II OSK 422/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur /spr./ sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 20 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 października 2020 r. sygn. akt II SA/Lu 169/20 w sprawie ze skargi P.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2020 r. znak: [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 21 października 2020 r. sygn. akt II SA/Lu 169/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę P.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lutego 2020 r. znak: [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych. P.K., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę kasacyjną od powołanego wyroku, zaskarżając orzeczenie w całości. Postawił zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 84 § 1 K.p.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działalności administracji publicznej skutkującą oddaleniem skargi pomimo naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania, polegających na nieprzeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego w zakresie w jakim wymagana byłą wiedza specjalistyczna i oparcie rozstrzygnięcia jedynie na wynikach czynności przeprowadzonych przez pracowników organu pierwszej instancji, co w konsekwencji doprowadziło do dokonania błędnych ustaleń faktycznych, sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, polegających na przyjęciu, że utwardzenie nawierzchni działki nr [...] wykonane zostało przez inwestorów zgodnie ze sztuką budowlaną oraz nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi, mienia, zwierząt i środowiska, a sposób jego wykonania nie daje uzasadnionych wątpliwości co do jego jakości. Podnosząc powyższy zarzut P.K. wniósł o: 1. uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania; 2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto wnoszący skargę kasacyjną oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływana również jako "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wnoszący skargę kasacyjną złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, zaś żadna z pozostałych stron, w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Następnie trzeba wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 P.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 P.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia zatem w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji [Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej "PINB") z [...] grudnia 2019 r. znak: [...] i [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej "WINB") z [...] lutego 2020 r. znak: [...]] stanowiły art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm. – stan prawny na dzień wydania decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji; dalej powoływana jako "P.b."). Mając powyższe na uwadze, należy w pierwszym rzędzie zauważyć, że zgodnie z art. 50 ust. 1 P.b., w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Stosownie natomiast do treści art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b., przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. W świetle zaś art. 51 ust. 7 P.b., przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Roboty budowlane, których dotyczyło przedmiotowe postępowanie polegały na wykonaniu utwardzenia powierzchni gruntu na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...] w gminie [...]. Jak wynika z art. 29 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 30 ust. 1 P.b. wykonanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Wobec tego, przesłanką wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 w stosunku do przedmiotowego utwardzenia mogło być wykonanie go w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (art. 50 ust. 1 pkt 2 P.b.) lub w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w przepisach(art. 50 ust. 1 pkt 4 in fine P.b.). Taką możliwość Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził w uchwale siedmiu sędziów z 3 października 2016 r. sygn. akt II OPS 1/16, stwierdzając, że "do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290, ze zm.), a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine". Skargę kasacyjną oparto na twierdzeniu, że Sąd pierwszej instancji błędnie nie dostrzegł mających miejsce w sprawie