I GSK 1331/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz Sędzia del. WSA Małgorzata Jużków Protokolant Anna Wojtowicz – Hess po rozpoznaniu w dniu 3 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. P. Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 18 marca 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1113/09 w sprawie ze skargi C. P. Spółki z o.o. w K. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2009 r., o numerach: [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od C. P. Spółki z o.o. w K. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. kwotę 1500 (jeden tysiąc pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1113/09, wydanym w sprawach ze skarg [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania długu celnego, oddalono skargi. W świetle ustaleń Sądu [...] Spółka z o.o. w K., zwana dalej "skarżącą", działająca przez Agencje celną "[...]" S.A., zgłaszała do procedury dopuszczenia do obrotu winogrona świeże importowane z Turcji, według niżej wymienionych dokumentów SAD : 1. SAD nr OGL/352010/005084 z dnia [...].08.2005 r. 2. SAD nr OGL/352010/005166 z dnia [...].08.2005 r. 3. SAD nr OGL/352010/005262 z dnia [...].08.2005 r. 4. SAD nr OGL/352010/005295 z dnia [...].08.2005 r. 5. SAD nr OGL/352010/005397 z dnia [...].08.2005 r. 6. SAD nr OGL/352010/005504 z dnia [...].09.2005 r. 7. SAD nr OGL/352010/005592 z dnia [...].09.2005 r. 8. SAD nr OGL/352010/005763 z dnia [...].09.2005 r. 9. SAD nr OGL/352010/005764 z dnia [...].09.2005 r. 10. SAD nr OGL/352010/005854 z dnia [...].09.2005 r. 11. SAD nr OGL/352010/005872 z dnia [...].09.2005 r. 12. SAD nr OGL/352010/005947 z dnia [...].09.2005 r. 13. SAD nr OGL/352010/005959 z dnia [...].09.2005 r. 14. SAD nr OGL/352010/006111 z dnia [...].10.2005 r. 15. SAD nr OGL/352010/006232 z dnia [...].10.2005 r. 16. SAD nr OGL/352010/006482 z dnia [...].10.2005 r. 17. SAD nr OGL/352010/006700 z dnia [...].10.2005 r. 18. SAD nr OGL/352010/006950 z dnia [...].10.2005 r. 19. SAD nr OGL/352010/006956 z dnia [...].10.2005 r. 20. SAD nr OGL/352010/007042 z dnia [...].11. 2005 r. 21. SAD nr OGL/352010/007335 z dnia [...].11. 2005 r. W omawianych zgłoszeniach celnych towar zaklasyfikowano do poz. CN 0806 10 90 00 ze stawką celną "0". Towary objęto wnioskowaną procedurą i zwolniono do tej procedury bez przeprowadzenia rewizji celnej i bez weryfikacji zgłoszeń celnych. W świetle wyników kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącej, w trybie art. 78 ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1913/92 z dnia 12.10.1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, zwanej dalej "WKC" (Dz.UE.92.302.1 ze zm.), winogrona objęte zgłoszeniami celnymi nieprawidłowo zostały zataryfikowane do kodu 0806 10 90 00, jak dla winogron przeznaczonych do przetwórstwa, podczas gdy przedmiotem importu były winogrona stołowe świeże przeznaczone do bezpośredniego spożycia, objęte kodem CN 08061010, ze stawką celną 14,1%. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w N. T. decyzjami z dnia : • [...] grudnia 2007 r. - w odniesieniu do zgłoszeń celnych wymienionych w poz.1-4, • [...] grudnia 2007 r. - w odniesieniu do zgłoszeń celnych wymienionych w poz. 5-8, • [...] grudnia 2007 r. - w odniesieniu do zgłoszeń celnych wymienionych w poz. 9-11, • [...] grudnia 2007 r. - w odniesieniu do zgłoszeń celnych wymienionych w poz. 12-15, • [...] grudnia 2007 r. - w odniesieniu do zgłoszeń celnych wymienionych w poz. 16 17, • [...] grudnia 2007 r. – w odniesieniu do zgłoszenia celnego wymienionego w poz. 18-19, • [...] grudnia 2007 r. – w odniesieniu do zgłoszeń celnych wymienionych w poz. 20-21, powiadomił skarżącą o zaksięgowaniu retrospektywnym