III SA/Lu 231/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia SO del. Robert Hałabis, po rozpoznaniu w dniu 21 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o umorzeniu postępowania p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r., które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu [...] maja 2011 r., J. B. wniósł skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2011 r. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] czerwca 2011 r. (k. 32 akt sprawy), wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi znajdującej się w aktach sprawy lub nadesłanie do Sądu podpisanej kopii skargi – w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] czerwca 2011 r. (k. [...] akt sprawy). W wyznaczonym terminie barki formalne skargi nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Przepisy obowiązującego prawa stanowią, jakie wymagania formalne winna spełniać skarga wnoszona do sądu administracyjnego (art. 46 § 1 i 2 w związku z art. 57 § 1 i art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Jednym z tych wymogów jest to, aby każde pismo strony zawierało podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Ponieważ skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie czyniła zadość temu wymaganiu skarżący został wezwany do usunięcia wskazanego braku formalnego, jednakże termin określony w wezwaniu upłynął bezskutecznie. Nieuzupełnienie braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., dlatego ze wskazanej przyczyny należało orzec jak w postanowieniu.