naruszeń przepisów postępowania określających obowiązki organów administracji w zakresie właściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jej wyjaśnienia. Autor skargi kasacyjnej odwołał się do art. 7 K.p.a., zgodnie z którym, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wskazał także na art. 77 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Podniósł wreszcie, że organy nadzoru budowlanego zobowiązane były do zastosowania w sprawie art. 84 § 1 K.p.a., zgodnie z którym, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Wnoszący skargę kasacyjną powiązał naruszenie powołanych przepisów K.p.a. przede wszystkim z nieprzeprowadzeniem przez organy nadzoru budowlanego dowodu z opinii biegłego. Ponadto stwierdził, że organy nie ustaliły stanu wód na gruncie istniejącego przed wykonaniem i po wykonaniu przez inwestorów utwardzenia terenu, nie przeprowadziły dodatkowych oględzin w porze deszczowej, nie sprawdziły, czy faktycznie woda opadowa spływa na nieutwardzony teren działki inwestorów, gdyż nie wykonano inwentaryzacji geodezyjnej (pomiarów sytuacyjno-wysokościowych) robót na terenie działki. Podniósł również, że tak organy administracji, jak i Sąd pierwszej instancji zmarginalizowały znaczenie dowodu ze złożonych przez niego fotografii dokumentujących szkodę wynikłą na skutek powstałego zalewiska na jego działce. Stanowisko P.K. nie znajduje oparcia w aktach sprawy, które pozwalają stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, iż organy nadzoru budowlanego należycie przeprowadziły postępowanie dowodowe i wyjaśniły wszystkie kwestie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W aktach znajduje się protokół kontroli (przeprowadzonej [...] sierpnia 2019 r.) i protokół oględzin (przeprowadzonych [...] września 2019 r.). Kontrola została przeprowadzona przez pracownika oraz inspektora, natomiast oględziny przez dwóch inspektorów Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...]. P.K. wziął udział zarówno w kontroli, jak i w oględzinach. Wywodził, że na skutek wykonania utwardzenia działki zostały zmienione stosunki wodne, został zmieniony kierunek spływu wód opadowych, co powoduje zalewanie należących do niego działek nr ew. [...] i nr ew. [...]. Do protokołu kontroli przeprowadzonej [...] sierpnia 2019 r. dołączono szkic sytuacyjny z zaznaczonym (czerwonymi strzałkami) spadkiem spornego utwardzenia. Zgodnie z zaznaczeniem, wzdłuż granicy z działką nr ew. [...] utwardzenie jest nachylone w kierunku nieutwardzonej części działki nr ew. [...]. Na szkicu zaznaczono także, oraz odnotowano w protokole, wykonanie betonowego obrzeża utwardzenia od strony nieruchomości skarżącego o wysokości 3 cm ponad poziomem utwardzenia. Ze szkicu wynika także, że równolegle do granicy obu działek utwardzenie jest równocześnie nachylone w stronę działki P.K. nr ew. [...]. Przy czym trafnie zwrócił uwagę, zarówno WINB, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, że z dołączonej do akt sprawy kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej (stanowiącej załącznik do decyzji Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2009 r. znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy) jednoznacznie wynika, że naturalny spadek terenu jest zgodny z ustalonym przez inspektorów Powiatowego Inspektoratu Budowlanego w [...] kierunkiem nachylenia wykonanego utwardzenia w stronę działki wnoszącego skargę kasacyjną, "kontynuowanym" na tej działce w stronę działki nr ew. [...] (stanowiącej drogę powiatową). W uzasadnieniu decyzji WINB z [...] lutego 2020 r. oraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku właściwie wskazano (podane na kopii mapy) następujące wielkości rzędnych terenu w kierunku drogi powiatowej: 1) na działce nr ew. [...]: 233,6 m n.p.m., 231,6 m n.p.m., 230,1 m n.p.m., 227,6 m n.p.m.; 2) w okolicach granicy działki nr ew. [...] z działką wnoszącego skargę kasacyjną nr ew. [...] 226,2 m n.p.m.; 3) w południowej części działki nr ew. [...] 