kwot uzupełniających długi celne, odpowiednio według kolejności zgłoszeń celnych, w wysokości: 1) 8.237,00 PLN, 2) 8.225,00 PLN, 3) 8.375,00 PLN, 4) 8.374,00 PLN, 5) 8.374,00 PLN, 6) 8.169,00 PLN, 7) 8.135,00 PLN, 8) 8.133,00 PLN, 9) 8.139,00 PLN, 10) 8.120,00 PLN, 11) 8.121,00 PLN, 12) 8.125,00 PLN, 13) 8.124,00 PLN, 14) 8.106,00 PLN, 15) 7.940,00 PLN, 16) 15.335,00 PLN, 17) 15.564,000 PLN, 18) 15467,00 PLN, 19) 15467,00 PLN, 20) 12592,00 PLN, 21) 8751,00 PLN. Dyrektor Izby Celnej w K. decyzjami z dnia [...] marca 2008 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Na powyższe decyzje wpłynęły skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., który prawomocnym wyrokiem z dnia 2 października 2008 r., sygn. akt III SA/Kr 583/08 uchylił zaskarżone decyzje. Sąd w powołanym wyroku: • Za oczywiście bezzasadne uznał wszystkie zarzuty skarżącej pod adresem funkcjonariuszy celnych dotyczące braku reakcji z ich strony w odniesieniu do zadeklarowanego kodu CN Taryfy celnej dla towarów objętych przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi. • Stwierdził brak w zaskarżonych decyzjach rozstrzygnięcia o wysokości długu, o taryfikacji towaru do odpowiedniego kodu CN i zastosowanej stawce celnej, czym naruszono art. 51 w związku z art. 23 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.). W myśl art. 51 tej ustawy, według redakcji z daty wydania zaskarżonej decyzji, organ celny, w drodze decyzji, określa kwotę należności wynikającą z długu celnego powstałego na podstawie art. 202-205, art. 210, art. 211 i art. 216 WKC, a także niezaksięgowaną kwotę należności wynikającą z długu celnego, gdy istnieją podstawy do jej zaksięgowania retrospektywnego na podstawie art. 220 WKC. Zgodnie z art. 23 Prawa celnego, zgłaszający oblicza i wykazuje w zgłoszeniu celnym kwotę należności przywozowych lub należności wywozowych (ust. 1). Jeżeli organ celny stwierdzi, że zgłaszający w zgłoszeniu celnym zadeklarował nieprawidłowe dane, mogące mieć wpływ na wysokość kwoty wynikającej z długu celnego lub zastosowaną procedurę celną, wydaje decyzję, w której określa kwotę wynikającą z długu celnego lub rozstrzyga o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia celnego zgodnie z przepisami prawa celnego (ust. 2). W przypadku, o którym mowa w ust. 2, organ celny nie wydaje postanowienia o wszczęciu postępowania. Za datę wszczęcia postępowania przyjmuje się datę przyjęcia zgłoszenia celnego (ust. 3). Po zwolnieniu towaru organ celny może, z urzędu lub na wniosek, wydać postanowienie, w którym zmienia nieprawidłowe dane zawarte w zgłoszeniu celnym, inne niż określone w ust. 2. Na postanowienie w sprawie zmiany służy zażalenie (ust. 4). Za niedopuszczalne uznano zastępowanie decyzji określającej kwotę długu celnego, decyzją o powiadomieniu dłużnika o retrospektywnym zarejestrowaniu kwoty długu celnego. • Przesądził istnienie po stronie skarżącej długu celnego, stosownie do przepisu art. 201 ust 2 WKC. W wykonaniu powyższego wyroku Naczelnik Urzędu Celnego w N. T. decyzjami z dnia [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] kwietnia 2009 r. obliczył niezaksięgowaną kwotę należności wynikających z długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu z tytułu importu winogron świeżych stołowych klasyfikowanych prawidłowo do kodu CN 0806101099, ze stawką celną 14 % w wysokości: 1). 