III SA/Kr 812/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 października 2021 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 21 maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania skargę oddala. UZASADNIENIE Komendant Wojewódzki Policji, postanowieniem z dnia 21 maja 2021 r. nr [...] działając na podstawie art. 123 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu zażalenia skarżącego K. J. utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 25 kwietnia 2021 r. skarżący złożył do Komendanta Powiatowego Policji wniosek o naliczenie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 maja 2005 r. Postanowieniem z dnia [...] 2021 r., nr [...] Komendant Powiatowy Policji odmówił wszczęcia motywując swoje stanowisko tym, że skarżący będąc zwolnionym ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2005 r. został skutecznie wykluczony z kręgu beneficjentów świadczeń przynależnym wyłącznie funkcjonariuszom w służbie czynnej, co zostało odpowiednio uregulowane w jego przypadku decyzjami nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 sierpnia 2009 r. oraz [...] z dnia [...] 2013 r. Komendanta Powiatowego Policji. W obu postępowaniach został wyczerpany proces administracyjny, strona wykorzystała wszelkie możliwe środki zaskarżenia, gdzie organy jednoznacznie określiły swoje stanowisko w tej kwestii. W dniu 19 maja 2021 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji wpłynęło zażalenie skarżącego. Komendant Wojewódzki Policji, utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie wskazał, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotowe pismo jest jednym z wielu w kwestii dotyczącej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Wnioski są podobne w swej treści i nie wnoszą nic nowego. Przedmiotowa sprawa była wielokrotnie na przestrzeni kilkunastu lat rozpatrywana przez organy administracji publicznej i sądy administracyjne i zapadły w tym zakresie prawomocne orzeczenia. Nadto organ podkreślił, że skarżący nie posiada uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Dlatego niniejszy wniosek strony należy traktować jedynie jako inicjowanie kolejnego postępowania administracyjnego w rozstrzygniętej już sprawie. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego wydana została przez Komendanta Wojewódzkiego Policji decyzja nr [...], na mocy której stwierdzono wygaśnięcie z dniem 1 maja 2005 r. decyzji nr [...] KPP, przyznającej skarżącemu uprawnienia do przedmiotowego równoważnika. Stan prawny do dnia dzisiejszego nie uległ zmianie. WSA w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. (III SA/Kr 1018/09), który dotyczy K. J. bezpośrednio gdyż został wydany w jego indywidualnej sprawie, oddalił skargę strony na decyzję nr [...]. Wyrok ten podlega powadze rzeczy osądzonej, co oznacza, że organy Policji jak i sądy są nim związane. Nadto WSA w Krakowie ostatecznym wyrokiem z dnia 07 października 2015 r. (III SA/Kr 1041/15), oddalił skargę K. J. na postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2015 r. o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia nr [...] KPP z dnia [...] 2015 r. o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 maja 2005 r., z uwagi na rozstrzygnięcie już przedmiotowej sprawy (tj. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego) inną, ostateczną decyzją nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2009 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i stwierdzenie bezskuteczności. W dalszej kolejności zażądał: zobowiązania Komendantów do uznania prawa podmiotowego strony do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 maja 2005r., stwierdzenia naruszenia przez organy Policji powagi rzeczy osądzonej prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1032/08 oraz sporządzenia wystąpienia sygnalizacyjnego na podst. art. 155 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że winna zostać oddalona, jako całkowicie bezzasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Przeprowadzona przez Sąd, w trybie uproszczonym, kontrola zaskarżonego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji, a także - z mocy art. 135 p.p.s.a. – postanowienia Komendanta Powiatowego Policji, pod kątem kryterium legalności, wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 21.05.2021r. utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2021r. W niniejszej sprawie skarżący – emerytowany funkcjonariusz Policji - zwrócił się o przyznanie równoważnika pienionego za brak lokalu mieszkalnego. Materialna podstawą rozstrzygnięcia był art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.). Zgodnie z powołanym przepisem gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na tej podstawie wyróżnia się podmiotowe oraz przedmiotowe przesłanki odmowy wszczęcia postepowania administracyjnego. Przesłanka podmiotowa zachodzi w sytuacji, gdy wniesienie podania następuje przez osobę, która nie jest stroną i nie może być stroną konkretnego postępowania administracyjnego. Z kolei przesłanka przedmiotowa zachodzi w sytuacji zaistnienia innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w wymienionym przepisie skonkretyzowane jednakże nie ulega wątpliwości, że dotyczy to sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, na przykład gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Należy więc przyjąć, że możliwość zastosowania art. 61a ust. 1 k.p.a. warunkuje tożsamość sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego o tożsamości sprawy, jako warunku koniecznym do zastosowania art. 61a § 1 k.p.a., można mówić wówczas, gdy: występują te same podmioty w sprawie, sprawa dotyczy tego samego przedmiotu, tego samego stanu prawnego i wreszcie tego samego, niezmienionego stanu faktycznego. Przy czym przez stan faktyczny sprawy należy rozumieć, stan faktyczny mający znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc mieszczący się w ramach hipotezy normy prawnej, która stanowiła podstawę do rozstrzygnięcia sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 445/18, LEX nr 2700389 oraz Wyrok NSA z 6.07.2020 r., I OSK 3032/19, LEX nr 3047805). Ocena legalności zaskarżonego aktu wymagała zatem ustalenia, czy organ dokonał prawidłowego zastosowania art. 61a k.p.a. W niniejszej sprawie organ prawidłowo ustalił, że kwestia przyznania skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego była już przedmiotem rozstrzygnięć zarówno organów administracyjnych, jak i sądów administracyjnych. Należy zauważyć, że Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia [...] 2009 r. nr [...] przyznał K. J. równoważnik za brak lokalu mieszkalnego za okres od dnia 1 do 12 maja 2005 r. i wygasił z dniem 13 maja 2005 r. decyzję nr [...]. W dniu [...] 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję oraz wygasił z dniem 1 maja 2005 r. decyzję nr [...]. Decyzja ta została zaskarżona do WSA w Krakowie, który w dniu 14 kwietnia 2011 r. wyrokiem o sygn. akt III SA/Kr 1018/09 orzekł, że podziela co do zasady pogląd, iż emerytom policyjnym nie przysługuje prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu. Wnioskiem z dnia z dnia 25 listopada 2012 r. skarżący ponownie wystąpił o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Decyzją nr [...] z dnia [...] 2013 r. Komendant Powiatowy Policji odmówił przyznania skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2013 r. nr [...] i poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie III SA/Kr 250/13, który oddalił skargę. Wyrokiem z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 568/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącego od powyższego wyroku WSA w Krakowie. Wnioskiem z dnia 21 maja 2015 r. skarżący ponownie wystąpił przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Postanowieniem z dnia [...] 2015 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przyznania sierż. szt. w stanie spoczynku K. J. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, które zostało utrzymane w mocy na skutek postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2015 r. nr [...]. Postanowienie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i wyrokiem z dnia 7 października 2015r. (III SA/Kr 1041/15) Sąd oddalił skargę. Trafnie zatem w niniejszej sprawie organy obu instancji uznały, że sprawa dotycząca przyznania skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego została już ostatecznie rozstrzygnięta, a okoliczność ta niepodważalnie wyklucza możliwość wszczęcia kolejnego postępowania w tej samej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 16 § 1 k.p.a., uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych – przypadki te jednak w realiach niniejszej sprawy nie wystąpiły. W związku z powyższym należy stwierdzić, że organy obu instancji dokonały prawidłowego zastosowania art. 61a § 1 k.p.a. w zaskarżonych postanowieniach, a zatem Sąd - nie dopatrując się uchybień w zaskarżonych postanowieniach - skargę oddalił, stosownie do art. 151 p.p.s.a.