224,8 m n.p.m. Trafnie też zauważono, że spadek wykonanego utwardzenia w kierunku drogi – zgodny z naturalnym spadkiem terenu w kierunku drogi – widoczny jest na zdjęciach wykonanych podczas kontroli. W aktach sprawy znajduje się także pismo P.K. z [...] lipca 2019 r., w którym zauważył, że właściciele działki nr ew. [...] "w bieżącym tygodniu" zaczęli utwardzać kostką brukową teren tej działki. Dalej zaś stwierdził, że utwardzenie powierzchni bez rozwiązania odprowadzania wód opadowych i zmiana konfiguracji terenu powodowało i będzie powodować zalewanie jego działek "jak to było podczas powodzi w czerwcu br.". Z kolei na dołączonej do odwołania fotografii wnoszący skargę kasacyjną poczynił adnotację: "Tak będą spływać wody po wybudowaniu utwardzenia i zmianie ukształtowania". Biorąc powyższe pod uwagę, nie można zgodzić się z wnoszącym skargę kasacyjną, że Sąd pierwszej instancji wadliwie "zignorował" znaczenie złożonych przez niego fotografii. Przeciwnie, wobec okoliczności ustalonych w trakcie kontroli i oględzin oraz na podstawie kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej, Sąd zasadnie uznał, że dowód w postaci fotografii dołączonej do odwołania nie mógł podważyć oceny organów nadzoru budowlanego, wedle której nie było podstaw do stwierdzenia, (1) że wykonanie utwardzenia terenu na działce nr ew. [...] może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia znajdującego się na działkach ewidencyjnych należących do skarżącego, bądź do stwierdzenia, (2) że utwardzenie zostało wykonane w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w przepisach, z których wynika zakaz zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości (§ 29 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz. U. z 2019 r. poz. 1065; stan prawny na dzień wydania decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji). Twierdzenie P.K. zawarte w piśmie z [...] lipca 2019 r. oraz adnotacja poczyniona na fotografii jednoznacznie wskazują bowiem, że zalewanie jego posesji miało miejsce przez wykonaniem utwardzenia. Sąd, odwoławszy się do treści art. 106 § 3 P.p.s.a. oraz dowodów zebranych przez organy nadzoru budowlanego, prawidłowo umotywował też brak potrzeby przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z fotografii dołączonych do skargi. Zwracając ponadto uwagę, że we wskazanym piśmie P.K. podniósł, iż zalewanie jego działek miało miejsce "podczas powodzi", należy zauważyć, że w świetle art. 14 pkt 43 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r. poz. 624 ze zm.) przez powódź rozumie się czasowe pokrycie przez wodę terenu, który w normalnych warunkach nie jest pokryty wodą, w szczególności wywołane przez wezbranie wody w ciekach naturalnych, zbiornikach wodnych, kanałach oraz od strony morza, z wyłączeniem pokrycia przez wodę terenu wywołanego przez wezbranie wody w systemach kanalizacyjnych. Treść powołanego przepisów wskazuje na to, że powódź jest zjawiskiem ze swej istoty nietypowym i czasowym, polegającym na pokryciu wodą terenu, który zwykle nie jest nią pokryty. Zalanie nieruchomości skarżącego podczas powodzi bynajmniej nie świadczy zatem o tym, że zagrożenie kolejnymi zalaniami spowodowane jest utwardzeniem terenu sąsiedniej nieruchomości. W świetle powyższego, za pozbawione podstaw należy uznać twierdzenie P.K., że stanowisko organów administracji, a następnie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zostało oparte "na wynikach nieprawidłowo dokonanych przez pracowników organu I instancji czynnościach wyjaśniających i z pominięciem istotnych okoliczności podnoszonych przez samego Skarżącego jako właściciela nieruchomości sąsiedniej", natomiast materiał dowodowy wadliwie został ograniczony do "odebrania oświadczenia od Pana W.B. – właściciela działki [...] i pobieżnych oględzin terenu". Odnosząc się do decydującego w ocenie skarżącego o wadliwości wydanych w sprawie decyzji zaniechania organów nadzoru budowlanego, tj. nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, trzeba natomiast podkreślić, że jakkolwiek postępowanie administracyjne jest oparte na zasadzie oficjalności, to w świetle art. 7 i art. 78 K.p.a., nie pozbawia to strony uprawnienia do samodzielnego zgłaszania wniosków dowodowych. W toku postępowania zakończonego decyzją WINB z [...] lutego 2020 r. znak: [...] P. K. nie składał jednak wniosków o przeprowadzenie dowodów, w szczególności dowodu z opinii biegłego. Ze wniosek taki bynajmniej nie można uznać zawartego w odwołaniu od decyzji PINB stwierdzenia, że "utwardzenie i zmiany ukształtowania terenu wybudowano bez poparcia rysunkami i obliczeniami hydrauliczno-hydrologicznymi