8237,00 PLN, 2) 8225,00 PLN, 3) 8375,00 PLN, 4) 8374,00 PLN, 5) 8374,00 PLN, 6) 8169,00 PLN, 7) 8135,00 PLN, 8) 8133,00 PLN, 9) 8139,00 PLN, 10) 8120,00 PLN, 11) 8121,00 PLN, 12) 8125,00 PLN, 13) 8124,00 PLN, 14) 8106,00 PLN, 15) 7940,00 PLN, 16) 15335,00 PLN, 17) 15564,00 PLN, 18) 15467,00 PLN, 19) 15467,00 PLN, 20) 12592,00 PLN, 21) 8751,00 PLN. Z powołaniem się na przepis art. 63a ust. 2 pkt 23 Prawa celnego wyżej wymienione kwoty zostały zaliczone na poczet należności celnych. Zgodnie z art. 63a Prawa celnego, w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji określającej kwotę należności wynikającą z długu celnego lub uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy do rozpatrzenia właściwemu organowi celnemu, kwota należności uiszczonych na podstawie decyzji określającej tę kwotę staje się zabezpieczeniem kwoty wynikającej z długu celnego w dniu następującym po dniu doręczenia decyzji o stwierdzeniu nieważności lub uchyleniu przez organ celny lub po dniu doręczenia organowi celnemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego stwierdzającego nieważność lub uchylającego tę decyzję, wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności (ust. 1). W myśl ust. 2 powołanego wyżej artykułu, jeżeli w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia, o którym mowa w ust. 1, zostanie wydana nowa decyzja w tej sprawie, to: 1) różnica pomiędzy zabezpieczeniem, o którym mowa w ust. 1, a kwotą wynikającą z nowej decyzji, jako nadwyżka zabezpieczenia, podlega zwolnieniu; 2) pozostała część zabezpieczenia jest zaliczana na poczet należności wynikających z nowej decyzji. Dyrektor Izby Celnej w K., po rozpatrzeniu odwołań skarżącej, utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. W następstwie skarg skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., o czym była mowa na wstępie, oddalił skargi, podzielając stanowisko organu. W szczególności Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się zasadności podniesionego przez skarżącą zarzutu przedawnienia omawianego długu celnego. Zgłoszenie celne zostało przyjęte w dniu 9 sierpnia 2005 r., zaś w dniu 10 grudnia 2007 r. zapadły decyzje organu pierwszej instancji, powiadamiające o zaksięgowaniu retrospektywnym kwoty uzupełniającej dług celny. W dniu 27 grudnia 2007 r. zostało wniesione odwołanie od tych decyzji, które wbrew twierdzeniom skarżącej zawieszały bieg przedawnienia. Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Następnie w wyniku skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. w dniu 2 października 2008 r. zapadł wyrok uchylający decyzje obu organów. Po uchyleniu przez Sąd decyzji organ pierwszej instancji w dniach od 15 do 20 kwietnia 2009 r. wydał 21 decyzji odnośnie poszczególnych zgłoszeń. Zatem, od sierpnia 2005 r. (zgłoszenie celne) do grudnia 2007 r. (odwołanie zawieszające bieg terminu) upłynęły 2 lata i 4 miesiące i od grudnia 2008 r. (wyrok uchylający decyzje) do kwietnia 2009 r. (wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji po uchyleniu) upłynęły 4 miesiące, a więc łącznie upłynęły 2 lata i 8 miesięcy. Ponadto, zdaniem Sądu pierwszej instancji, z treści art. 221 ust. 3 WKC nie wynika, aby złożenie odwołania zawieszało bieg terminu przedawnienia jedynie w przypadku, gdy decyzja jest prawidłowa i w wyniku kontroli wyższej instancji, czy też sądu nie zostanie uchylona. Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się w działalności organu błędów związanych z nieprawidłowym wskazaniem stawki celnej w zgłoszeniu celnym. Podkreślił uprawnienie organu do dokonania zmian w zgłoszeniu celnym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art.63 a ust.2 pkt. 2 Prawa celnego, Sąd podzielił stanowisko organu, że przepis ten stwarza możliwość zaliczenia złożonego przez dłużnika zabezpieczenia na poczet należności celnych wynikających z nowej decyzji. Wprawdzie, zgodnie z ustaleniami powołanego wyroku z dnia 10 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Kr 583/ organ celny nie wydał wcześniej decyzji określającej kwotę długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu, niemniej jednak twierdzenie to wywołało skutek prawny dopiero w chwili uzyskania przez ten wyrok przymiotu prawomocności. Kwota należności celnych uiszczonych przez skarżącą w oparciu o decyzję organu celnego pierwszej instancji, następnie uchylonej przez Sąd Administracyjny, stała się zgodnie z przepisem art. 63a ust. 1 Prawa celnego kwotą zabezpieczenia w chwili doręczenia organowi celnemu odpisu wspomnianego prawomocnego wyroku. Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości, to jest we wszystkich sprawach połączonych do wspólnego rozpoznania, oraz zasądzenie zwrotu koszów postępowania. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach zaskarżenia, o których mowa w przepisach art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwana dalej "p.p.s.a." Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj.: a) art. 221 ust. 3 WKC w zw. z art. 220 ust. 1 WKC, art. 221 ust. 1 WKC i art. 243 WKC w zw. z art. 51 Prawa celnego w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że materialno-techniczna czynność powiadomienia dłużnika o kwocie długu celnego (nawet jeśli przed dniem 1 stycznia 2009 r. ta czynność miała formę decyzji), bez "zaksięgowania tego długu", a zatem bez wydania decyzji określającej kwotę długu celnego, umożliwia przyjęcie, iż dłużnik został powiadomiony o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego, a w konsekwencji, iż złożone przez niego odwołanie zawiesiło bieg terminu na powiadomienie go o kwocie długu celnego (mimo, iż "zaksięgowanie retrospektywne długu" nie miało miejsca) i decyzja w tym przedmiocie może być wydana; b) art. 63a ust. 2 pkt. 2 w zw. z art. 63a ust. 1 Prawa celnego poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że organ celny ma prawo przeznaczyć kwoty wpłacone na podstawie "decyzji powiadamiającej o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego", wydanej bez uprzedniego zaksięgowania kwoty długu celnego, a zatem bez decyzji określającej kwotę długu celnego, na zabezpieczenie kwoty wynikającej z długu celnego, mimo iż przepis ten wyraźnie ogranicza to prawo do sytuacji uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji określającej kwotę długu celnego; c) art. 63a ust. 2 pkt. 2 w zw. z art. 63a ust. 1 Prawa celnego poprzez ich zastosowanie do rozstrzygnięcia niniejszych spraw - niewłaściwe zastosowanie, będące następstwem błędnej wykładni, o której mowa powyżej, co w stanie faktycznym połączonych spraw było niedopuszczalne; d) art. 220 ust. 2 lit. b WKC w zw. z art. 62 ust. 1 i 2 WKC poprzez ich niezastosowanie (niewłaściwe zastosowanie) do rozstrzygnięcia niniejszych spraw, mimo iż skarżąca wykazała, iż błędna taryfikacja winogron świeżych została spowodowana błędem samych organów celnych, które do czasu wydania not wyjaśniających do taryfy celnej 2006 r., podobnie jak i skarżąca uznawały taryfikację stosowaną przez skarżącą i wszystkich pozostałych importerów winogron świeżych za prawidłową. Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.: a) art. 151 p.p.s.a., poprzez przyjęcie, iż skargi w połączonych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawach nie zasługują na uwzględnienie bowiem zaskarżone nimi decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. odpowiadają prawu, podczas gdy w rzeczywistości decyzje te, wobec wskazanych wyżej naruszeń prawa materialnego, rażąco prawo naruszają, co powinno było doprowadzić Sąd pierwszej instancji do uwzględnienia skarg w tych sprawach; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie do rozstrzygnięcia połączonych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw pomimo wskazanych wyżej naruszeń