I SA/Go 360/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący:Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniuw dniu 26 października2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. UZASADNIENIE K. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia dłużnikowi zajętej wierzytelności wysokości nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu wierzytelności w kwocie 1.004.622,73 zł. W skardze tej Spółka wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Podniosła, że w sytuacji braku wstrzymania wykonania postanowienia zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla kondycji Spółki. Nagła utrata tak znacznych środkowy finansowych niezbędnych nie tylko dla rozwoju, ale w ogóle dla utrzymania ciągłości pracy, produkcji i konkurencyjności prowadzonej przez nią działalności na rynku, spowoduje konieczność ograniczenia zakresu tej działalności lub nawet jej likwidacji. Sytuacja ta negatywnie odbija się na polityce zatrudnienia realizowanej przez podmiot grupy K., a zapewniają one bezpośrednio i pośrednio środki utrzymania grupie około 1.000 osób (pracowników, kontrahentów i ich rodzin) - członków dotkniętej znacznym bezrobociem społeczności lokalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 P.p.s.a.). Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.). Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę, we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem szczegółowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienieWSA w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 253/15 oraz powołane tam orzecznictwo i literatura; wszystkie cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku Sąd nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I FZ 332/14). W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia podniosła, że jego wykonalność spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla kondycji Spółki. Zaznaczyła, że nagła utrata tak znacznych środków finansowych niezbędnych nie tylko dla rozwoju, ale w ogóle dla utrzymania ciągłości pracy, produkcji i konkurencyjności prowadzonej przez Spółkę działalności na rynku, spowoduje konieczność ograniczenia zakresu tej działalności lub nawet jej likwidacji. Sytuacja ta negatywnie odbija się na polityce zatrudnienia realizowanej przez podmiot grupy K., a zapewniają one bezpośrednio i pośrednio środki utrzymania grupie około 1.000 osób (pracowników, kontrahentów i ich rodzin) - członków dotkniętej znacznym bezrobociem społeczności lokalnej. SkarżącaSpółka nie przedłożyłajednak żadnych dokumentów przedstawiających jej aktualną sytuację finansową i majątkową (np. posiadanych aktywów, czy też środków zgromadzonych na rachunkach bankowych). Okoliczności tych nie można też w pełni zobrazować na podstawie akt administracyjnych sprawy. Natomiast na podstawie samych twierdzeń strony, niepopartychwiarygodnym materiałem źródłowym, nie jest możliwa ocena faktycznego wpływu wykonania zaskarżonego postanowienia na sytuację skarżącej Spółki. Skarżąca Spółka nie wykazałazatem aby w sprawie zachodziła realna możliwość zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając na uwadze ww. bardzo ogólną argumentację strony, która sprowadza się w zasadzie do tego, że określona w zaskarżonym postanowieniu kwota jest duża, wyjaśnić należy, iż w przypadku, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – strona ubiega się o wstrzymanie wykonania postanowienia, które w efekcie rodzi obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej w nim określonej, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek, wskazujących na trudną sytuację materialną i finansowąspółki oraz wykazanie, że uszczuplenie posiadanego przez nią majątku o kolejną sumę, grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Określenie w zaskarżonym akcie zobowiązania nawet w wysokiej kwocie, nie uzasadnia bowiem samo z siebie wstrzymania jego wykonania, gdyż każda decyzja, czy też postanowienie zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych, pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Co więcej, samo wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonego aktu spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (postanowienie NSA z 9 kwietnia 2015r., II FZ 128/15). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.