II SA/Op 536/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Krzysztof Bogusz ( spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy Olesno na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie nabycia prawa własności nieruchomości postanawia: umorzyć postępowanie UZASADNIENIE Przedmiotem skargi Gminy Olesno jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...], uchylająca w całości decyzję Burmistrza Olesna z dnia [...], nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia prawa nieodpłatnego nabycia przez P. Ł. i A. Ł. własności nieruchomości będącej wcześniej w ich użytkowaniu wieczystym. Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Decyzją z [...] Nr [...] Burmistrz Olesna powołując się na przepis art. 154 § 1 K.p.a. odmówił zmiany decyzji własnej z dnia [...], nr [...] w sprawie odmowy P. Ł. i A. Ł. prawa do nieodpłatnego nabycia własności działki gruntowej, oznaczonej geodezyjnie nr A o powierzchni 0,0501 ha, położonej w O. przy ul. [...], w trybie ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości. Organ podniósł, że użytkownikami wieczystymi przedmiotowej nieruchomości byli w dniu 26 maja 1990 r. małżonkowie M. i P. Ł., we wspólności ustawowej, a w dniu 24 października 2001 r. P. Ł. wraz z synem A. Ł. Powołując się na interpretację dokonaną przez Ministerstwo Infrastruktury organ I instancji wskazał, że osoba fizyczna musi być użytkownikiem wieczystym zarówno w dniu 26 maja 1990 r., jak i 24 października 2001 r. Organ I instancji stwierdził, że wnioskodawcy nie spełnili przesłanek wynikających z art. 1 ust. 1 powołanej ustawy z 26 lipca 2001 r. Na skutek odwołania P. Ł. i A. Ł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchyliło w całości decyzję Burmistrza Olesna z dnia [...]. Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona przez Gminę Olesno skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżąca domaga się w niej uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] i zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Skarga zarzuca naruszenie art. 8, art. 12 § 1 i art. 35 § 1 K.p.a., a także art. 2 Konstytucji RP przez niewłaściwe stosowanie podstawowych zasad postępowania administracyjnego i nieuzasadnione wydłużanie załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie podnosząc brak legitymacji procesowej Gminy Olesno, tak w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym. Uczestnicy postępowania P. Ł. i A. Ł. w złożonym piśmie procesowym z dnia 10 marca 2007 r. wnieśli o rozstrzygnięcie przez stwierdzenie nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości będącej wcześniej w ich użytkowaniu wieczystym. Pismem procesowym z dnia 19 listopada 2008 r. strona skarżąca cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwana – P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. To związanie nie jest bezwzględne, gdyż zgodnie z kolejnym zdaniem wymienionego artykułu sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi należy zatem do dyspozytywnych czynności procesowych strony. Nie jest ono ograniczone terminem, a moment złożenia takiego oświadczenia ma znaczenie jedynie dla kosztów postępowania sądowego (por. art. 232 P.p.s.a.). Z powołanego przepisu art. 60 P.p.s.a. wynika zatem, że zakres kognicji sądu został ograniczony do zbadania dwóch przesłanek. W szczególności, czy cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowoduje pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności dotkniętych nieważnością. Co do pierwszej z nich trudno przyjąć, aby skarżąca Gmina rezygnując z dochodzenia żądań zawartych w skardze zamierzała obejść prawo. Po wtóre zaskarżony akt wydano na podstawie art. 138 §2 K.p.a. Decyzja kasacyjna wydana przez SKO w Opolu [...] nie przyznawała np. prawa majątkowego komukolwiek. Miała charakter proceduralny, wprowadzając konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy. W konsekwencji na tle cytowanego art. 60 P.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. nie można przyjąć, aby umorzenie postępowania wskutek cofnięcia skargi doprowadziło do pozostawienia w obrocie decyzji dotkniętej nieważnością.