prawa, którymi obciążone były także decyzje w przedmiotowych sprawach, w konsekwencji czego Sąd pierwszej instancji powinien był dojść do wniosku, iż rozstrzygnięcia te naruszają prawo, co w konsekwencji powinno było doprowadzić do uwzględnienia skarg skarżącej; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 55 pkt. 2 Prawa celnego poprzez brak uchylenia decyzji organu drugiej instancji pomimo tego, iż organ ten utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji, obliczające i powiadamiające skarżącą o kwocie retrospektywnie zaksięgowanych długów celnych po upływie terminu na powiadomienie dłużnika o tych kwotach, czym naruszył art. 55 pkt. 2 Prawa celnego; d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z 220 ust. 1 WKC, art. 221 ust. 1 WKC i art. 243 WKC w zw. z art. 51 Prawa celnego w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008 r. w zw. z art. 221 ust. 3 WKC, poprzez przyjęcie, iż skuteczne jest powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego, która w ogóle nie została zaksięgowana i że w takim przypadku następuje powiadomienie dłużnika o zaksięgowanym retrospektywnie długu, które przerywa bieg przedawnienia tego długu; e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z 220 ust. 1 WKC, art. 221 ust. 1 WKC i art. 243 WKC w zw. z art. 51 Prawa celnego w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008 r., art. 55 pkt. 2 Prawa celnego w zw. z art. 221 ust. 3 WKC, poprzez przyjęcie, iż pierwsze "zaksięgowanie kwot długu celnego" może nastąpić po upływie 3 lat od dnia jego powstania; f) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z 134 § 1 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 217 WKC, art. 221ust. 1 i 3 WKC poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do daty retrospektywnego zaksięgowania przez organ celny kwoty długu celnego, co w konsekwencji uzasadnia przypuszczenia, iż ta zasadnicza kwestia - w świetle motywów i rozstrzygnięcia wyroku Trybunału Sprawiedliwości (drugiej izby) z dnia 28 stycznia 2010 roku w sprawie C-264/08, Belgische Staat przeciwko Direct Parcel Distribution Belgium NV - w ogóle nie była przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji; g) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez brak uzasadnienia wykładni rozszerzającej art. 63a ust. 2 pkt. 2 Prawa celnego w zw. z ust. 1 tego artykułu, która to wykładnia doprowadziła Sąd pierwszej instancji do konstatacji, iż organy celne nie tylko w przypadku uchylenia decyzji określających kwotę długu celnego, ale także w przypadku uchylenia decyzji wyłącznie powiadamiającej o niezaksięgowanej kwocie długu celnego, mają prawo przeznaczyć kwoty wpłacone przez skarżącą na zabezpieczenie długu celnego, podczas gdy literalne brzmienie art. 63a Prawa celnego uprawnienie organów celnych ogranicza wyłącznie do sytuacji uchylenia decyzji określającej kwotę długu celnego, które w odniesieniu do skarżącej nie zostały w ogóle wydane; h) art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez całkowity brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do części wskazywanych w skardze zarzutów skarżącej, w tym zwłaszcza podnoszonego przez nią zarzutu naruszenie przez zaskarżone decyzje art. 220 ust. 2 lit. b WKC; i) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 121 i 120 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, iż wydane przez organ decyzje w połączonych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawach nie naruszają zasady zaufania obywatela do państwa, mimo tego, iż organ - na co skarżąca przedłożyła dowody, niektóre ze zgłoszeń celnych składanych przez skarżącą w odniesieniu do identycznych winogron poddał "weryfikacji w zakresie