IV SA/Wa 2422/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE M. G. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2012 r. [...] o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że na mocy tego orzeczenia winien opuścić terytorium Polski w terminie 30 dni od otrzymania decyzji ostatecznej. Wyjazd z Polski uniemożliwiłby mu aktywne uczestniczenie w postępowaniu sądowym mającym na celu sądowa kontrolę decyzji. W razie uchylenia zaskarżonego orzeczenia przez sąd i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, nie zostałaby mu udzielona ochrona konwencyjna. Skarżący, powołując się na orzecznictwo NSA podniósł, że udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego, jest nieodłącznym warunkiem zachowania standardów rzetelnej procedury i realizacji prawa do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.1270) - dalej w skrócie: p.p.s.a. jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. dopuszcza jednak na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższej regulacji wynika, iż instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy, albowiem może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przedsądu. Orzecznictwo sądów administracyjnych zwraca uwagę, że przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Stwierdzić należy, iż w rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z okoliczności sprawy wynika, iż wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a więc sytuację o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać należy, iż trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Za takie właśnie skutki należy uznać wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej M. G. wobec odmowy nadania statusu uchodźcy oraz odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej, zanim Sąd zbada legalność przedmiotowej decyzji. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.