II OSK 601/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz sędzia del. WSA Tomasz Stawecki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 października 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 783/20 w sprawie ze skargi [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania I. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] kwietnia 2020 r., nr [...], II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz [...] kwotę 1140 (słownie: jeden tysiąc sto czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wyrokiem z 22 października 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 783/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2020 r., znak: [...], w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. Starosta [...] udzielił [...] oraz [...] pozwolenia na budowę polegającą na przebudowie i rozbudowie kiosków gastronomicznych zlokalizowanych na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w [...]. Po zgłoszeniu przez inwestorów zakończenia robót budowlanych na wskazanych działkach Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wydał w dniu [...] lipca 2007 r. decyzję nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie zaplanowanych obiektów. Decyzja ta stała się ostateczna, jednak w drodze decyzji wydanej w dniu 15 stycznia 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził jej nieważność, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Inwestorzy już wcześniej przystąpili jednak do użytkowania ww. obiektów. Ponadto wyrokiem z dnia 25 stycznia 2011 r. wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1095/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] oraz [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. Na skutek ponownego wniosku [...] o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, w dniu 19 grudnia 2012 r. przeprowadzono obowiązkową kontrolę budowy. W trakcie kontroli stwierdzono odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego przebudowy i rozbudowy kiosków gastronomicznych. Zgodnie z art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ujawnione odstąpienia należało uznać za istotne. W związku z tym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z [...] lutego 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie odstąpień od ww. zatwierdzonego projektu budowlanego. Poszczególne rozstrzygnięcia przyjmowane przez organy nadzoru budowlanego były dwukrotnie kontrolowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjne w Gliwicach (II SA/Gl 1427/13 i II SA/Gl 1613/13), lecz nie doszło do zakończenia postępowania. Co więcej, w ramach prowadzonego postępowania naprawczego inwestorzy w dniu 18 listopada 2015 r. przedłożyli projekt budowlany zamienny rozbudowy i przebudowy kiosków gastronomicznych. Wymieniony projekt był przedmiotem poprawek i uzupełnień, lecz decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. został zatwierdzony przez powiatowy organ nadzoru budowlanego. Dodatkowo, zgodnie z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, w tej samej decyzji organ zobowiązał inwestora do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie rozbudowanych i przebudowanych kiosków gastronomicznych. Na skutek odwołania wniesionego przez [...], którego nieruchomość sąsiadowała z działką inwestycyjną, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z [...] stycznia 2017 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 5 i art. 83 pkt 2 Prawa budowlanego, uchylił jednak decyzję organu I instancji w całości i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego rozbudowy oraz przebudowy ww. kiosków gastronomicznych zlokalizowanych na działkach nr ewid. [...] i [...] w [...]. Organ odwoławczy ustalił, że aktualnym właścicielem działki nr ewid. [...] jest właśnie [...]. Oświadczenia [...] o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane były bezpodstawne z uwagi na wypowiedzenie wcześniejszej umowy dzierżawy. Obowiązek ustalenia tej okoliczności został wskazany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1613/13. Wyrokiem z 9 sierpnia 2017 r., sygn. II SA/Gl 195/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Sąd potwierdził konieczność wykazania się aktualnym prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wyrok Sądu I instancji oddalający skargę został następnie zaskarżony przez [...] skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W okresie, w którym skarga kasacyjna oczekiwała na rozstrzygnięcie przez Naczelny Sąd Administracyjny (sprawa o sygn. akt II OSK 2992/18), [...] pismem z 18 września 2019 r. wniósł do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] skargę na niewłaściwe działanie (zaniechanie) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Zdaniem strony, organ I instancji prowadził postępowanie w przedmiocie rozbudowy i przebudowy kiosków gastronomicznych w sposób nieprawidłowy. Odnosząc się do ww. zarzutu [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu [...] listopada 2019 r. uznał skargę za zasadną. W uzasadnieniu organ wojewódzki wyjaśnił, że jego decyzja z dnia [...] stycznia 2017 r. uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego oraz reformatoryjnie odmawiająca zatwierdzenia projektu nie kończyła postępowania w sprawie. W związku z tym organ powiatowy nadzoru budowlanego powinien nadal prowadzić postępowanie dążąc do doprowadzenia przedmiotowej inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Organ powiatowy, którego rozstrzygnięcie zostało uchylone, powinien bowiem przystąpić do kolejnego etapu postępowania naprawczego i wydać decyzję na podstawie art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego. W przedstawionych okolicznościach organ powiatowy wziął jednak pod uwagę fakt, że skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie została jeszcze rozpatrzona. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Cieszynie uznał, że wydanie wyroku w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; dalej: "k.p.a.". W związku z tym organ powiatowy postanowieniem nr 25/2020 z dnia 15 kwietnia 2020 r. zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego (postępowanie naprawcze) do czasu zakończenia postępowania kasacyjnego prowadzonego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie odmowy zatwierdzenia projektu zamiennego. Według organu powiatowego sprawa dotycząca konsekwencji odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego, zwłaszcza ewentualnego nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu, może zostać rozstrzygnięta w różny sposób w zależności od rozstrzygnięcia, jakie w sprawie powyższej skargi kasacyjnej podejmie Naczelny Sąd Administracyjny. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z [...] maja 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie organu powiatowego o zawieszeniu postępowania naprawczego. Organ wojewódzki przyznał, że choć toczące się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowanie kasacyjne nie stanowi zagadnienia wstępnego w "klasycznym rozumieniu", to jest ono w bezpośrednim związku z postępowaniem naprawczym prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], a jednocześnie stanowi przeszkodę w prowadzenia tego postępowania. Tym samym brak zakończenia postępowania kasacyjnego przed NSA uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia na mocy art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach [...] wniósł o uchylenie postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że twierdzenia o zasadności zawieszenia postępowania są absurdalne, więc prowadzenie wywodów dotyczących zagadnienia wstępnego w tej sprawie jest zbyteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 22 października 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 783/20, oddalił skargę [...]. Sąd I instancji wskazał, że sformułowanie użyte w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. "zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia" wskazuje, że rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej warunkuje rozpoznanie sprawy administracyjnej. Taka sytuacja ma miejsce, gdy organ nie dysponuje elementem stanu faktycznego pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji. W rozpatrywanej sprawie postępowanie prowadzone przez organ I instancji znajdowało się na etapie, w którym upłynął już termin wykonania obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu zamiennego zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Jest to sytuacja objęta hipotezą normy prawnej wynikającej z art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego. Hipoteza ta jest spełniona wtedy, gdy obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu zamiennego, o czym jest mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nie został wykonany w terminie. Oddalenie skargi na decyzję odmawiającą zatwierdzenia przedłożonego w terminie projektu zamiennego ma ten skutek, że nałożony na inwestora obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu zamiennego jest traktowany jako niewykonany, a termin na jego wykonanie upłynął bezskutecznie. Z tego względu przesądzenie wyrokiem sądu administracyjnego (poprzez oddalenie skargi na odmowę zatwierdzenia projektu zamiennego) o tym, że inwestor nie wykonał w terminie obowiązku przedłożenia projektu zamiennego, musi mieć charakter prawomocny. Dopiero wraz z prawomocnością wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 195/17, zmaterializuje się w pełni element stanu faktycznego, który będzie obligował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do wydania jednej z decyzji wymienionych w art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego. Brak tego elementu stanu faktycznego stanowi - w ocenie Sądu I instancji - o istnieniu zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust 1 pkt 4 k.p.a. Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniósł J. K., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie prawa procesowego, tj.: 1) art. 135 w zw. z art 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], mimo że wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Naruszenie polegało na zastosowaniu powołanego przepisu postępowania i zawieszeniu postępowania z urzędu, chociaż rozpatrzenie sprawy i dalsze prowadzenie postępowania nie zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Naczelny Sąd Administracyjny; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na wadliwym przyjęciu, że organy administracji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem wszystkich podnoszonych okoliczności i dowodów zgromadzonych w toku postępowania. Niezależnie od kompetencji organów do rozstrzygania w granicach swobodnej oceny dowodów, należało uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzające rozstrzygnięcie organu I instancji w całości, ponieważ przy ich wydawaniu organy administracji naruszyły obowiązki wynikające z art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Organy błędnie przyjęły, że były właściciel nieruchomości pozostaje inwestorem w postępowaniu naprawczym prowadzonym na podstawie art. 51 Prawa budowlanego; 3) art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli działalności organu II instancji, co skutkowało oddaleniem skargi; 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez Sąd I instancji oceny materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, brak ustaleń faktycznych i ich zgodności z prawem, a zwłaszcza przyjęcie, że wnosząc do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 9 sierpnia 2017 r., sygn. II SA/Gl 195/17, Wanda Goszyk pozostawała inwestorem i stroną postępowania naprawczego; 5) art. 134 § 1 w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. przez niedokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wszechstronnych ustaleń faktycznych sprawy i tym samym faktyczne nierozpoznanie istoty sprawy, co doprowadziło do oddalenia skargi. W konsekwencji ww. zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Jednocześnie skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, że zakres rozpoznawania sprawy wyznaczyła, przez wskazanie podstaw kasacyjnych, strona wnosząca skargę kasacyjną. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały przez sąd naruszone (art. 174 p.p.s.a.), a nadto obowiązana jest uzasadnić przytoczone podstawy kasacyjne (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Po rozpatrzeniu sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy. Zdaniem Sądu kasacyjnego rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest wadliwe z powodu przyjęcia błędnej wykładni art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz błędnego zastosowania tego przepisu, co doprowadziło do błędnego niezastosowania art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego. Analogiczne wady prawne wystąpiły również w zaskarżonym postanowieniu [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] oraz poprzedzającym je postanowieniu organu I instancji. Naruszenie przepisu postępowania administracyjnego, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., polegało na przyjęciu przez organ I instancji, że rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II OSK 2992/18 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego stanowi "zagadnienie wstępne" w rozumienie ww. przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego. Interpretację taką podtrzymał, choć uznał za "nieklasyczną", organ odwoławczy, a w konsekwencji także Sąd I instancji. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się jednak, że zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., może być tylko rozstrzygnięcie innego organu administracji niż prowadzący przedmiotowe postępowanie lub rozstrzygnięcie sądu. Jednocześnie, zagadnieniem wstępnym może być tylko taka kwestia, bez której organ prowadzący postępowanie nie może rozstrzygnąć sprawy i zakończyć postępowania głównego. Nie chodzi więc o konieczność wyjaśnienia okoliczności sprawy, będących nawet w ścisłym związku ze sprawą, lecz o spełnienie przesłanki (pozytywnej bądź negatywnej), której organ samodzielnie nie może spełnić, gdyż jest to materia będąca w kompetencji innego organu (patrz np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2021 r., sygn. akt I OSK 742/21, LEX nr 3247097). Zagadnieniem wstępnym jest więc określona w przepisach prawa materialnego przesłanka wydania decyzji administracyjnej, której rozstrzygnięcie wykracza poza kompetencje organu administracji publicznej. Zagadnienie takie powstaje niezależnie od postępowania, w którym można je rozstrzygnąć (patrz np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 2480/21, LEX nr 3307976). Innymi słowy, przez zagadnienie wstępne rozumie się stan, w którym wydanie orzeczenia co do istoty sprawy nie jest możliwe bez rozstrzygnięcia sprawy przez inny organ lub sąd, przy czym istota tej sprawy dotyczy jednocześnie przesłanki drugiej sprawy. Nie chodzi więc o konieczność wyjaśnienia okoliczności sprawy, będących nawet w ścisłym związku ze sprawą, lecz – powtórzmy – o rozstrzygnięcie co do spełnienia przesłanki (pozytywnej bądź negatywnej), czego organ samodzielnie nie może rozstrzygnąć, gdyż jest to materia będąca w kompetencji innego organu (patrz np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2021 r., sygn. akt I OSK 742/21, LEX nr 3247097). Odnosząc powyższe kryteria zakwalifikowania określonego stanu rzeczy jako "zagadnienia wstępnego" do okoliczności rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, że oczekiwany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II OSK 2992/18 nie spełniał warunków pozwalających na uznanie go za "zagadnienie wstępne". Należy bowiem mieć na względzie, że zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania administracyjnego i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, wobec tego podstawy zawieszenia postępowania określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie można stosować rozszerzająco (patrz wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2005 r., sygn. akt II GSK 27/05, LEX nr 180423). W konsekwencji, co do zasady, jako zagadnienie wstępne nie może być traktowana sytuacja, w której od wyroku sądu I instancji wniesiono skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji był obowiązany do dalszego procedowania i wydania decyzji stosownie do wymogów materialnoprawnych, wynikających z Prawa budowlanego. Hipotetyczne stwierdzenie przez organ pierwszej instancji, że wynik postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym może mieć wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje podstaw do zwieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji (patrz wyrok NSA z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt II OSK 549/16, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie organ nadzoru budowlanego miał możliwość rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji, po wydaniu przez organ odwoławczy decyzji z dnia 5 stycznia 2017 r. Kontrola kasacyjna przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, oddalającego skargę na powyższą decyzję nie mogła zostać zakwalifikowana jako rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, od którego zależało rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji. Ze względu na uznanie dwóch podstawowych zarzutów skargi kasacyjnej za w pełni usprawiedliwione, Sąd kasacyjny stwierdził, że pozostałe zarzuty nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym sensie sugerowane przez skarżącego kasacyjnie wady postępowania dowodowego nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Podobnie sposób prowadzenia postępowania przez organy administracji właściwe w sprawie nie uzasadnia opinii, że przepisy kompetencyjne i przepisy o postępowaniu sądowoadministracyjnym tworzą samodzielne podstawy dla uchylenia zaskarżonego wyroku. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji oraz zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] i poprzedzające postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. O kosztach NSA rozstrzygnął na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Koszty te objęły wpis od skargi, wpis od skargi kasacyjnej, opłatę kancelaryjną za sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, wynagrodzenie pełnomocnika przed Sądem I instancji stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), przed Naczelnym Sądem Administracyjnym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w wysokości 360 zł stosownie do § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).