a taki stan rzeczy w sprawie nie ma miejsca. Poza tym, skoro w myśl powołanego przepisu w sytuacji w nim opisanej organ "może" przesłuchać stronę, to sam fakt nieprzesłuchania strony nie może być podstawą do stwierdzenia, że decyzję wydano z naruszeniem prawa procesowego (por. wyrok NSA z 2 września 2016 r., II OSK 2659/14). Stosownie natomiast do art. 85 k.p.a. - także nieobjętego podstawami kasacyjnymi - organ administracji publicznej może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. W rozpatrywanym przypadku nie podważono tymczasem ustaleń, że oględziny - wobec obecności w dniu kontroli gości w pokojach hotelowych - nie były możliwe. W tym stanie rzeczy uznać należy, że Sąd I instancji - wbrew wywodom skargi kasacyjnej - nie miał podstaw, by zarzucić organom naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Kompletność materiału dowodowego oznacza zaś, że organ ocenia zebrany materiał w granicach prawem przewidzianej swobody - określonej art. 80 k.p.a. Nie można się zgodzić z autorem skargi kasacyjnej, że przepisowi temu uchybiono. Trafnie przyjęto bowiem, że całokształt zgromadzonych dowodów potwierdza poczynione ustalenia. W konsekwencji nie można też skutecznie twierdzić, że zachodziła potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego na etapie postępowania odwoławczego na zasadach określonych art. 136 k.p.a. Za usprawiedliwione nie mogą być też uznane zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 - 84d ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.) w szczególności art. 77 ust. 6 tej ustawy, poprzez przeprowadzenie kontroli w sposób sprzeczny z przepisami prawa i oparcie decyzji na dowodach przeprowadzonych w toku kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Ocena powyższego zarzutu wymaga uwagi, że prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych wymaga wskazania konkretnych przepisów - uchybienie którym miało mieć miejsce - jak i uzasadnienie w czym naruszenie każdego z nich się przejawia. Omawiany zarzut wymogów tych nie spełnia. Wskazany jako naruszony "w szczególności" art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej istotnie stanowi, że dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno-skarbowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy. Skarżący podnosił wprawdzie, że nie był obecny podczas kontroli i nie został o niej poinformowany, co uniemożliwiło mu chociażby sprawdzenie, czy osoba kontrolująca posiada stosowane upoważnienie, zaś pracownik – M. W. nie jest osobą upoważnioną do reprezentowania skarżącego, nie ma wiedzy o funkcjonowaniu obiektu hotelowego i jego wyposażenia. Tak określonych naruszeń skarżący kasacyjnie nie wiąże jednak z konkretnymi przepisami ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Ponadto - co najistotniejsze - zauważyć należy, że uregulowania zawarte w ustawie o opłatach, w szczególności w art. 7 tej ustawy, nie dotyczą kontroli działalności gospodarczej. Obowiązek zarejestrowania odbiorników telewizyjnych i radiowych oraz uiszczenia za nie opłaty wynika z ustawy o opłatach abonamentowych. Dotyczy on zarówno osób fizycznych posiadających odbiorniki w gospodarstwach domowych, jak i przedsiębiorców. Organ nie miał zatem obowiązku powiadamiania strony o terminie przeprowadzenia kontroli, przeprowadzenia jej w obecności kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej. Obowiązek taki nie wynika z przepisów powołanej ustawy i byłby sprzeczny z celem kontroli. W przeciwnym razie sprawdzenie, czy podmiot respektuje obowiązki w zakresie rejestracji odbiorników i ponoszenia opłat abonamentowych byłoby niemożliwe (por. prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 listopada 2014 r. VI SA/Wa 1343/14). Z tych wszystkich względów stwierdzić należy, że żadna z podstaw kasacyjnych nie znajduje usprawiedliwienia. Skarga kasacyjna podlega zatem oddaleniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku. Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2) wydano na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).