taryfikacji i potwierdził przyjęty przez skarżącą kodu taryfy celnej, co upewniło skarżącą, iż stosowany przez nią kod taryfy celnej dla importowanych winogron jest prawidłowy. j) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 62 WKC i art. 121 i 120 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, iż wydane przez organ decyzje w połączonych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawach nie naruszają zasady zaufania obywatela do państwa, mimo tego, iż organ analizował (w odniesieniu do każdego ze zgłoszeń będących przedmiotem połączonych spraw) świadectwa zgodności dołączone do tych zgłoszeń, z których - jak stwierdził organ oraz Sąd pierwszej instancji - w sposób niebudzący wątpliwości wynikło, iż wskazywany przez skarżącą kod taryfy celnej był kodem nieprawidłowym, a mimo tego przez ponad 2 lata żadnego z tych zgłoszeń nie zakwestionował. Organy celne w odniesieniu do wszystkich importerów świeżych winogron z Turcji dokonały postimportowej kontroli zgłoszeń i uznały kod taryfy za nieprawidłowy bezpośrednio po opublikowaniu not wyjaśniających do taryfy celnej mimo, iż wcześniej dysponowały dokładnie tymi samymi danymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach. Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji. W pierwszej kolejności, co wymaga podkreślenia, skarga kasacyjna nie dostrzega konsekwencji prawnych wynikających z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 2 października 2008 r., sygn. akt III SA/Kr 583/08. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W niniejszej sprawie najbardziej istotna dla jej wyniku jest ocena prawna wyrażona we wspomnianym wyroku o istnieniu długu celnego obciążającego skarżącą, chociaż formalnie nie sprecyzowanego co do wysokości, co zostało wyraźnie wyartykułowane w uzasadnieniu tego wyroku. Natomiast argumentacja skargi kasacyjnej w przeważającej mierze jest właśnie ukierunkowana na wykazanie nieistnienia takiego długu, a to w związku z jego przedawnieniem, co stanowi przedmiot zarzutu naruszenia prawa materialnego w punkcie a) petitum skargi kasacyjnej w części dotyczącej naruszenia przepisów prawa materialnego oraz w punkcie e) petitum skargi kasacyjnej w części dotyczącej zarzutu naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa, akceptując stanowisko organów celnych o braku przedawnienia wspomnianych kwot długu celnego. Trzyletni okres na powiadomienie dłużnika przez organ celny, o którym mowa w art. 221 ust. 3 WKC, na mocy tego przepisu ulega zawieszeniu z chwilą złożenia odwołania, co w sprawie miało miejsce. Wbrew stanowisku skarżącej przepis ten nie daje jakichkolwiek podstaw dla czynienia rozróżnień co do skuteczności zawieszenia biegu przedawnienia w następstwie złożonego odwołania, w zależności od tego, czy wspomniane powiadomienie dłużnika, a tym samym wydana decyzja organu celnego, czyniły zadość obowiązującym wymogom, czy też nie (zasada lege non distinguente nec nostrum est distinguere). Intencja przepisu art. 221 ust. 3 WKC jest jasna i oparta na założeniu, że skoro strona składa odwołanie na czynność organu zmierzającą do wyegzekwowania długu celnego, to wówczas organ powinien zasadniczo zaniechać dalszych działań w tym kierunku i oczekiwać na wynik postępowania odwoławczego. Nie można więc zasadnie czynić organowi pierwszej instancji zarzutu, ze skutkiem przedawnienia należności celnej, że organ ten nie działał w sprawie do czasu rozpatrzenia wniesionego odwołania. W kontekście wniesionej skargi kasacyjnej kolejną konsekwencją wspomnianego wyroku z dnia 2 października 2008 r., której nie bierze się pod uwagę, jest przesądzenie w tym wyroku o bezzasadności wszystkich zarzutów skarżącej pod adresem funkcjonariuszy