II OSK 298/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej I. K. i A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 października 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 349/18 w sprawie ze skarg I. K. i A. K. oraz U. sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 2 października 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 349/18, oddalił skargi . K. i A. K. oraz U. sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], w przedmiocie pozwolenia na budowę. Powyższą decyzją organ odwoławczy, na podstawie "art. 138 § 2" ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], wydaną w oparciu o art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. [...] S.A. z siedzibą w L. pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji [...] (sekcja między [...] a słupem [...] wraz z przebudową linii istniejącej na tym odcinku) na konkretnie oznaczonych działkach położonych w obrębie J. i O. [...], w gminie O. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do dokonania przez organy prawidłowej oceny co do spełnienia w tej sprawie wymogów do udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV (z przebudową linii istniejącej na odcinku objętym pozwoleniem). Przedłożony przez inwestora wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania terenu, przez który planowany jest przebieg inwestycji, a także z ustaleniami decyzji lokalizacyjnej i wymaganiami określonymi w decyzji środowiskowej. Spełniony jest zatem warunek, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W zakresie wymogu zawartego w przepisie art. 35 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, organy dokonały prawidłowej oceny, że projekt zagospodarowania terenu odpowiada wymaganiom określonym w przepisach techniczno-budowlanych, w szczególności w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. nr 192, poz. 1883). Jak trafnie zauważył Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z pkt VI decyzji środowiskowej został określony pas odziaływania, którego całkowita szerokość wynosić będzie po 10 m od osi linii i w tym obszarze będzie obowiązywał zakaz lokalizacji obiektów budowlanych przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Oddziaływanie elektromagnetyczne planowanej inwestycji zamknie się całkowicie w wydzielonym wzdłuż całej trasy budowanej linii elektroenergetycznej pasie technologicznym o szerokości ok. 20 m - po 10m po każdej stronie linii. Zgodnie z obowiązującymi normami wymienionymi w ww. rozporządzeniu nie przewiduje się przekroczenia poza tym obszarem standardów jakości środowiska, ustalonych w przepisach dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Sąd Wojewódzki zauważył także, że bez wpływu na prawidłowość dokonanej przez organy oceny co do spełnienia w niniejszej sprawie wymogu z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego pozostaje podnoszony przez skarżących zarzut braku w projekcie budowlanym odległości projektowanych linii od korony drzew, jak również zarzut nieokreślenia szczegółowych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych w zakresie obowiązku wycięcia przez inwestora na nieruchomości skarżących drzew, których wysokość będzie przekraczała tą określoną w decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Wskazał przy tym, że trafnie wywiódł Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i postępowanie w przedmiocie udzielenia zezwolenia na wycięcie drzew to dwa odrębne i niezależne postępowania administracyjne. Żaden z przepisów ustawy nie stanowi o konieczności posiadania zezwolenia na wycięcie drzew, by móc się ubiegać o pozwolenie na budowę. Tym samym, nie sposób przyjąć, aby zagadnienie związane z ewentualną wycinką drzew warunkowało udzielenie pozwolenia na budowę. Ponadto, na co prawidłowo zwrócił uwagę na rozprawie pełnomocnik inwestora, w projekcie zawarte są informacje na temat wpływu obiektu budowlanego na istniejący drzewostan. Mianowicie w części 1. projektu budowlanego dotyczącej projektu zagospodarowania terenu, w punkcie 7.5 (str. 21) zawarte są informacje dotyczące koniecznej wycinki drzew, których lokalizacja nie zapewnia wymaganej normą odległości gałęzi od przewodów linii. Zgodnie z tą normą przewody linii 110 kV powinny znajdować się w odległości 2,5 m +Del=2,5+0,85=3,35 od gałęzi rosnących w pobliżu drzew. Wskazano tam także, że wycinki drzew, krzewów oraz lasów realizowane będą w oparciu o decyzje pozwalające na ich wycinkę, wydane przez właściwe organy. Z tych też powodów, w ocenie Sądu, za chybiony uznać należało zarzut skarżących dotyczący naruszenia przez organy art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Wobec bowiem braku stosownej regulacji prawnej, inwestor nie miał obowiązku przedłożenia wraz z projektem budowlanym pozwolenia na wycinkę drzew. Wskazywane w skardze zezwolenie, wynikające z art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, w myśl art. 83f pkt 4 tej ustawy nie dotyczy drzew i krzewów na plantacjach, a z mocy art. 83d ust. 5 tej ustawy, jeżeli przyczyną usunięcia drzewa lub krzewu jest realizacja inwestycji wymagającej uzyskania pozwolenia na rozbiórkę lub pozwolenia na budowę, zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu może zostać wykonane pod warunkiem uzyskania pozwolenia na rozbiórkę lub pozwolenia na budowę, które kolidują z drzewami lub krzewami, będącymi przedmiotem zezwolenia. Przepisu nie stosuje się do inwestycji liniowych celu publicznego. W rozpoznawanej sprawie inwestycja jest inwestycją liniową celu publicznego. Sąd I instancji podkreślił również, że projekt budowlany spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. poz. 462 ze zm.). Projekt ten został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i legitymujące się przynależnością do właściwej, ze względu na zakres uprawnień, izby samorządu zawodowego. W tych okolicznościach spełnione zostały wszystkie wymogi do udzielenia pozwolenia na budowę określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Nie doszło także do sygnalizowanego przez skarżących naruszenia art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego, skoro przedłożony przez inwestora projekt budowlany był kompletny. W ocenie Sądu, organy dokonały też prawidłowej oceny co do wystąpienia w sprawie przesłanek określonych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu i nie jest też kwestionowane przez strony, posiadanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W zakresie nieruchomości, będących własnością skarżących, tj. dz. nr [...], obr. [...] m. [...], inwestor posiada ostateczne decyzje Starosty [...]: z dnia [...] maja 2017 r., znak [...] (ograniczającą sposób korzystania z części nieruchomości skarżących w celu założenia i przeprowadzenia linii 110 kV [...]) oraz z dnia [...] lipca 2017 r., znak [...] (zezwalającą na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości skarżących w celu założenia i przeprowadzenia linii 110 kV [...] zgodnie z decyzją z dnia [...] maja 2017 r.). Natomiast, w zakresie nieruchomości będących własnością Spółki, tj. dz. nr [...], obr. [...] m. [...], jak wynika z załączonego do wniosku oświadczenia, prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika z ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016 r., znak [...]. Reasumując, Sąd Wojewódzki stwierdził, że wobec spełnienia w rozpoznawanej sprawie wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co wynika wprost z art. 35 ust. 4 tej ustawy. Tym samym, nieuprawnione jest stawianie przez skarżących zarzutu naruszenia w tej sprawie art. 5 ust. 1 pkt 5 i 9 Prawa budowlanego. Z tych Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli I. K. i A.K., wnosząc o jego uchylenie w części w jakiej oddala on skargę skarżących, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucili: I. naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a., poprzez jego wadliwe zastosowanie, co polegało na zaniechaniu przez WSA uznania, iż organ II instancji winien był przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe celem uzupełnienia zebranego w sprawie materiału dowodowego (ewentualnie winien był zlecić uzupełnienia materiału dowodowego organowi I instancji), oraz że w następstwie nieprzeprowadzenia takiego uzupełniającego postępowania dowodowego organ II instancji wadliwie zaniechał dokonania następujących czynności: a) wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia projektu budowlanego wraz z planem zagospodarowania terenu przez wskazanie: maksymalnych wysokości drzew i roślin znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości w pasie technologicznym linii napowietrznej 110 kV relacji [...] (sekcja między [...] a słupem [...] na odcinku przebiegającym nad nieruchomością odwołujących) oraz odległości linii napowietrznej 110 kV relacji [...] (sekcja między [...], a słupem [...] na odcinku przebiegającym nad nieruchomością odwołujących) od wierzchołków drzew i roślin znajdujących się na tej nieruchomości, wymaganych dla zakończenia inwestycji i oddania inwestycji do użytkowania i uruchomienia linii napowietrznej 110 kV, b) wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia projektu budowlanego wraz z planem zagospodarowania terenu o inwentaryzację geodezyjną, uwzględniającą drzewa i rośliny przeznaczone do wycięcia (bądź przycięcia) w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji, c) wezwania wnioskodawcy do złożenia do akt postępowania decyzji o pozwoleniu na wycinkę drzew i roślin na działce odwołujących nr [...] (przed podziałem [...]), obręb [...] [...] miasta [...], dla której Sąd Rejonowy w [...], Wydział IV Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...], co stanowi warunek wstępny dla rozpoczęcia inwestycji objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę oraz udzielenia pozwolenia na budowę w przedmiotowej sprawie, - które to naruszenia przez WSA, polegające na zaniechaniu uznania, że winno było zostać przeprowadzone przez organ II instancji dodatkowe postępowanie dowodowe, miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy, prowadziło bowiem do uznania, iż dopuszczalne było wydanie decyzji, której dotyczyła skarga w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, a w następstwie prowadziło bezpośrednio do wydania skarżonego wyroku; 2) art 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 , art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez wadliwe zastosowanie, co polegało na zaniechaniu przez WSA uznania, iż organ II instancji uchybił obowiązkowi wszechstronnego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, w szczególności zaniechaniu uznania, że organ II instancji zaniechał przeprowadzenia analizy poprawności projektu budowlanego pod kątem zgodności z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi oraz uregulowaniami prawnymi takimi jak Polskie Normy, co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez Sąd, iż organ II instancji prawidłowo uznał, że (w szczególności) projekt budowlany jest kompletny, zgodny z przepisami prawa, a w następstwie spełnione są przesłanki wydania skarżonej decyzji i utrzymania w mocy decyzji Starosty, które to naruszenie przez WSA miało bezpośrednio wpływ na wynik sprawy, prowadziło bowiem bezpośrednio do wydania skarżonego wyroku; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 11 i art. 15 w zw. z art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez wadliwe zastosowanie, co polegało na zaniechaniu uznania przez WSA, iż organ II instancji nienależycie uzasadnił rozstrzygnięcia, od którego wniesiona została skarga, z uwagi na zaniechanie merytorycznego ustosunkowania się do kluczowych zarzutów skarżących zawartych w odwołaniu od decyzji Starosty, dotyczących braku w projekcie budowlanym wskazanych odległości projektowanych linii od korony drzew, jak również nieokreślenia w ww. decyzji szczegółowych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, w zakresie obowiązku wycięcia przez inwestora na terenie nieruchomości należących do skarżących w pasie eksploatacyjnym linii napowietrznej 110 kV relacji [...] drzew, których wysokość będzie przekraczała wysokość zgodną z decyzją Starosty z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości, co prowadziło do zaniechania uznania, iż nienależyte uzasadnienie decyzji, od której wniesiono skargę uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej, z uwagi na pominięcie w rozważaniach organu II instancji przywołanej wyżej okoliczności, które winny podlegać ocenie jako przesłanka dla wydania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy prowadziło bowiem bezpośrednio do wydania skarżonego wyroku; 4) art. 141 § 4 p.p.s.a., przez wadliwe zastosowanie, co polegało na zaniechaniu uzasadnienia skarżonego wyroku w sposób należyty, w tym zaniechaniu uzasadnienia odmowy uznania za zasadne zarzutów skargi w zakresie w jakim dotyczyły niewłaściwego zaniechania uznania przez organ II instancji, iż projekt budowlany winien zawierać wskazanie: maksymalnych wysokości drzew i roślin znajdujących się w pasie technologicznym linii napowietrznej 110 kV relacji [...] oraz odległości linii napowietrznej 110 kV relacji [...] od wierzchołków drzew i roślin znajdujących się na tej nieruchomości, a poprzestaniu wyłącznie na podaniu w uzasadnieniu skarżonego wyroku, iż zarzuty te nie są zasadne, ze wskazaniem, iż postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i postępowanie w przedmiocie udzielenia zezwolenia na wycięcie drzew to odrębne i niezależne postępowania oraz że w projekcie nadmieniono, iż istniejący drzewostan ma wpływ na obiekt budowlany oraz że może być konieczna wycinka drzew, których lokalizacja nie zapewnia wymaganej normą odległości od przewodów linii, które to naruszenie miało bezpośrednio wypływ na wynik sprawy, stanowi bowiem odzwierciedlenie faktu wydania skarżonego wyroku bez wszechstronnego rozważenia okoliczności, których dotyczą przedmiotowe zarzuty i prowadziło bezpośrednio do wydania skarżonego wyroku; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. "138 § pkt 1" k.p.a., poprzez wadliwe zastosowanie, co polegało na zaniechaniu uznania, iż organ II instancji wadliwie podzielił stanowisko organu I instancji i w konsekwencji bezzasadnie utrzymał decyzję pierwszoinstancyjną w mocy, w sytuacji gdy decyzja ta oparta została na niewyjaśnionym stanie faktycznym oraz została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i jako taka pozostawała wadliwa w stopniu przesądzającym jej uchylenie, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, prowadziło bowiem bezpośrednio do wydania skarżonego wyroku; 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., przez jego niezastosowanie, polegające na zaniechaniu uznania, iż decyzja, od której wniesiono skargę została wydana przez organ II instancji z naruszeniem przepisów prawa materialnego wskazanych w zarzutach niniejszej skargi przytoczonych poniżej, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy, co prowadziło bezpośrednio do oddalenia skargi i wydania skarżonego wyroku; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez błędna wykładnię, co polegało na przyjęciu, że kompletny projekt budowlany obiektu budowlanego w postaci linii elektroenergetycznej, która ma być zlokalizowana na nieruchomości, na której znajdują się drzewa i rośliny kolidujące z realizacją inwestycji nie musi obejmować inwentaryzacji geodezyjnej uwzględniającej drzewa i rośliny przeznaczone do wycięcia bądź przycięcia w związku z realizacją inwestycji, oraz oznaczenia maksymalnych wysokości drzew i roślin znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości w sąsiedztwie projektowanej linii elektroenergetycznej, jak również oznaczenia odległości koron drzew i roślin od linii elektroenergetycznej, której dotyczy projekt, w tym od jej przewodów, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania przedmiotowych przepisów, co wyrażało się w uznaniu, iż projekt budowlany w sprawie niniejszej przedłożony przez inwestora był kompletny oraz w następstwie na utrzymaniu przez organ II instancji wadliwej decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, pomimo niekompletności przedmiotowego projektu, co miało wpływ na wynik sprawy, prowadziło bowiem bezpośrednio do wydania skarżonego wyroku; 2) art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego, poprzez wadliwe zastosowanie, co polegało na błędnym przyjęciu przez WSA, iż organ II instancji prawidłowo uznał, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany wraz z projektem zagospodarowania terenu jest zgodny z wymaganiami określonymi w przepisach techniczno-budowlanych, w sytuacji gdy projekt ten nie odpowiada przepisom, w tym techniczno-budowlanym oraz zasadom wiedzy technicznej, w tym w szczególności nie zapewnia warunków bezpieczeństwa i higieny pracy (w tym nie wskazuje maksymalnych wysokości drzew i roślin znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości w sąsiedzkie projektowanej linii elektroenergetycznej, jak również odległości koron drzew i roślin od linii elektroenergetycznej, której dotyczy projekt, w tym od jej przewodów), a tym samym nie spełnia przesłanek do jego zatwierdzenia, co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez Sąd, iż słusznie organ II instancji utrzymał w mocy decyzję w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę mimo jej wadliwości, co miało wpływ na wynik sprawy, prowadziło bowiem bezpośrednio do wydania skarżonego wyroku; 3) art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego, poprzez jego wadliwe zastosowanie, co polegało na uznaniu iż organ II instancji słusznie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy brak było ku temu podstaw, w szczególności z uwagi na niekompletność przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego w zakresie braku wskazania maksymalnych wysokości drzew i roślin znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości w sąsiedztwie projektowanej linii elektroenergetycznej oraz odległości koron drzew i roślin od linii elektroenergetycznej, w tym przewodów przedmiotowej linii, nieprzedłożenia inwentaryzacji geodezyjnej uwzględniającej drzewa i rośliny przeznaczone do wycięcia, bądź przycięcia w związku z realizacją inwestycji, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, bowiem prowadziło bezpośrednio do wydania skarżonego wyroku; 4) art. 36 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przez jego niezastosowanie, polegające na zaniechaniu uznania, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy organ II instancji winien był uznać, że zachodziła potrzeba określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych w celu zapobieżenia wystąpienia zagrożenia pożaru bądź prażenia prądem w związku z istnieniem wysokich, kolidujących z inwestycją drzew na nieruchomości, na której miała być prowadzona inwestycja, której dotyczy postępowanie, które to naruszenie miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy i prowadziło bezpośrednio do wydania skarżonego wyroku; 5) art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, poprzez jego niezastosowanie, polegające na zaniechaniu uznania, iż decyzja organu II instancji zapadła z naruszeniem obowiązku poszanowania uzasadnionych interesów skarżących, którzy jako właściciele nieruchomości, znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, posiadają interes przejawiający się dążeniem do eliminowania zagrożeń dla życia i zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia i środowiska, które powstaną w wyniku realizacji przedmiotowego zamierzenia, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. [...] S.A. z siedzibą w L. wniosła o jej oddalenie. Przy piśmie procesowym z dnia 5 marca 2019 r. skarżący kasacyjnie przedłożyli "Porozumienie dotyczące warunków ustanowienia służebności przesyłu w związku z planowaną inwestycją przebudowy jednotorowej linii napowietrznej 110 kV [...]" zawarte w dniu 7 stycznia 2019 r. z P. [...] S.A. z siedzibą w L., jednocześnie wnosząc o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z ww. dokumentu na okoliczność zainicjowania przez inwestora postępowania administracyjnego w przedmiocie ograniczenia sposobu z korzystania nieruchomości skarżących kasacyjnie w sytuacji niezakończenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poczynienia przez strony ustaleń w zakresie zmiany przebiegu planowanych do przebudowy linii elektroenergetycznych w związku zamierzeniem inwestycyjnym, którego dotyczy niniejsze postępowanie, utraty aktualności projektu budowlanego zatwierdzonego na mocy decyzji nr [...] Starosty, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarządzeniem z dnia 6 września 2021 r., na podstawie art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), skierowano sprawę na posiedzenie niejawne, albowiem z uwagi na liczną ilość stron przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku nie jest możliwe. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, stwierdzić należy, że są one niezasadne. Z analizy tych zarzutów, wynika, że istota sporu dotyczy kwestii sporządzenia inwentaryzacji drzew, które będą podlegały wycince w trakcie realizacji inwestycji, a w konsekwencji, załączenia decyzji o pozwoleniu na jej dokonanie. Wobec powyższego podnieść należy, że przedmiotem postępowania w sprawie jest udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV (z przebudową linii istniejącej na odcinku objętym pozwoleniem). Jest to inwestycja celu publicznego, a przedłożony przez inwestora wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania terenu, przez który planowany jest przebieg inwestycji, a także z ustaleniami decyzji lokalizacyjnej i wymaganiami określonymi w decyzji środowiskowej. Jak trafnie ustalono, w części 1. projektu budowlanego dotyczącej projektu zagospodarowania terenu, w punkcie 7.5 (str. 21) zawarte są informacje dotyczące koniecznej wycinki drzew, których lokalizacja nie zapewnia wymaganej normą odległości gałęzi od przewodów linii. Zgodnie z tą normą przewody linii 110 kV powinny znajdować się w odległości 2,5 m +Del=2,5+0,85=3,35 od gałęzi rosnących w pobliżu drzew. Wskazano tam także, że wycinki drzew, krzewów oraz lasów realizowane będą w oparciu o decyzje pozwalające na ich wycinkę, wydane przez właściwe organy. Wobec powyższego, zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 136 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu przez organ odwoławczy wezwania inwestora do wskazania maksymalnych wysokości drzew, które będą poddane wycince, zaniechaniu wezwania do złożenia inwentaryzacji geodezyjnej uwzględniającej drzewa przeznaczone do wycięcia, jak również zaniechania wezwania inwestora do złożenia decyzji zezwalających na wycięcie drzew jest całkowicie niezasadny. Żaden z przepisów prawa budowlanego nie uzależnia bowiem udzielenia pozwolenia na budowę od uzyskania pozwolenia na wycięcie drzew. W związku z powyższym niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 11 i art. 15 w zw. z art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji organu II instancji, z uwagi na zaniechanie merytorycznego ustosunkowania się do kluczowych zarzutów skarżących zawartych w odwołaniu od decyzji Starosty, dotyczących braku w projekcie budowlanym wskazanych odległości projektowanych linii od korony drzew, jak również nieokreślenia w ww. decyzji szczegółowych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, w zakresie obowiązku wycięcia drzew przez inwestora na terenie nieruchomości należących do skarżących w pasie eksploatacyjnym linii napowietrznej 110 kV relacji [...]. Jak wyżej powiedziano, kwestie związane z wycinką drzew będą ewentualnie przedmiotem odrębnego postępowania. Odnośnie zarzutu naruszenia art 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 , art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez uchybienie przez organ II instancji obowiązkowi wszechstronnego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, w szczególności przez zaniechanie przeprowadzenia analizy poprawności projektu budowlanego pod kątem zgodności z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi oraz uregulowaniami prawnymi takimi jak Polskie Normy, to zarzut ten został wadliwie sformułowany. Pomijając fakt, że Polskie Normy nie stanowią przepisów prawa i brak jest podstaw do kontrolowania zaskarżonego aktu pod kątem zgodności z tymi normami, to zauważyć należy, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał, jakie konkretnie normy miał na myśli. Podobnie, mówiąc o sprzeczności projektu z przepisami prawa i przepisami techniczno-budowlanymi, nie wskazał tych przepisów. Tym samym, biorąc pod uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny, związany jest podniesionymi w skardze kasacyjnej zarzutami naruszenia przepisów prawa, tak sformułowany zarzut nie poddaje się kontroli w postępowaniu kasacyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie ustalać jakie przepisy prawa zostały naruszone, bowiem zakres badania sprawy w postępowaniu kasacyjnym wyznacza skarżący kasacyjnie przez właściwe sformułowane zarzuty. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wymieniony przepis stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, pisemne motywy powinny ponadto obejmować wskazania co do dalszego postępowania. Art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Zarzut, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się szczegółowo do wszystkich argumentów strony, stanowi istotne naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji, gdy taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść podjętego rozstrzygnięcia. Zarzuty w tym zakresie nie są jednak skuteczne, gdy mimo nieprawidłowego nawet uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu (art. 184 p.p.s.a.). Ponadto, przyjmuje się, że jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przyjęty, wówczas powołany przepis nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej. Błędnej oceny okoliczności faktycznych, czy też wadliwości argumentacji dotyczącej wykładni lub zastosowania prawa materialnego, nie można utożsamiać z brakami uzasadnienia wyroku pierwszoinstancyjnego. W związku z powyższym, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić właściwej płaszczyzny do skutecznego zakwestionowania stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można również skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. Powołany przepis dotyczy składników, zakresu i kompletności uzasadnienia, nie zaś oceny stanu faktycznego oraz prawnego ustalonego w postępowaniu administracyjnym i przyjętego przez sąd administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze powyższe, analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie dopatrzył się błędów, które obligowałyby do uwzględnienia skargi kasacyjnej w tym zakresie. Wobec powyższego niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. "138 § pkt 1" k.p.a., poprzez wadliwe zastosowanie, co polegało na zaniechaniu uznania, iż organ II instancji wadliwie podzielił stanowisko organu I instancji i w konsekwencji bezzasadnie utrzymał decyzję pierwszoinstancyjną w mocy, w sytuacji gdy decyzja ta oparta została na niewyjaśnionym stanie faktycznym oraz została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej stan faktyczny w sprawie został prawidłowo ustalony i był wystarczający do podjęcia decyzji zgodnie z wnioskiem inwestora. Na marginesie zwrócić należy uwagę, że naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wiąże się wyłącznie z naruszeniem przepisów postępowania, a nie przepisów prawa materialnego. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego, za nietrafne należało uznać zarzuty naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 i 5 Prawa budowlanego. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej przedłożony projekt budowlany był kompletny i zawierał wszystkie niezbędne uzgodnienia. Jak wyżej powiedziano, brak jest przepisu prawa obligującego inwestora do załączania do wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwentaryzacji geodezyjnej drzew przeznaczonych do wycięcia czy też decyzji zezwalającej na wycięcie drzew. Nadto, autor skargi kasacyjnej, podnosząc brak zgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi i przepisami zapewniającymi warunki bezpieczeństwa i higieny pracy, nie wskazał, które z tych przepisów zostały naruszone, co jak wyżej powiedziano uniemożliwia dokonania kontroli kasacyjnej zaskarżonego aktu. Nietrafny i częściowo niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego, poprzez wadliwe ich zastosowanie, w sytuacji, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy brak było ku temu podstaw, w szczególności z uwagi na niekompletność przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego w zakresie braku wskazania maksymalnych wysokości drzew i roślin znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości w sąsiedztwie projektowanej linii elektroenergetycznej oraz odległości koron drzew i roślin od linii elektroenergetycznej, w tym przewodów przedmiotowej linii, nieprzedłożenia inwentaryzacji geodezyjnej uwzględniającej drzewa i rośliny przeznaczone do wycięcia, bądź przycięcia w związku z realizacją inwestycji. Przepis art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego dotyczy projektów budowlanych dla inwestycji mogących być realizowanymi etapami. Jeżeli inwestor zamierza realizować poszczególne obiekty w różnym czasie ma obowiązek przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Dlaczego zatem wymieniony przepis miałby zostać naruszony w toku procedowania pozwolenia na budowę linii energetycznej autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił. Na pewno brak wskazania maksymalnych wysokości drzew i roślin znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości w sąsiedztwie projektowanej linii elektroenergetycznej oraz odległości koron drzew i roślin od linii elektroenergetycznej, nie mogą stanowić o naruszeniu wymienionego wyżej przepisu. Okoliczności powyższe nie mogą też stanowić o naruszeniu art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi bowiem, że projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Tak się też stało w niniejszej sprawie. Art. 36 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi, że w decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie potrzeby określa szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, organ odwoławczy powinien był uznać, że w sprawie zachodziła konieczność określenia szczegółowych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych w celu zapobieżenia wystąpienia zagrożenia pożaru lub porażenia prądem w związku z istnieniem wysokich, kolidujących z inwestycją drzew. Tak sformułowany zarzut jest nieuprawniony. Przede wszystkim, autor skargi kasacyjnej zakłada, że przy wykonywaniu robót budowlanych może wystąpić niebezpieczeństwo zaistnienia pożaru lub porażenia prądem. Na jakiej podstawie doszedł do takiego wniosku nie wyjaśnił. Rzeczą oczywistą jest, że aby doszło do porażenia prądem lub by wystąpił pożar związany z funkcjonowaniem linii energetycznej, koniecznym warunkiem jest by w danej linii energetyczne był włączony przepływ prądu. Trudno zakładać, że w trakcie budowy linii energetycznej przesyłana jest w niej jednocześnie energia elektryczna. Podniesiony zarzut odnosi się zatem do hipotetycznego stanu faktycznego przyjętego przez autora skargi kasacyjnej, a nie wynikającego z akt sprawy. Poza tym, formułując zarzut naruszenia prawa materialnego, autor skargi kasacyjnej kwestionuje w istocie ustalenia stanu faktycznego, co jest niedopuszczalne. Także ostatni z zarzutów naruszenia prawa materialnego tj. art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez zaniechanie uznania, iż decyzja organu II instancji zapadła z naruszeniem obowiązku poszanowania uzasadnionych interesów skarżących, jako właścicieli nieruchomości, znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, jest niezasadny. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie wynika, by realizacja zamierzenia inwestycyjnego miała stwarzać zagrożenie dla życia lub zdrowia skarżących kasacyjnie. W decyzji środowiskowej został określony pas odziaływania, którego całkowita szerokość wynosić będzie po 10 m od osi linii i w tym obszarze będzie obowiązywał zakaz lokalizacji obiektów budowlanych przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Oddziaływanie elektromagnetyczne planowanej inwestycji zamknie się całkowicie w wydzielonym wzdłuż całej trasy budowanej linii elektroenergetycznej pasie technologicznym o szerokości ok. 20 m - po 10m. po każdej stronie linii. Zgodnie z obowiązującymi normami nie przewiduje się przekroczenia poza tym obszarem standardów jakości środowiska, ustalonych w przepisach dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Trudno zatem mówić, że zaskarżona decyzja została wydana bez uwzględnienia zagrożeń dla życia i zdrowia ludzi. Odnosząc się do wniosku o dopuszczenie dowodu z treści dokumentu -Porozumienia z dnia 7 stycznia 2019 r. dotyczącego warunków ustanowienia służebności przejazdu w związku planowaną inwestycją przebudowy jednotorowej linii napowietrznej 110 kV [...], Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił go, bowiem dokument ten pozostaje bez wpływu na wynik postępowania w rozpoznawanej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.