z naruszeniem przepisów art. 6 Prawa budowalnego...". Trzeba natomiast zaznaczyć, że w świetle art. 84 § 1 K.p.a. powołanie biegłego ma charakter fakultatywny, zatem zależy od uznania organu prowadzącego postępowanie. Skorzystanie z tego środka dowodowego jest zasadne w sytuacji, gdy dla prawidłowego załatwienia sprawy, ze względu na poziom jej skomplikowania, wymagane są wiadomości, którymi nie dysponuje organ administracji. Wnoszący skargę kasacyjną łączy konieczność powołania biegłego z potrzebą uzyskania wiadomości specjalnych i odpowiedniej wiedzy z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, melioracji wodnych i postępowań wodnoprawnych, w przypadku –gdy jak twierdzi – przedmiotem postępowania było ustalenie, czy wykonany przez inwestorów obiekt budowlany spowodował zmianę stanu wód stwarzającą zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Uznaje także ze niezbędne wykonanie inwentaryzacji geodezyjnej wykonanych robót oraz pomiarów sytuacyjno-wysokościowych, na podstawie których można byłoby "sporządzić kierunek spływu wód opadowych i obliczyć ich ilość". Wiadomości, które w ocenie P.K. są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 in fine w zw. z art. 51 ust. 7 P.b., wykraczają jednak poza zakres postępowania prowadzonego na podstawie tych przepisów. W postępowaniu takim należy bowiem ustalić wyłącznie to, czy roboty budowlane zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska, bądź czy zostały wykonane w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w przepisach. Wiadomości te mogłyby natomiast mieć znaczenie dla postępowania prowadzonego w trybie art. 234 ust. 3 powołanej wyżej ustawy Prawo wodne, zgodnie z którym, jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, z urzędu lub na wniosek, w drodze decyzji, nakazuje właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności. W okolicznościach sprawy zakończonej decyzją WINB z [...] lutego 2020 r. organy nadzoru budowlanego - zatrudniające osoby wyspecjalizowane w zakresie budownictwa - posiadały wystarczającą wiedzę, by w oparciu o przeprowadzoną kontrolę i oględziny obiektu oraz dane przedstawione na kopii mapy zasadniczej stwierdzić, czy zachodziły podstawy do uznania, iż utwardzenie zostało wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska, bądź że zostało ono wykonane w sposób istotnie odbiegających od warunków określonych w przepisach prawa. WINB, a następnie Sąd pierwszej instancji, odniosły się do złożonej przez skarżącego do akt sprawy fotografii. Z przedstawionych wyżej względów nie było podstaw, by ocenę tę uznać za dowolną, niepopartą pozostałym materiałem dowodowym. P.K. nie złożył natomiast do akt sprawy innych dowodów, które mogłyby podważyć okoliczności ustalone przez organy nadzoru budowlanego, ani – jak już wskazano - nie zawnioskował o przeprowadzenie takich dowodów. Podniesione przez niego zastrzeżenia odnoście do prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego sprowadziły się natomiast do subiektywnej, a nieznajdującej oparcia w aktach sprawy tezy o braku wystarczających kwalifikacji inspektorów Powiatowego Inspektoratu Budowlanego w [...] oraz o pobieżności przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Jakkolwiek natomiast ciężar dowodu w postępowaniu administracyjnym zasadniczo spoczywa na organie administracji, to jeżeli na podstawie prawidłowo przeprowadzonego postępowania uzna on określoną okoliczność za udowodnioną, nie ma obowiązku "poszukiwania" kolejnych dowodów, mających na celu potwierdzenie odmiennego stanowiska prezentowanego przez stronę postępowania. Podstawy do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych z pewnością nie mogło stanowić wzmiankowane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej "ochlapywanie wodą i błotem" ogrodzenia, dojścia i budynku P.K. Tego typu okoliczności nie są podstawą do władczej ingerencji organu administracji w prawo własności nieruchomości inwestora, w którym mieści się m.in. możliwość zagospodarowania należącej do niego działki. Mogą być one podnoszone w ewentualnych sporach toczonych na drodze cywilnoprawnej. Mając powyższe na uwadze, postawiony w skardze kasacyjne zarzut naruszenia przepisów postępowania należało uznać za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.