II SA/Ol 1184/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi spółki A na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Skargę na powyższe postanowienie złożyła Spółka A, wnosząc o uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 10 października 2012 r. skarżąca Spółka została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na ww. postanowienie w wysokości 100 zł stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został skutecznie doręczony 15 października 2012 r. Podobnie na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 10 października 2012 r. pismem z dnia 12 października 2012 r. Spółka A została wezwana do nadesłania dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (KRS, statut ...), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Podobnie jak w przypadku odpisu wskazanego wyżej zarządzenia, wezwanie zostało skutecznie doręczone Spółce w dniu 15 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z przepisem art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. W myśl zaś art. 220 § 1 powołanej ustawy sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku skargi, przewodniczący wzywa wnoszącego, aby pod rygorem jej odrzucenia, uiścił wpis w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż stosownie do art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Art. 29 p.p.s.a. stanowi natomiast, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Ze względu na brak dokumentu upoważniającego do działania, zarządzeniem z dnia 10 października 2012 r. skarżąca została wezwana do nadesłania dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (KRS, statut ...), w terminie 7 dni od doręczenia wezwania. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Wezwanie i odpis zarządzenia doręczono skutecznie Spółce 15 października 2012 r., pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sądowych niniejszej sprawy wynika, że skarżąca wpisu od skargi nie opłaciła, ani nie nadesłała żądanych dokumentów w zakreślonym terminie 7 dni, który upłynął w dniu 22 października 2012 r.. Wobec tego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 powołanej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji.