II SA/Go 395/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka - Trzebiatowski Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi kasacyjnej F. spółki z o.o. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Go 395/21 w sprawie ze skargi F. spółki z o.o. na pismo Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia dotacji I. uchyla postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Go 395/21 o odrzuceniu skargi i zwrocie wpisu od skargi, II. uchyla zaskarżony akt, III. zasądza od Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy na rzecz skarżącej F. spółki z o.o. kwotę 1037 (jeden tysiąc trzydzieści siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] lutego 2021 r. F Sp. z o.o. zwróciła się do Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy (dalej jako: PUP) o udzielenie dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy przyznawanej na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. 2021 r., poz. 152, dalej jako: Rozporządzenie). PUP w piśmie z [...] lutego 2021 r. poinformował stronę o negatywnym rozpatrzeniu powyższego wniosku i jednocześnie podał, że dotację mogą otrzymać przedsiębiorcy, którzy spełniają łącznie następujące warunki: - na dzień 30 listopada 2020 r. prowadzili działalność gospodarczą, oznaczoną określonymi kodami Polskiej Klasyfikacji Działalności 2007 (dalej jako: PKD) jako rodzaj przeważającej działalności, - przychód z ich działalności uzyskany w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu 2020 r., - nie mieli zawieszonej działalności gospodarczej na okres obejmujący dzień 30 listopada 2020 r. oraz w dniu składania wniosku, - nie naruszyli ograniczeń, nakazów i zakazów w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej ustanowionych w związku z wystąpieniem stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Organ wyjaśnił, że z informacji zawartych w Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego wynika, iż na dzień 30 listopada 2020 r. spółka nie prowadziła działalności gospodarczej oznaczonej kodem PKD jako rodzaj przeważającej działalności w rozumieniu art. 15zze4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842, dalej jako: ustawa COVID-19), co wyklucza udzielenie dotacji. Od powyższego stanowiska organu F Sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła odwołanie, wskazując, że w powszechnie dostępnej ofercie prowadzonych przez spółkę zajęć grupowych wynika, iż jej działalność mieści się w zakresie działalności obiektów służących poprawie kondycji fizycznej (93.13.Z PKD), zatem kwalifikuje się ona do przyznania wnioskowanej dotacji. Pismem z [...] marca 2021 r., nr: [...], organ ponownie poinformował stronę skarżącą, że jej wniosek został rozpatrzony negatywnie, gdyż przedmiot prowadzonej przez nią działalności gospodarczej oznaczonej według PKD, jako rodzaj przeważającej działalności w rozumieniu art. 15zze4 ust. 1 ustawy COVID-19 wyklucza udzielenie dotacji. Nadto organ zaznaczył, że przepisy regulujące dotację nie przewidują trybu odwoławczego oraz możliwości wnoszenia skarg na wydane rozstrzygnięcia. PUP podkreślił, że przyznanie dotacji następuje w formie umowy cywilnej, od której nie przysługują administracyjne środki odwoławcze i wskazał możliwość wystąpienia z cywilnym powództwem do sądu. F Sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia [...] marca 2021 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę, zarzucając powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy: 1. przepisów prawa materialnego, tj.: – art. 40 ust 1 i 2 w zw. z art. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej w zw. z paragrafem 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie PKD, poprzez niezastosowanie w/w przepisów skutkujące odmową udzielenia skarżącej wnioskowanej dotacji z uwagi na to, że w danych zawartych w Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego dotyczących skarżącej brak było na dzień 30 listopada 2020 r. oznaczenia jako przeważającej działalności gospodarczej kodu PKD wskazanego w ustawie COVID-19, tymczasem z powyższych przepisów wynika, że PKD jest wskaźnikiem jedynie o charakterze statystycznym i nie powinno mieć jakiegokolwiek znaczenia dla określania przedmiotu działalności gospodarczej konkretnego przedsiębiorcy w sprawach nie mających charakteru statystycznego, w szczególności takich, w których od przedmiotu działalności zależy przyznanie uprawnienia o charakterze administracyjnoprawnych lub cywilnoprawnym, natomiast dominująca działalność realnie wykonywana przez skarżącą pozwala na zakwalifikowanie tejże działalności jako Działalność obiektów służących poprawie kondycji fizycznej (93.13.Z.), – art. 15 zze4 ust. 4 ustawy COVID-19 w zw. z §7 i n., Rozporządzenia, przez odmowę ustalenia prawa do dotacji pomimo spełnienia przez skarżącą wszystkich przewidzianych w niniejszych przepisach warunków, 2. przepisów postępowania, tj.: - art. 7 i 77§1 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP statuujących zasadę demokratycznego państwa prawnego, w tym stanowiącą jej istotny komponent zasadę ochrony zaufania obywateli do organów państwa i stanowionego oraz stosowanego przez nie prawa, wraz ze stanowiącą jej emanację zasadą prawa obywatela do dobrej administracji - w świetle której to zasady, każde działanie w formach władczych organu administracji publicznej, a nie tylko podejmowane w ramach sformalizowanego postępowania administracyjnego unormowanego w Kodeksie Postępowania Administracyjnego, powinno zostać poprzedzone wszechstronnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy - poprzez brak podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia rzeczywistego dominującego przedmiotu działalności gospodarczej odwołującej, co skutkowało przedwczesną odmową przyznania wnioskowanej dotacji. Z ostrożności procesowej strona skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów prawa, skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, tj.: – art. 20 k.p.a. w zw. z art. art. 15 zze4 ust. 1 ustawy COVID-19 w zw. z §7 ust 1 Rozporządzenia, poprzez wydanie skarżonego aktu przez PUP w sytuacji, gdy zgodnie z w/w przepisami organem właściwym w niniejszej sprawie jest starosta, co stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji (aktu) wskazaną w art. 156 §pkt 1 k.p.a. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu w całości, uchylenie rozstrzygnięcia PUP, uznanie przez Sąd, że skarżącej przysługuje prawo do wnioskowanej dotacji, zasądzenie na rzecz strony od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wniesionej skargi pełnomocnik skarżącej w pierwszej kolejności wyjaśnił, powołując się na treść wyroku WSA w Krakowie z 27 października 2017 r., I SA/Kr 787/17, że czynność organu administracji publicznej dotycząca zajęcia stanowiska w przedmiocie negatywnego zweryfikowania wniosku o udzielenie dotacji, stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). W ocenie skarżącej etap ustalania prawa do dotacji ma charakter administracyjny, natomiast wbrew twierdzeniom organu dopiero po pozytywnym rozstrzygnięciu etapu ustalenia prawa do dotacji następuje etap zawierania ze starostą umowy o dotację, który ma charakter cywilnoprawny. Nadto zdaniem strony skarżącej o administracyjnym charakterze pierwszego etapu procedury przyznawania dotacji rozstrzyganym w toku wydawania aktów, o których stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. oraz związanej z tym dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego, świadczy okoliczność, iż rozstrzygnięcie to posiada wszelkie cechy, które powinien mieć akt przewidziany w powyższym przepisie i na poparcie tego twierdzenia przedstawiła stanowisko zawarte w glosie do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 4 lutego 2008 r., I OPS 3/07 autorstwa Z. Kmieciaka. Wskazano w niej iż: za akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. uznaje się te, które: 1) w rozumieniu przepisów prawa materialnego i procesowego nie są decyzją lub postanowieniem; 2) mają charakter indywidualny, co wynika z określenia ich przedmiotu, a mianowicie uprawnień lub obowiązków, których dotyczą: 3) są podejmowane na podstawie przepisów prawa, które nie wymagają ich autorytatywnej konkretyzacji, lecz jedynie potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, co oznacza również, że stanowią one przejaw wiedzy organu wykonującego administrację publiczną: 4) są podejmowane w zakresie administracji publicznej, charakteryzując się między innymi jednostronnością działania; 5) są podejmowane przez podmiot wykonujący administrację publiczną. Skarżąca uzasadniając zasadność kontroli sądowoadministracyjnej w przedmiotowej sprawie powołała się także na stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z 24 stycznia 2012 r., I OSK 1736/11, w którym Sąd wskazał, że rozstrzygnięcie w zakresie odmowy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia dwóch stanowisk pracy dla skierowanych dwóch bezrobotnych ze środków funduszu pracy na podstawie przepisów rozporządzenia z dnia 17 kwietnia 2009 r. w sprawie dokonywania refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznawania bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej oraz form zabezpieczenia zwrotu otrzymanych środków (Dz. U. Nr 62, poz. 512 ze zm.) nie dokonuje się w formie decyzji administracyjnej, ale czynności z zakresu administracji publicznej. Następnie pełnomocnik skarżącej spółki odniósł się do kwestii naruszeń prawa dokonanych przez organ w niniejszej sprawie i wskazał, że literalna wykładnia §7 ust 1 Rozporządzenia wskazuje, iż warunkiem przyznania świadczenia jest prowadzenie określonego rodzaju działalności, odpowiadającej określonemu kodowi PKD, nie zaś wpisanie w Rejestrze Przedsiębiorców KRS danego podmiotu konkretnego kodu PKD. Skarżąca podkreśliła, że w załączniku do rozporządzenia, w którym wprowadzono klasyfikację działalności według kodów PKD, każdy kod posiada opis danej działalności pozwalający na zakwalifikowanie tejże działalności do konkretnej pozycji wymienionej w załączniku, wobec tego rozstrzygając czy dany podmiot prowadzi działalność, która umożliwia przyznanie świadczenia organ powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu ustalenia działalności faktycznie wykonywanej przez podmiot wnioskujący o przedmiotowe świadczenie, a następnie zweryfikować czy działalność ta odpowiada zawartemu w załączniku do Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności opisowi działalności, której kod PKD został wymieniony w ustawie COVID-19 jako dający podstawę do uzyskania świadczenia. Zdaniem skarżącej spółki organ dokonując ustalenia, iż przeważająca faktycznie wykonywana działalność danego podmiotu odpowiada opisowi kodu wymienionemu w wyżej wskazanych aktach prawnych oraz, że pozostałe wymienione w przedmiotowym akcie prawnym wymagania zostały spełnione, powinno skutkować przyznaniem jej wnioskowanej dotacji. Strona skarżąca wyjaśniła następnie, że oferta prowadzonych przez spółkę zajęć grupowych, w tym m.in. aktywności wzmacniające kondycję fizyczną, poprawiające sylwetkę, udoskonalające ciało i umysł, ćwiczenia ogólnorozwojowe, wzmacniające mięśnie, klasyfikuje jej działalność do kodu PKD 93.13.Z, zatem do działalności obiektów służących poprawie kondycji fizycznej. Zdaniem skarżącej uznać należy, że z uwagi na zorganizowany charakter prowadzonych szkoleń oraz obecność, nadzór i prowadzenie ich przez wykwalifikowanych i profesjonalnie przygotowanych instruktorów, prowadzona przez nią działalność jest zgodna z w/w kodem PKD. Pełnomocnik skarżącej spółki podniósł ponadto, że unormowania prawne związane z klasyfikacją działalności gospodarczej za pomocą kodów PKD wpisywanych do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego wskazują, że kody PKD zostały wprowadzone jedynie dla celów statystycznych. Zdaniem skarżącej spółki PKD stanowi jedynie umownie przyjęty, hierarchicznie usystematyzowany podział zbioru rodzajów działalności społeczno-gospodarczej, jakie realizują jednostki (podmioty gospodarcze). PKD wykorzystywane jest m.in. do klasyfikowania podmiotów gospodarczych dla potrzeb krajowego urzędowego rejestru podmiotów gospodarki narodowej REGON oraz przedstawiania struktury gospodarki narodowej z punktu widzenia społecznego podziału pracy. Skarżąca spółka zaznaczyła, że wskazane w rejestrze przedsiębiorców kody PKD nie kreują dla danego przedsiębiorcy uprawnienia do wykonywania określonego przedmiotu działalności gospodarczej, gdyż uprawnienie to powstaje z mocy samego prawa. Następnie skarżąca podniosła, że PKD jest wskaźnikiem jedynie o charakterze statystycznym i nie powinno mieć jakiegokolwiek znaczenia dla określania przedmiotu działalności gospodarczej konkretnego przedsiębiorcy w sprawach nie mających charakteru statystycznego, w szczególności takich, w których od przedmiotu działalności zależy przyznanie uprawnienia bądź obciążenie obowiązkiem o charakterze administracyjnoprawnym bądź cywilnoprawnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Go 395/21, w punkcie pierwszym sentencji odrzucił skargę wniesioną przez F Sp. z o.o. na pismo Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia dotacji oraz orzekł o zwrocie ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. stronie skarżącej kwoty 200 (dwieście) złotych tytułem wpisu sądowego od skargi (pkt 2 sentencji). ‘ W uzasadnieniu postanowienia Sąd uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż sprawa zawarcia umowy między starostą, a mikroprzedsiębiorcą ma charakter władczego rozstrzygnięcia organu administracji. Nie jest zatem stosunkiem administracyjnoprawnym, nie podlega więc kontroli sądowoadministracyjnej. Umowa jest bowiem formą regulacji stosunków w sferze cywilnoprawnej. Jeśli więc ustawodawca w akcie prawnym rangi ustawowej wprost wskazuje na umowę, jako na formę prawną właściwą dla dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej oznacza to, że właśnie w tej – cywilnoprawnej sferze – ustawodawca chciał pozostawić sprawy, które w ten sposób uregulował (vide: postanowienia: WSA w Krakowie: z 25 marca 2020 r., I SA/Kr 295/21, z 8 kwietnia 2021 r., I SA/Kr 278/21, WSA w Bydgoszczy z dnia 12 kwietnia 2021 r., I SA/BD 152/21, WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 12 października 2020 r., II SA/Go 378/20, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako: CBOSA). W rozpoznawanej sprawie uregulowanie takie znajduje się w art. 15zze4 ust. 1 ustawy COVID-19, który stanowi, że w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom COVID-19 starosta może, na podstawie umowy, udzielić ze środków Funduszu Pracy jednorazowo dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małemu przedsiębiorcy, wymienionych w tym przepisie. Sąd dodał, że w orzecznictwie ukształtowało się wprawdzie pojęcie tzw. hybrydowych postępowań czy sytuacji prawnych, w których pierwszy etap ma charakter administracyjnoprawny, a podejmowane na tym etapie czynności podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego i dopiero pozytywne zakończenie tego etapu dla wnioskodawcy prowadzi do zawarcia cywilnoprawnej umowy, jednakże wskazuje się przy tym wyraźnie, że przepisy prawa regulujące określoną instytucję powinny dawać podstawę do wyprowadzenia (wyinterpretowania) takiej dwuetapowości udzielenia dofinansowania, np. przewidywać, że pierwszy etap kończy się kwalifikacją pozytywną lub negatywną po ocenie spełnienia przesłanek (np. umieszczeniem na liście podmiotów dofinansowywanych lub odmową zakwalifikowania wniosku do dofinansowania), zaś drugi etap stanowi zawarcie umowy cywilnoprawnej (zob. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 26 listopada 2020 r., V SA/Wa 1549/20, CBOSA). W ocenie Sądu analiza art. 15zze4 ustawy COVID-19 nie wskazuje, że w sprawie udzielenia jednorazowej dotacji na podstawie umowy występuje "etap rozpatrzenia wniosku", który kończy się negatywną czynnością (aktem) adresowanym do podmiotu ubiegającego się o dotację. Uregulowanie nie zawiera również odesłania do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawodawca wyraźnie wskazuje zatem na tryb cywilnoprawny, a nie administracyjny. Jeżeli podstawą udzielenia wsparcia finansowego jest umowa cywilnoprawna, taki też charakter mają czynności związane z jej zawarciem (por. uchwałę siedmiu sędziów NSA z dnia 29 marca 2006 r., II GPS 1/06, postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r., I OSK 744/17, CBOSA). Sąd zwrócił uwagę, że ustawodawca wprost wskazał w ustawie COVID-19 przypadki, gdy przyznanie lub odmowa przyznania dofinansowania lub świadczenia mają charakter decyzji administracyjnej (por. art. 15a ust. 8 pkt 1 i 2, art. 15ga ust. 12, art. 15gg ust. 26, art. 15zv). Dodać należy, że w każdym z w/w przypadków ustawodawca przewidział od decyzji odmownej drogę odwoławczą przez złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 15a ust. 9 – do Prezesa Zarządu PFRON) lub odwołania (art. 15ga ust. 13 i art. 15gg ust. 27 – do samorządowego kolegium odwoławczego, art. 15zv ust. 2 – do właściwego sądu na zasadach określonych w Kodeksie postępowania cywilnego) (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 26 listopada 2020 r., V SA/Wa 1549/20, CBOSA). W ocenie Sądu pomimo, że starosta realizuje w drodze umowy zadania z zakresu administracji rządowej, to nie przesądza to o administracyjnoprawnym charakterze czynności dokonywanych w ramach wykonywania tych zadań. Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 marca 2006 r., II GPS 1/06, sam przedmiot działania nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, iż samorząd województwa może działać w tym zakresie tylko w formie aktów administracyjnych. Z powyższych względów Sąd stwierdził, że zaskarżonego pisma nie można zatem uznać za decyzję administracyjną czy też za inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Oznacza to, ze sądy administracyjne nie są właściwe w niniejszej sprawie i dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga została odrzucona. Pismem z dnia [...] lipca 2021 r. F Sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę kasacyjną od w/w postanowienia odrzucającego skargę, zarzucając naruszenie: prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: – art. 15 zze4 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy COVID-19 w zw. z §7 i n., Rozporządzenia, przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że rozstrzygnięcie organu o udzieleniu, bądź odmowie udzielenia dotacji ma charakter cywilnoprawny a nie administracyjnoprawny, pomimo iż posiada wszelkie cechy aktu o charakterze administracyjnoprawnym, w szczególności ma ono charakter indywidualny, jest podejmowane przez podmiot wykonujący administrację publiczną w warunkach nadrzędności jednego podmiotu nad drugim, co powinno skutkować uznaniem, iż rozstrzygnięcie organu podlega kontroli sądowoadministracyjnej, - art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez wydanie przez WSA w Gorzowie Wlkp. rozstrzygnięcia skutkującego faktycznym pozbawieniem skarżącego zagwarantowanego konstytucyjnie prawa do Sądu, bowiem z uwagi na fakt, iż przepis art. 15 zze4 ust. 1 w/w ustawy nie statuuje po stronie organu zobowiązania w znaczeniu cywilnoprawnym, jedynym realnym sposobem zweryfikowania poprawności rozstrzygnięcia o odmowie udzielenia wnioskowanej dotacji pod kątem merytorycznym, a co za tym idzie zagwarantowania skarżącej prawa o randze konstytucyjnej, jest poddanie go kontroli sądownictwa administracyjnego, przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy: - art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 ust. 4 p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi na rozstrzygnięcie organu w postaci odmowy udzielenia dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej, pomimo iż przedmiotowe rozstrzygnięcie organu posiada wszelkie cechy aktu administracyjnego, powinno zatem podlegać kontroli sądowoadministracyjnej, w skutek czego doszło o braku możliwości zweryfikowania pod kątem merytorycznym, czy odmowa udzielenia wnioskowanego świadczenia była zasadna, czy też nie. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, rozpoznanie skargi i zmianę zaskarżonego postanowienia, poprzez uchylenie zaskarżonego aktu administracyjnego o odmowie udzielenia dotacji oraz stwierdzenie, że wnioskowana dotacja przysługuje, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gorzowie Wlkp., a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 179a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego na tej podstawie orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Wskazany przepis umożliwia wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu dokonanie autokontroli zaskarżonego wyroku lub postanowienia, od którego przysługuje skarga kasacyjna. Przy czym z woli ustawodawcy, uchylenie zaskarżonego orzeczenia i ponowne rozpoznanie sprawy może nastąpić wówczas, gdy sąd ten uzna, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione lub w razie stwierdzenia przesłanek nieważności. Należy wskazać, że zgodnie z art. 15zze4 ust. 1 ustawy COVID-19 - w wersji aktualnej na dzień złożenia przez stronę skarżącą wniosku (2 lutego 2021 r.) - W celu przeciwdziałania negatywnym skutkom COVID-19 starosta może, na podstawie umowy, udzielić ze środków Funduszu Pracy dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małemu przedsiębiorcy, o których mowa odpowiednio w art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, którzy na dzień 30 września 2020 r. prowadzili działalność gospodarczą, oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 49.39.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.2l.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.2l.Z, 79.90.A, 82.30.Z, 85.5l.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z, i których przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w październiku albo listopadzie 2020 r. był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego odpowiednio w październiku albo listopadzie 2019 r. Przepis art. 15zze4 ust. 1 ustawy COVID-19 stanowi, że oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020 r. W ocenie Sądu zasadnie podniesiono w skardze kasacyjnej, że etap ustalania prawa do dotacji ma charakter administracyjny z uwagi na fakt, że jest ona przyznawana w warunkach władztwa administracyjnego organu publicznego wobec uczestnika obrotu gospodarczego. Z kolei fakt, że dotacja jest udzielana w drodze umowy nie oznacza, że jest to czynność z zakresu prawa cywilnego. Strona skarżąca trafnie wskazała, że regulacja zawarta w art. 15zze4 ust. 1 ustawy COVID-19 nie stanowi podstawy w razie odmowy przyznania dotacji do wystąpienia z roszczeniem cywilnoprawnym do sądu powszechnego. Odmowa przyznania dotacji stanowi zatem akt administracyjny. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie dotyczącym analogicznej konstrukcji zawartej w art. 15 zzb ust. 1 ustawy COVID 19. Wskazano, że umowa o której mowa w ww. przepisie nie jest klasyczną umową cywilnoprawną. Wynika to z faktu, że zawieranie umowy wiąże się realizacją zadań organu administracji, które są finansowane ze środków Funduszu Pracy. W przepisie 15zze4 ust. 1 ustawy COVID-19 użyto zwrotu "starosta może na podstawie umowy udzielić". Ustawodawca przemilczał, w jakiej formie ma nastąpić odmowa przyznania świadczenia. Z uwagi na to, że mamy tu do czynienia z dysponowaniem przez starostę środkami z funduszu pracy, nie mamy tu typowej relacji cywilnoprawnej, ale administracyjnoprawną konstrukcję związaną z podejmowaniem aktu w oparciu o ustawowe upoważnienie do dysponowania środkami funduszu. W tym działaniu (rozstrzygnięciu), poprzedzającym zawarcie umowy, należy również dopatrywać się władczości administracyjnoprawnej, a rozstrzyganie o tym, że dany podmiot nie spełnia przesłanek, aby zawrzeć z nim umowę, na podstawie, której otrzyma wsparcie, należy uznać za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Pierwszy etap oparty jest o konstrukcje administracyjnoprawne, natomiast drugi etap stanowi ten cywilnoprawny. Stwierdzenie przez organ, że w konkretnym przypadku nie zawrze umowy na podstawie art. 15zze4 ust. 1 ustawy COVID-19 stanowi rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej, które ponadto odnosi się do sytuacji prawnej podmiotu wnioskującego o zawarcie takiej umowy (zob. postanowienia NSA: z dnia 24 sierpnia 2021 r., I GSK 748/21, z dnia 28 maja 2021 r., I GSK 333/21 z dnia 27 maja 2021 r., I GSK 229/21, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2021 r., I SA/Gd 350/21, CBOSA). Mając na uwadze zapewnienie stronie skarżącej prawa do sądu oraz treść pisma z dnia 2 marca 2021 r. w którym wskazano powód odmowy przyznania dotacji i stwierdzono, że odmowa udzielenia dotacji nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, Sąd uznał, że właśnie to pismo stanowi akt o którym w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. podlegający kognicji sądu administracyjnego. Z powyższych względów Sąd uznał, że zaszły przesłanki do zastosowania przepisu art. 179a p.p.s.a. i dlatego na jego podstawie Sąd uchylił postanowienie własne z 19 maja 2021 r. o odrzuceniu skargi. Przechodząc do oceny merytorycznej wniesionej skargi należy wskazać, że sporna w sprawie jest kwestia spełnienia przez stronę skarżącą przesłanek do uzyskania dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małemu przedsiębiorcy, a dokładnie przesłanki prowadzenia 30 września 2020 r. "przeważającej działalności" gospodarczej w zakresie uprawniającym do uzyskania. W ocenie organu, w przypadku strony skarżącej kod PKD "przeważającej działalności" ujawniony w Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego stanowił 46.90.Z i tym samym nie uprawnia do przyznania dotacji. Należy wskazać, że klasyfikacja PKD unormowana jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. z 2007 r. Nr 251 poz. 1885 ze zm.); dalej: "rozporządzenie PKD". Rozporządzenie PKD wydane zostało na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. z 2020 r. poz. 443 ze zm. – dalej jako u.o.s.p.) W tym akcie, odnośnie do "przeważającej działalności", w załączniku Zasady PKD Zasady Budowy Klasyfikacji w pkt 7, wyjaśniono jedynie, że przeważającą działalnością jednostki statystycznej jest działalność posiadająca największy udział wskaźnika (np. wartość dodana, produkcja brutto, wartość sprzedaży, wielkość zatrudnienia lub wynagrodzeń) charakteryzującego działalność jednostki. W badaniach statystycznych zalecanym wskaźnikiem służącym do określenia przeważającej działalności jest wartość dodana. Jednocześnie, wśród danych ewidencyjnych podlegających wpisowi jest również numer identyfikacyjny REGON przedsiębiorcy, o ile taki posiada (art. 5 ust. 1 pkt 3). W art. 42 ust. 3 pkt 4 wskazano, że wpisowi do krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej (REGON) podlegają informacje dotyczące wykonywanej działalności, w tym rodzaj przeważającej działalności. Informacje te są wpisywane do rejestru na wniosek danego podmiotu. Do wniosku dołącza się dokumenty określone przepisami innych ustaw, potwierdzające powstanie podmiotu albo podjęcie działalności, zmianę cech objętych wpisem bądź skreślenie podmiotu. W samej ustawie o statystyce publicznej nie zawarto definicji terminu "przeważającej działalności" gospodarczej, ale w art. 46 u.o.s.p. zawarta jest delegacja ustawowa do określenia sposobu i metodologii prowadzenia oraz aktualizacji rejestru podmiotów, wzory wniosków, ankiet i zaświadczeń, uwzględniając konieczność zapewnienia kompletności oraz aktualizacji danych gromadzonych w tym rejestrze. Sposób kodowania wykonywanej działalności, w tym rodzaju przeważającej działalności, określa § 9 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie sposobu i metodologii prowadzenia i aktualizacji krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej, wzorów wniosków, ankiet i zaświadczeń z dnia 30 listopada 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 2009 ze zm.), w którym w § 9 ust. 1 przewidziano, że wykonywaną działalność wpisuje się w postaci wykazu rodzajów działalności kodowanych według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) na poziomie działu, grupy, klasy lub podklasy, a rodzaj przeważającej działalności na poziomie podklasy, zaś w § 9 ust. 2 pkt 1, że rodzaj przeważającej działalności ustala się odpowiednio, w przypadku osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, których celem jest osiągnięcie zysku, zakładów działalności gospodarczej, stowarzyszeń organizacji społecznych, fundacji, związków zawodowych, kościołów - na podstawie procentowego udziału poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów ze sprzedaży lub, jeżeli nie jest możliwe zastosowanie tego miernika, na podstawie udziału pracujących, wykonujących poszczególne rodzaje działalności, w ogólnej liczbie pracujących. W orzecznictwie wskazuje się, że na gruncie przedstawionego uregulowania prawnego, możliwym sposobem odkodowania terminu "przeważającej działalności" jest przyjęcie go w znaczeniu wynikającym z ww. przepisów statystycznych. Statystyczny charakter ma też informacja o tzw. działalności przeważającej, którą dany podmiot powinien obowiązkowo podać rejestrując firmę. Zatem, należy stwierdzić, że podmiot uprawiony do otrzymania dotacji, to podmiot prowadzący na dzień 30 września 2020 r., przeważającą działalność według podanego w PKD, a dana przeważająca działalność jest ustalona na podstawie procentowego udziału poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów ze sprzedaży lub, jeżeli nie jest możliwe zastosowanie tego miernika, na podstawie udziału pracujących, wykonujących poszczególne rodzaje działalności, w ogólnej liczbie pracujących (wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 19 maja 2021 r., II SA/Go 210/21, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2021 r., I SA/Gd 350/21, CBOSA). Należy również zwrócić uwagę na charakter zapisów w KRS. Przepis art. 40 pkt 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 112), stanowi, że w dziale 3 rejestru przedsiębiorców zamieszcza się następujące dane: przedmiot działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) - nie więcej niż dziesięć pozycji, w tym jeden przedmiot przeważającej działalności na poziomie podklasy, z tym że w przypadku oddziałów przedsiębiorców zagranicznych, głównych oddziałów zagranicznych zakładów ubezpieczeń oraz głównych oddziałów zagranicznych zakładów reasekuracji przedmiot działalności i przedmiot przeważającej działalności określa się dla oddziału. Bardziej szczegółowych uregulowań tej kwestii brak. W doktrynie podnosi się, że przedmiot działalności wskazany we wniosku nie może różnić się od przedmiotu działalności określonego w umowie lub statucie, nie musi jednakże stanowić jego dosłownego powtórzenia (por. A. Michnik w Komentarzu do ustawy o KRS, Komentarz LEX 2013). Oznacza to tym samym, że można wybrać jeden numer na poziomie podklasy z działów wpisanych w umowie spółki. Numer na poziomie podklasy powinien mieścić się w dziale z umowy, a nie np. wykraczać poza wpisany w umowie przedmiot działalności. Należy mieć na uwadze, że ustawa COVID-19 wraz z ustawami ją nowelizującymi, tj.: z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568), ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie systemu ochrony zdrowia związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (Dz. U. z 2020 r. poz. 567) i ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o systemie instytucji rozwoju (Dz. U. z 2020 r. poz. 569) wchodzą w skład tzw. pakietu ustaw Tarczy Antykryzysowej 1.0, przyjętego przez Sejm RP dnia 28 marca 2020 r. Tarcza Antykryzysowa ma stanowić rozwiązanie dla polskiej gospodarki w dobie epidemii koronawirusa. To pakiet rozwiązań przygotowanych przez rząd, który ma ochronić polskie państwo i obywateli przed kryzysem wywołanym epidemią. Opiera się on na pięciu filarach: ochronie miejsc pracy i bezpieczeństwu pracowników, finansowaniu przedsiębiorców, ochronie zdrowia, wzmocnieniu systemu finansowego, inwestycjach publicznych. Tarcza ma na celu ustabilizowanie polskiej gospodarki, a także stworzenie jej impulsu inwestycyjnego (https://www.gov.pl/web/tarczaantykryzysowa). Chodzi zatem o to, aby wsparcie otrzymały podmioty faktycznie prowadzące na dany dzień, jako przeważającą działalność, we wskazanym zakresie, według podanego PKD. Nadto, w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie podkreśla się, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej jest swoistą deklaracją (zgłoszeniem) zamierzonej przez osobę fizyczną działalności, ma on charakter deklaratoryjny i rodzi jedynie domniemanie faktyczne jej prowadzenia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2215/05; wyrok NSA z dnia z dnia 26 sierpnia 2014 r. sygn. akt II GSK 1010/13, CBOSA). Podanie do rejestru REGON danych niezgodnych z rzeczywistością albo ich niezaktualizowanie nie pociąga za sobą zakazu prowadzenia działalności innej niż objętej kodami PKD wpisanymi w rejestrze podmiotów REGON. Rejestr ma charakter formalny i bazuje na oświadczeniach wiedzy podmiotów obowiązanych do przekazywania danych, które nie podlegają merytorycznej weryfikacji. Nie tworzy on stanu prawnego, także w obszarze działalności gospodarczej. W orzecznictwie wskazuje się, że oświadczenia wiedzy mają charakter faktów, dlatego mogą być kwestionowane, ponieważ stan nimi stwierdzony jako fakt podlega ocenie w kategoriach prawdy lub fałszu (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2013 r., II UK 142/12 i 23 listopada 2016 r., II UK 402/15). Ocena, czy działalność gospodarcza określonego rodzaju jest rzeczywiście wykonywana i w jakich rozmiarach, należy do sfery ustaleń faktycznych. Nie zależy ona od wpisu do rejestru, choć wpis taki potraktowany został przez ustawodawcę jako domniemanie prawne mające na celu uproszczenie postępowania ulgowego. Powyższe odniesienie się do charakteru wpisu do rejestru i jego znaczenia jest, zdaniem sądu, istotne na gruncie właściwego odczytania art. 15zze4 ust. 1 ustawy COVID 19. Mając na uwadze powyższe rozważania, w ocenie sądu, przyjęty na podstawie ww. regulacji jedyny sposób weryfikacji warunku prowadzenia, jako przeważającej działalności gospodarczej, według podanego PKD, tj. wpis w rejestrze REGON/KRS, w rubryce przeważającej działalności, nie przyczynia się do realizacji celu ustawy COVID-19, nie dochowuje zasady proporcjonalności, jak również w efekcie prowadzi do naruszenia zasady równości wobec prawa. Jak już to wskazano, wsparcie w ramach Tarczy Antykryzysowej jest reakcją na skutki epidemii i jest ukierunkowane na realne wsparcie podmiotów, które poniosły rzeczywiste straty na skutek obostrzeń związanych z epidemią. Zastosowany przez organ, jako jedyny sposób (dowód) spełnienia wymogu do otrzymania dotacji - wpis w REGON/KRS - nie znajduje uzasadnienia ani jako pełniący funkcję zabezpieczenia przed dostępem do skorzystania z ulgi podmiotów nieuprawnionych, ani jako uproszczenie procedur. Wpis w rejestrze REGON/KRS, nie ma charakteru pewnego, tj. korzysta z domniemania prawdziwości, jednak jest ono wzruszalne, a zatem nie można takiego wpisu traktować jako gwarancji, że podmiot wnioskujący o ulgę na pewno spełnia wymóg ustawowy, co uzasadniałoby wyłączność takiego dowodu i przesądzało o prawidłowości postępowania organu. Zwłaszcza, że istnieje inna możliwość wykazania spełnienia wymaganego warunku. Ponadto, jak wskazano wpis w rejestrze jest oświadczeniem wiedzy przedsiębiorcy, podobnie, jak oświadczenie we wniosku. Zdaniem Sądu, wpis w rejestrze REGON/KRS, jako jedyny sposób weryfikacji spełnienia kryterium przyznania dotacji, nie wypełnia również swojej funkcji jako uproszczenie procedur. Nie ulega wątpliwości, że uproszczenie procedur ma ułatwić skorzystanie ze wsparcia (w tym skrócenie procedury), do czego jednak ww. sposób weryfikacji w sprawie nie prowadzi. Wpis w odpowiedniej rubryce rejestru jako jedyny warunek spełnienia wymogu, de facto powoduje wykluczenie ze wsparcia podmiotów, które w warstwie merytorycznej warunek do przyznania pomocy spełniają (prowadzą na dzień 30 września 2020 r. przeważającą działalność według podanych PKD), a jedynie nie spełniają warstwy formalnej (uchybiły obwiązkom statystycznym). Nadto, przywoływane już rozporządzenie PKD stanowi, że aby uniknąć zbyt częstych zmian, stosuje się zasadę stabilności. Zgodnie z tą zasadą, nowy rodzaj działalności powinien być działalnością główną przez co najmniej dwa lata, zanim zostanie zmieniona przypisana do jednostki dana działalność przeważająca, czyli