celnych, a dotyczących braku reakcji z ich strony w odniesieniu do zadeklarowanego kodu CN Taryfy celnej dla towarów objętych przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi. Natomiast takie zarzuty skarżąca postawiła w punkcie d) petitum skargi w części dotyczącej zarzutu naruszenia prawa materialnego przez Sąd pierwszej instancji, a także w punktach h), i) oraz j) zarzutów procesowych. Z uwagi na treść powołanego przepisu art. 153 p.p.s.a. wspomniane zarzuty nie są oparte na usprawiedliwionych podstawach. Nietrafny jest również podniesiony w punktach b) i c) petitum skargi kasacyjnej w części dotyczącej naruszenia prawa materialnego zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 63a ust. 2 pkt. 2 w zw. z art. 63a ust. 1 Prawa celnego, podniesiony również w punkcie g) w części dotyczącej zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Również w odniesieniu do tych przepisów skarga kasacyjna, wbrew ich treści, czyni kolejne nieuprawnione rozróżnienie uzależniające zastosowanie wskazanych przepisów od skuteczności decyzji powiadamiającej o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego. Przepis art. 63a ust. 1 Prawa celnego ma zastosowanie do każdej decyzji określającej kwotę należności wynikającą z długu celnego, jeżeli została uchylona, gdy jednocześnie sprawa przekazana została do rozpatrzenia właściwemu organowi celnemu. Nie są także oparte na uzasadnionych podstawach pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, co odnosi się także do zarzutu braku odniesienia się Sądu pierwszej instancji do wyroku Trybunału Sprawiedliwości (drugiej izby) z dnia 28 stycznia 2010 r. w sprawie C-264/08, Belgische Staat przeciwko Direct Parcel Distribution Belgium NV. Wyrok ten nie wnosi nic nowego do sprawy. Oba bowiem wspomniane wyroki sądu administracyjnego, a więc wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 2 października 2008 r., jak i wyrok zaskarżony skargą kasacyjną w niniejszej sprawie, zgodne są ze stanowiskiem zajętym we wspomnianym wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 28 stycznia 2010 r. w kwestii niedopuszczalności powiadomienia strony o kwocie podlegających zapłacie należności celnych bez poprzedzenia o zaksięgowaniu tej kwoty przez organ celny. Ten zarzut można postawić wcześniejszym decyzjom organów celnych wydanych w sprawie, ale zostały już one wyeliminowane z obrotu prawnego jeszcze przed datą omawianego wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 28 stycznia 2010 r., bo wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 2 października 2008 r. Ponadto skarga kasacyjna nie dostrzega wszystkich wniosków wynikających z punktu 5 sentencji wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 28 stycznia 2010 r. Nawet bowiem w sytuacji powiadomienia strony o kwocie podlegających zapłacie należności celnych bez poprzedzenia o zaksięgowaniu tej kwoty przez organ celny, zachodzi możliwość ponowienia tej czynności, przy poszanowaniu warunków przewidzianych w art. 221 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 i przepisów dotyczących przedawnienia, a więc także z uwzględnieniem zawieszenia biegu tego terminu w wyniku złożenia odwołania, co miało w sprawie miejsce. Toteż, w okolicznościach faktycznych sprawy brak odniesienia się do tego wyroku przez Sąd pierwszej instancji pozostawał bez wpływu na wynik sprawy. W tym stanie sprawy skarga kasacyjna, jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.). O kosztach postępowania orzeczono z uwzględnieniem przepisu art. 207 § 2 p.p.s.a., uznając że pełne zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu byłoby nieuzasadnione stopniem nakładu pracy poczynionym na obronę jego praw.