II OSK 1358/11

SENTENCJA Dnia 29 listopada 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska (spr.) Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1522/10 w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 września 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu przedłożenia ekspertyzy technicznej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1522/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 września 2010r. nr [...] w przedmiocie nakazu przedłożenia ekspertyzy technicznej oraz zasądził od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej M. W. kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne. Postanowieniem z dnia 25 marca 2008 r., Nr [...], wydanym na podstawie art. 62 ust. 3 w związku z art. 80 ust 2 pkt 1, art. 83 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej "Kpa"), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nakazał właścicielowi nieruchomości gminie Miastu Z., przedstawienie ekspertyzy technicznej, budynku mieszkalnego położonego przy ul. T. [...] w Z. (w tym szczególnie lokalu, w którym miał miejsce pożar w dniu [...] stycznia 2008 r.), w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia, wskazując że ekspertyza powinna być wykonana przez osoby posiadające uprawnienia budowlane bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, rzeczoznawcę budowlanego lub jednostkę badawczo-rozwojową bądź uczelnię posiadającą kompetencje do prowadzenia badań naukowych i prac rozwojowych dotyczących budownictwa i powinna między innymi określić stan zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia i sposobu jego usunięcia, możliwości odbudowy obiektu lub jego rozbiórki, końcowe wnioski i zalecenia. Zażalenie od powyższego postanowienia wniosła M.W., zajmująca lokal w budynku przy ul. T. [...] w Z., w którym w dniu [...] stycznia 2008 r. miał miejsce pożar. Postanowieniem z dnia 22 września 2010 roku, znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej "...WINB"), utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu wskazał m.in., że w ocenie organu odwoławczego zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Podjęto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Z tych powodów ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji, a opisane w pierwszej części uzasadnienia, mogą być podstawą orzekania przez organ odwoławczy. Dalej organ II instancji wskazał, że w zażaleniu skarżąca M.W., zarzuciła PINB naruszenie prawa budowlanego i kodeksu postępowania administracyjnego przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia, bowiem pominięto ją jako stronę postępowania jako właściciela budynku przy ul. T. [...] w Z.. W uznaniu skarżącej, z tej przyczyny postanowienie PINB z dnia 25 marca 2008r. winno być uchylone. W związku z powyższym zarzutem organ odwoławczy stwierdził, że prawo własności jest zagadnieniem regulowanym przez prawo cywilne i nie należy do kompetencji organów administracji rozstrzyganie zagadnień z nim związanych. Zgodnie z art. 81 Prawa budowlanego: 1. Do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno - budowlanej i nadzoru budowlanego należy: 1) nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności: a) zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska, b) warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, przy wykonywaniu robót budowlanych oraz utrzymywaniu obiektów budowlanych, c) zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej, d) właściwego wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, e) stosowania wyrobów budowlanych; 2) wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych ustawą; Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego (wypis z księgi wieczystej nr [...] dla działki nr [...] obr. [...] w Z.) ...WINB ustalił, iż aktualnym właścicielem nieruchomości przy ul. T. [...] w Z. jest gmina Miasta Z.. Podobne stanowisko zajął Sąd Okręgowy w Nowym Sączu w wyroku z dnia 17 marca 2008r. (sygn. akt IC 792/06). Wobec powyższego, wszelkie spory dotyczące prawa własności tak nieruchomości, jak i budynków na niej się znajdujących należy rozstrzygać przed sądami powszechnymi. Zgodnie natomiast z art. 62 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, obiekty budowlane powinny być w czasie ich użytkowania poddawane przez właściciela lub zarządcę kontroli. Brzmienie art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych - do przeprowadzenia kontroli stanu technicznego budynku i przedkładania w związku z tym żądanych ekspertyz zobowiązani są właściciele budynków. Z tej przyczyny, postanowienie nakładające obowiązek przedłożenia przedmiotowej ekspertyzy zostało skierowane do aktualnego właściciela przedmiotowej nieruchomości - gminy Miasta Z.. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła M. W., zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, to jest: a) art. 61 § 4 Kpa, przez przyjęcie, że doręczenie orzeczenia kończącego postępowanie może być uznane za zawiadomienie o toczącym się postępowaniu administracyjnym i w konsekwencji przyjęcie, że M. W. została zawiadomiona o toczącym się postępowaniu administracyjnym; b) art. 7 i 77 Kpa przez dokonanie ustaleń faktycznych w zakresie ustalenia stanu technicznego budynku mimo nie przeprowadzenia w tym kierunku postępowania dowodowego i w konsekwencji ustalenie, że budynek znajduje się w nieodpowiednim, groźnym stanie technicznym mimo braku przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie; c) art. 79 § 1 Kpa przez przyjęcie, że niedokonanie zawiadomienia o terminie oględzin nieruchomości nie stanowi wady postępowania mającej wpływ na wydane postanowienie. II. Przepisów prawa materialnego, to jest art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego przez jego zastosowanie mimo braku ustaleń faktycznych spełniających hipotezę tego przepisu oraz przyjęcie, że kontrola, o jakiej mowa w tym przepisie jest tożsama z czynnością dowodową oględzin. Przy takich zarzutach skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę ...WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Stwierdzając nieważność zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że skarga skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonego postanowienia. Jak wynika z treści art. 62 oraz pozostałych przepisów ustawy Prawo budowlane regulujących kwestię utrzymania obiektów budowlanych, i jak trafnie w tym zakresie przyjęły organy obu instancji, obowiązek przedstawienia na podstawie art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego ekspertyzy stanu technicznego obiektu lub jego części, może być nałożony przez organ – tak jak to zresztą miało miejsce w przedmiotowej sprawie - na właściciela lub zarządcę tego obiektu. Wykładnia powyższych przepisów prowadzi również do wniosku, że stroną postępowania, w ramach którego na podstawie w/w przepisu organ wydaje takie – mające charakter dowodowy – postanowienie, jest wyłącznie właściciel lub zarządca przedmiotowego obiektu. Jak natomiast wynika z akt administracyjnych, skarżąca nie jest ani właścicielką, ani też zarządcą obiektu budowlanego, położonego przy ul. T. [...] w Z.. Podkreślić wręcz należy, że nawet sama skarżąca, która rości sobie prawa do w/w budynku, nie uważa się za jego właścicielkę albowiem jej roszczenie, którego bezskutecznie dochodziła przed Sądem Okręgowym w Nowym Sączu, dotyczyło zobowiązania strony pozwanej Gminy Z. do złożenia oświadczeń o nieodpłatnym przeniesieniu prawa własności budynku przy ul. T. [...] w Z. oraz użytkowania wieczystego działki, na której się on znajduje. Tak więc skarżąca, nie jest właścicielką, ani zarządcą w/w budynku, z prawnego punktu widzenia nie jest nawet lokatorem mieszkania w nim się znajdującego, a posiada jedynie klucze od jednego z lokali i bezumownie z niego korzysta. Prowadzone postępowanie nie dotyczy zatem ani jej interesu prawnego, ani też jakiegokolwiek obowiązku, a w związku z tym nie jest ona jego stroną. Tym samym nie przysługiwało jej prawo zaskarżenia zażaleniem postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. Nr [...] z dnia 25 marca 2008 roku. Na tej płaszczyźnie rozważań dodać ponadto można, że stanowisko organów wydających postanowienia w niniejszej sprawie było niezwykle niekonsekwentne. Potraktowały one bowiem skarżącą za stronę, a z drugiej strony nie potraktowały za strony postępowania lokatorów budynku przy ul. T. [...]. To, że pożar, który spowodował uszkodzenia w całym w/w budynku miał swój początek w lokalu, do którego klucze posiada skarżąca, takiego stanowiska organów nie tłumaczy. Sąd stwierdził, że przyznanie przez organ II instancji przymiotu strony M.W. rozpoznanie jej zażalenia – który winien był na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa umorzyć postępowanie (m.in. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 5 lipca 1999r., OPS 16/98) – stanowi w myśl art. 156 § 1 pkt 2 Kpa rażące naruszenie prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej "Ppsa") Sąd uwzględniając skargę na postanowienie, stwierdza nieważność postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M.W. nosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego, a to art. 62 ust. 3. w zw. z ust. 1. ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) poprzez błędną wykładnię tych przepisów i przyjęcie, że przepisy te zawężają krąg stron postępowania w sprawie tylko do właściciela i zarządcy obiektu budowlanego. 2. mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 28 i art. 156 §1 pkt 2 Kpa poprzez przyjęcie, że skarżąca nie jest stroną postępowania administracyjnego - budowlanego i stwierdzenie nieważności postanowienia organu II instancji oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w związku z art. 10, 61 § 4 i art. 7 i 77 Kpa przez nieuwzględnienie skargi mimo istnienia ku temu podstaw, wobec uniemożliwienia czynnego udziału skarżącej w postępowaniu administracyjnym oraz braków w zakresie wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w związku z art. 79 § 1 i Kpa przez nieuwzględnienie skargi mimo istotnej wady postępowania poprzedzającego jego wydanie polegającego na niepowiadomieniu strony o czynności dowodowej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że jej zdaniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób nieuprawniony zawęził krąg osób, które mogą być stroną w postępowaniu administracyjnym - budowlanym, bazując na wykładni art. 62. ust. 3. w zw. z ust. 1 Prawa budowlanego. Co prawda art. 61. ust. 1 Prawa budowlanego mówi, że "Obiekty budowlane powinny być w czasie ich użytkowania poddawane przez właściciela lub zarządcę kontroli" tym niemniej, nie wyklucza to innych podmiotów, poza dwoma tam wymienionymi, z udziału w postępowaniu administracyjnym - budowlanym w charakterze stron. Również analiza ust. 3. ww. przepisu, który odwołuje się do ust. 1 nie prowadzi do odczytania z jego treści wykluczenia udziału w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym - budowlanym podmiotów innych niż właściciel lub zarządca. Sąd nie uzasadnił jednak dlaczego wykładania ww. przepisów prowadzi do wykluczenia skarżącej z kręgu podmiotów uprawnionych do bycia stroną w postępowaniu administracyjnym - budowlanym. W szczególności nie można za takową uznać wywodów o braku posiadania tytułu rzeczowego do przedmiotowej nieruchomości, bo to w samo w sobie nie przesądza o braku legitymacji w postępowaniu. Zdaniem skarżącej, konstrukcja art. 62 Prawa budowlanego, nie zawiera zamkniętego katalogu podmiotów, które posiadają legitymację w postępowaniu administracyjnym - budowlanym. Brak w tym przepisie takich określeń jak: "tylko", "jedynie", "wyłącznie", które mogłyby świadczyć o zamiarze Ustawodawcy w ograniczeniu stron do konkretnych podmiotów. Brak takiego zawężenia prowadzi do konstatacji, że krąg podmiotów uprawnionych do bycia stroną w postępowaniu, trzeba ustalać w oparciu o ogólne przepisy postępowania administracyjnego, w tym w szczególności o art. 28 Kpa. Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego skarżąca wskazała, że Sąd rozpatrując przedmiotową sprawę, nie wziął pod uwagę przepisów postępowania administracyjnego lub co najmniej je źle zinterpretował na gruncie niniejszego stanu faktycznego, a tym samym naruszył art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. w związku z powołanymi powyżej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 28 kpa stwierdza, że "Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek." W niniejszej sprawie, zdaniem skarżącej, ma ona interes prawy w sprawie, bowiem choćby jako posiadacz przedmiotowej nieruchomości jest zainteresowana w rozstrzygnięciu. Ponadto, gdy zapadnie rozstrzygnięcie co do kontroli przedmiotowej nieruchomości na podstawie art. 62. ust. 3. Prawa budowlanego skarżąca będzie obowiązana wydać lokal celem wykonania ww. kontroli, tym samym rozstrzygnięcie ma wpływ na obowiązki skarżącej i dotyczy jej prawa, choćby było to tylko prawa posiadania. Zatem stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia nie odpowiada art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Konsekwencją powyższego, tzn. nie uznania skarżącej jako strony postępowania administracyjnego - budowlanego, jest również naruszenie jej prawa do czynnego udziału w ww. postępowaniu, czyli naruszenie art. 10 Kpa. Organ administracyjny I instancji nie poinformował skarżącej o wszczęciu postępowania, tym samym pozbawił ją uprawnienia, które przyznaje jej art. 10 Kpa. Zdaniem skarżącej WSA, winien był na zasadzie art. 3 § 1 i art. 145. § 1. pkt 1. lit. c Ppsa uchylić skarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, gdy ujawni się "inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy", a takim naruszeniem przepisów postępowania było niewątpliwie pominięcie skarżącej i uniemożliwienie jej czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym (art. 10 Kpa ). Nie można przy tym uznać za zawiadomienie o toczącym się postępowaniu doręczenia orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Ponadto WSA winien uwzględnić argumentację skarżącej odnoszącą się do naruszenia w toku postępowania administracyjnego art. 7 i 77 Kpa przez zaniechanie dokonania dowodowych ustaleń w zakresie stanu technicznego budynku i poprzestaniu w tym zakresie jedynie na przypuszczeniach, jakie stały się następnie podstawą stosowania przepisów prawa materialnego. Dodatkowo WSA pominął zasadną argumentację skarżącej odnoszącą się do naruszenia art. 79 §1 Kpa, polegającego na pominięciu jej udziału w czynności dowodowej przez zaniechanie zawiadomienia jej o oględzinach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej " Ppsa") skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Badając, stosownie do treści art. 183 § 2 Ppsa, zaistnienie którejkolwiek z przesłanek nieważności, w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń, dlatego postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało wyłącznie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu I instancji było postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 22 września 2010r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 25 marca 2008 roku, Nr [...] wydanego na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nakazujące właścicielowi nieruchomości przedstawienie ekspertyzy technicznej, budynku mieszkalnego położonego przy ul. T. [...] w Z.. Dlatego zgodzić się należy z Sądem I instancji, że podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ocena, czy przepisy materialnoprawne pozwalają na uznanie M. W. za stronę postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 Kpa. Zgodnie z art. 28 Kpa stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Wymaga zatem ustalenia, czy omawiane postępowanie administracyjne dotyczyło interesu prawnego lub obowiązku skarżącej. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny jest kategorią prawa materialnego. Interes prawny podmiotu do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym wywodzi się z bezpośredniego wpływu tego postępowania na sferę prawną tego podmiotu, który to wpływ wynikać musi z prawa materialnego. Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się więc do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (np. decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (szerzej M. Bogusz: Zaskarżanie decyzji administracyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 1997, s. 22, a także T. Woś: Postępowanie sądowo - administracyjne, Warszawa 1996, s. 105 i nast., wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., OSK 883/10, LEX nr 990299). Interes prawny jest kategorią prawa materialnego dlatego oceniając interes prawny skarżącej do uczestnictwa w postępowaniu dotyczącym nakazania właścicielowi nieruchomości przedstawienie ekspertyzy technicznej należy brać pod uwagę przepisy prawa materialnego normujące to zagadnienie. W tym miejscu wskazać należy, iż podstawę materialnoprawną nałożenia na współwłaściciela budynku obowiązku przedstawienie ekspertyzy technicznej stanowił art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ - w razie stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego lub jego części, mogącego spowodować zagrożenie: życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska - nakazuje przeprowadzenie kontroli, o której mowa w ust. 1, a także może żądać przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego obiektu lub jego części. Analiza powyższego przepisu wskazuje, że przepis ten jest normatywnie niezupełny. Wskazuje bowiem w jakich okolicznościach nakłada się określony w tym przepisie obowiązek, nie wskazując kto jest adresatem tego obowiązku. Dlatego adresata tej normy należy ustalić odwołując się do innych przepisów prawa budowlanego. Podnieść należy, że art. 62 umieszczony jest w Rozdziale 6 Prawa budowlanego zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych". W pierwszym przepisie tego rozdziału (art. 61 pkt 1) wyrażona została zasada, w myśl której właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy (przepis ten stanowi, że obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7 tego artykułu. Właściciel lub zarządca obiektu budowlanego obowiązany jest także zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych oddziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska (art. 61 pkt 2 ). Uznać więc należy, jak słusznie także przyjął Sąd I instancji, iż skoro ustawodawca wyraził ogólną zasadę, w myśl której odpowiedzialność za użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem spoczywa na właścicielu lub zarządcy obiektu, to przez analogię prawną również na tych podmiotach ciąży obowiązek przedstawienia na podstawie art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego ekspertyzy stanu technicznego obiektu lub jego części, w określonym terminie, w razie stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego lub jego części, mogącego spowodować zagrożenie: życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska. Jak wynika z akt administracyjnych i jak prawidłowo ustalił Sąd I instancji, M.W. nie jest ani właścicielką, ani też zarządcą obiektu budowlanego, położonego przy ul. T. [...] w Z.. Wynika to zarówno z odpisu księgi wieczystej nr [...]dla działki nr [...] obr. [...] w Z. jak i wyroku Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 17 marca 2008r., sygn. akt IC 792/06. Dlatego za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 62 ust. 3. w zw. ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W tym miejscu wskazać należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie akceptuje, że stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 Kpa, następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa (por. uchwałę Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 5 lipca 1999r., OPS 16/98, ONSA 1999, nr 4, poz. 119, wyrok NSA z dnia 5 lipca 2006r, II OSK 942/05, Lex 244395). Prawidłowo zatem Sąd I instancji stwierdził, że przyznanie przez organ II instancji przymiotu strony M.W. i rozpoznanie jej zażalenia – który winien był na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa umorzyć postępowanie (m.in. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 5 lipca 1999 r., OPS 16/98) – stanowi w myśl art. 156 § 1 pkt 2 Kpa rażące naruszenie prawa. W konsekwencji niezasadne są zarzuty skarżącej kasacyjnie podniesione na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2 Ppsa. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, orzekł jak w sentencji.