wręcz wymaga się od przedsiębiorcy, aby odczekał dwa lata zanim dokona zmiany w zakresie działalności przeważającej. Zdaniem Sądu przyjęty przez organ sposób wykładni art. 15zze4 ust. 1 ustawy COVID-19, a co za tym idzie sposób weryfikacji spełnienia wymogu do przyznania dotacji na gruncie tej ustawy jest nieproporcjonalny do skutków, jakie wywołuje. Przyjęty sposób weryfikacji podmiotów uprawnionych nie może w skutkach prowadzić do wykluczenia z pomocy podmiotów, które w rzeczywistości warunek spełniają, co mogą wykazać w inny sposób. Uproszczenie procedur nie może powodować, że wnioskodawcy nie będą mieli jednakowej możliwości skorzystania ze wsparcia. Wpis w rejestrze REGON i KRS jak już powiedziano nie ma charakteru pewnego, tj. korzysta z domniemania prawdziwości, jednak jest ono wzruszalne, a zatem nie można takiego wpisu traktować jako gwarancji, że podmiot wnioskujący o ulgę na pewno spełnia wymóg ustawowy, co uzasadniałoby wyłączność takiego dowodu W ocenie Sądu, przy takim rozumieniu terminu "przeważającej działalności", jaką przyjął organ, dochodzi do naruszenia zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP). Oceny w zakresie równego prawa do wsparcia (bo o takie prawo chodzi), należy dokonać pomiędzy podmiotami, które faktycznie spełniają wymóg prowadzenia na dzień złożenia wniosku przeważającej działalności gospodarczej według podanych kodów PKD. Wprowadzenie zaś, jako jedynego sposobu weryfikacji spełnienia przedmiotowego kryterium, wymogu wpisu w rejestrze REGON/KRS, w rubryce przeważającej działalności gospodarczej, doprowadziło więc do sytuacji, że podmioty, które znajdują się w tej samej sytuacji, tj. faktycznie prowadzą na dzień złożenia wniosku jako przeważającą działalność gospodarczą według PKD wymienioną w art. 15zze4 ust. 1 ustawy COVID-19, zostały pozbawione dostępu do dotacji. Dokonana więc przez organ wykładnia art. 15zze4 ust. 1 ustawy COVID-19, sprowadzająca się jedynie do sprawdzenia zapisu w odpowiedniej rejestrze REGON/KRS, prowadzi w skutkach do nierównego dostępu do pomocy, a tym samym, nie realizuje głównego celu przyjętej regulacji prawnej. Przyjęta przez organ wykładnia ww. przepisu wywołuje więc wyłącznie negatywny wpływ na sytuację tożsamych podmiotów uprawnionych do wsparcia, ponieważ, wpis w REGON/KRS, w rubryce zadeklarowanej przeważającej działalności, nie uzasadnia pominięcia faktycznie prowadzonej przez dany podmiot przeważającej działalności, skoro istnieje możliwość wykazania spełnienia warunku do przyznania ulgi w inny sposób, na podstawie innych dowodów, o ile oczywiście, jak to ma miejsce w sprawie, strona kwestionuje zasadność rozstrzygnięcia na podstawie kodu PKD wpisanego w rubryce przeważającej działalności, wskazując jednocześnie, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie działalności obiektów służących poprawie kondycji fizycznej (93.13.Z PKD) wymienionej w art. 15zze4 ust. 1 ustawy COVID-19. Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie (akt w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) ocenić zatem należy jako wadliwe, bowiem przedwcześnie przyjęto, że skarżąca spółka podlega wyłączeniu z kręgu podmiotów mogących ubiegać się o dotację, bez umożliwienia wykazania, że spółka spełnia kryterium prowadzenia na dzień 30 września 2020 r. przeważającej działalności według PKD wskazanego w art. art. 15zze4 ust. 1 ustawy o COVID 19. Takie rozumienie analizowanej regulacji jest nieprawidłowe, gdyż pomija kwestię prowadzenia faktycznej, działalności danego podmiotu, a przez to nie realizuje ratio legis ustawy COVID-19. Z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania oraz art. 15zze4 ust. 1 ustawy COVID-19, Sąd na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżony akt. Wskazać również należy, że jednoczesne uznanie w wyroku uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa pozostawione jest uznaniu Sądu (art. 146 § 2 p.p.s.a. "sąd może"). Kompetencja sądu administracyjnego ma charakter kontrolny, a nie zastępujący kompetencje administracji. W niniejszej sprawie organ nie przeprowadził praktycznie postępowania dowodowego i nie ustalił stanu faktycznego w zakresie koniecznym do rozstrzygnięcia sprawy. Tego uczynić za niego sąd administracyjny nie może. Kwestia istnienia uprawnienia (prawa) skarżącej spółki do dotacji wymaga ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Rozpatrując ponownie sprawę organ zobowiązany będzie uwzględnić wyrażone w niniejszym uzasadnieniu stanowisko Sądu ( art. 153 p.p.s.a. Na zasądzone od organu na rzecz strony skarżącej koszty postępowania sądowego w łącznej wysokości 1.037 zł składają się: - koszty postępowania kasacyjnego (art.179a w zw. z art. 203 pkt 1 p.p.s.a.), tj. wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł oraz wynagrodzenie adwokata za sporządzenie skargi kasacyjnej w kwocie 240 zł (§ 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1800), - koszty postępowania pierwszoinstancyjnego (art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.), tj. wpis od skargi w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony będącego adwokatem 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1800) oraz opłata od pełnomocnictwa (17 zł).