II SA/Rz 1112/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie WSA Maciej Kobak /spr./ AWSA Karina Gniewek-Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. P. i B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących J. P. i B. P. solidarnie kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi J.P i B.P. (dalej w skrócie: skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej w skrócie: SKO / organ odwoławczy) z (...) lipca 2020 r. nr (...) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta (dalej w skrócie: Prezydent Miasta/ organ I instancji) z (...) kwietnia 2020 r. nr (...) ustalającej na wniosek Firmy A (dalej w skrócie: wnioskodawca) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych na działce nr (...), (...) i (...) obr. [...] (Al. [...] w [...]). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta opisaną na wstępie decyzją z dnia (...) kwietnia 2020 r. ustalił warunki zabudowy na rzecz wnioskodawcy dla inwestycji polegającej na budowie ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych. Skarżący w odwołaniu od decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta wskazali na nieprawidłowości polegające na przyjęciu zbyt małego współczynnika ilości miejsc parkingowych. Co przy dodatkowym uwzględnieniu niskiego współczynnika powierzchni biologicznie czynnej poddaje w wątpliwość bez obciążeniowe wkomponowanie planowanej inwestycji w miejscu jej lokalizacji. Skarżący wskazali także na błąd analizy w postaci przyjęcia w pkt 1 że inwestycja polega na budowie 7 budynków, a nie zgodnie z wnioskiem inwestora 8. Samorządowe Kolegium Odwoławcze opisaną na wstępie decyzją z dnia (...) lipca 2020 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Odpowiadając na wniesione zarzuty stwierdzono, że każda inwestycja będzie oddziaływała na inne, generując wzrost ruchu, hałasu itp. Wyjaśniono, że z analizy mają wynikać warunki zapewniające utrzymanie ładu przestrzennego, stąd powierzono przygotowanie projektu decyzji o warunkach zabudowy osobie posiadającej odpowiednie kwalifikacje, tj. mgr inż. arch. E.K.nr [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy jest związany wskazanym przez wnioskodawcę zakresem planowanej inwestycji oraz w przypadku kiedy inwestycja jest możliwa do zrealizowania w granicach przez niego planowanych, organ nie może odmówić czy warunkować wydania pozytywnej decyzji od spełniania dodatkowych warunków. Wskazano, że prawidłowo ustalono obszar analizowany. SKO podkreśliło, że warunki ustalone w decyzji znajdują oparcie w ustalonym stanie wynikającym z analizy oraz z przepisów prawa. SKO wskazało, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że średni wskaźnik zabudowy oscyluje w okolicach 0,14, jednak z uwagi na potrzebę ekonomicznego wykorzystania przestrzeni miejskiej oraz zróżnicowanie zabudowy w obszarze analizowanym od 0,05 do 0,33 organ zweryfikował, że taka zabudowa jest możliwa i nie wpłynie ona negatywnie na kształtowanie ładu przestrzennego i pozostaje w harmonii z istniejąca zabudową. Organ odwoławczy wyjaśnił, że skoro z analizy wynika, że dla ładu architektonicznego przyjęcie wskaźnika od 0,05 do 0,33 jest korzystne to jest to ustalenie, które jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. W odniesieniu do zarzutów odwołania, SKO wyjaśniło że organ I instancji w toku postępowania nie dokonywał żądnych obliczeń, z których mogłoby wynikać ustalenie takiego, a nie innego wskaźnika liczb miejsc parkingowych. Dodano, że z przepisów wykonawczych nie wynika sposób ustalenia ilości miejsc postojowych, więc organ dysponując uznaniem ustalił warunek kierując się jedynie ogólną klauzulą o kształtowaniu ładu przestrzennego. W ocenie SKO, nieprawidłowo ustalono liczbę 16 miejsc parkingowych, w tym 8 miejsc dla użytkowników stałych i 8 miejsc dla czasowych, skoro samych użytkowników stałych będzie 16. Podkreślono, że we wniosku wskazano na 16 miejsc parkingowych dla użytkowników stałych i 14 dla użytkowników czasowych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z przepisu § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), wynika że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna zawierać wskazania co do liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych. SKO podkreśliło, że kwestia miejsc parkingowych należy do tzw. uznania administracyjnego, stąd też przyjęto, że ustalone warunki są prawidłowe i korespondują z wnioskiem i przeprowadzoną analizą. W ocenie organu odwoławczego przy wydaniu decyzji, organ I instancji nie naruszył przepisów postępowania, czy też przepisów art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293, dalej w skrócie u.p.z.p.). W ocenie SKO, organ I instancji prawidłowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy i wydał decyzję odpowiadającą prawu. W kwestii hipotetycznych immisji, organ odwoławczy wyjaśnił, że nie mogą być one rozstrzygane na obecnym etapie postępowania. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa oraz wskazali, że jest ona dla nich niezrozumiała. Skarżący podnieśli, że do analizy urbanistycznej wzięto pod uwagę działki o małej i dużej powierzchni i w ten sposób ustalono średni wskaźnik co jest dla nich niezrozumiałe i krzywdzące, bowiem wielkość przedmiotowych działek w stosunku do działek o nr (...) i (...) jest 4-krotnie większa. W ocenie skarżących, analiza urbanistyczna powinna uwzględniać wymogi ładu przestrzennego oraz walory architektoniczne i krajobrazowe, zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w celu dostosowania inwestycji do istniejących standardów na danym terenie oraz reguł zabudowy. Skarżący podnieśli, że planowana inwestycja bez zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc zmusi do parkowania samochodów na urządzonych terenach zielonych, co wpłynie na naruszenie interesów osób trzecich. Obawy skarżący koncentrują się również wokół ustalenia dla planowanej inwestycji – 30% powierzchni biologiczne czynnej, która to powierzchnia zostanie, w ocenie skarżących, zamieniona kolejno na miejsca parkingowe dla mieszkańców, co spowoduje brak możliwości odpoczynku dla nich z uwagi na widok parkujących samochodów. Skarżący wskazali również, że w budynku stanowiącym ich własność prowadzone są usługi medyczne, zatem parkowania pojazdów wzdłuż ich północnej granicy naruszy interes osób trzecich. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd podaje, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 pkt 3 zzs ⁴ ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. 2020 r. poz. 374 ). Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem kwestionowana nią decyzja, podobnie jak i decyzja organu I instancji, naruszają przepisy prawa procesowego regulujące zakres i tryb gromadzenia oraz oceny materiału dowodowego w sprawie – art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. Istotne w sprawie okoliczności nie zostały należycie ustalone, wobec czego wydane w sprawie decyzje są co najmniej przedwczesne. I. Sąd podziela systemowe argumenty organów obu instancji, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy uzależnione jest od uprzedniego, pozytywnego zweryfikowania wymogów ustanowionych treścią art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Powołany przepisy na zasadzie enumeracji pozytywnej wskazuje warunki, jakie musi spełniać planowanie zamierzenie, aby organ mógł wydać dla niego decyzję zgodnie z wnioskiem. Systematyka art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. pozwala założyć, że punktem wyjścia weryfikacji dopuszczalności planowanej inwestycji jest spełnienie przez nią rygorów tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, wyartykułowanej w pkt 1 powołanego przepisu. Stosownie do jego treści wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, "jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu." W pewnym uogólnieniu można zatem przyjąć, że z zasady dobrego sąsiedztwa wynika obowiązek dostosowania nowej zabudowy do cech zabudowy już istniejącej na danym terenie, przy uwzględnieniu kontynuacji funkcji tej zabudowy. Dostosowanie nowej zabudowy dotyczyć ma stanu dotychczasowej zabudowy, wyznaczonego przez zastane w danym miejscu cechy i parametry o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). I. Obszar analizowany W celu sprawdzenia, czy planowanie zamierzenie spełnia wymóg z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Przez front działki należy natomiast rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę - § 2 pkt 5 i § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej w skrócie: "rozporządzenie 2003"). W realiach niniejszej sprawy za front działki przyjęto część działki, oznaczoną na załączniku graficznym do decyzji literami A-B. Jest to pas działki przylegający bezpośrednio do drogi publicznej. Z tych też względów Sąd ustalenie frontu działki ocenia jako prawidłowe. Prawidłowo Sąd ocenia również wyznaczenie obszaru analizowanego. Ponieważ szerokość frontu działki wynosi 57 metrów, zasadnie przyjęto, że promień obszaru analizowanego powinien odpowiadać wartości 171 metrów. II. Funkcja zabudowy Odnosząc się do funkcji urbanistycznej planowanego zamierzenia, a konkretnie jego zgodności z istniejącym sposobem zabudowy i zagospodarowania terenu, Sąd podziela stanowisko organów, że zabudowa jednorodzinna stanowi kontynuację istniejącej a obszarze analizowanym funkcji. Należy natomiast uwzględniać, że o zachowaniu ładu przestrzennego poza urbanistyczną funkcją terenu decyduje również ocena architektonicznych parametrów nowej zabudowy w odniesieniu do parametrów występujących w terenie analizowanym. W tej przestrzeni ustaleń organ powinien ustalić, że planowana zmiana zagospodarowania terenu będzie się adoptować do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego. W tym zakresie ustaleń decyzje organów obu instancji są wadliwe. III. Intensywność zabudowy. Zgodnie z § 5 rozporządzenia 2003 wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy. Ze sporządzonej analizy wynika, że średni wskaźnik tej wielkości w obszarze analizowanym wynosi 14%. Wnioskowany przez inwestora wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 32,6797% (wskazana we wniosku pow. zabudowy to 750,50 m2 natomiast sumaryczna powierzchnia działek objętych wnioskiem to 0,2295 ha) . Jak wynika z analizy parametr powierzchni zabudowy do powierzchni działki kształtuje się w przedziale od 5% do 33%, przy czym spośród kilkudziesięciu działek, wyłącznie jedna działka – (...) osiąga wartość maksymalną 33%. Jest to mała działka zabudowana domem jednorodzinnym, położona na skraju obszaru analizowanego. Zarówno w decyzji, jak i w analizie wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki ustalono w przedziale od minimalnej do maksymalnej wartości występującej w obszarze analizowanym – od 5% do 33%, a zatem z odstępstwem od reguły parametru średniego, który wynosi 14%. Zasadniczo, samo odstępstwo od wyznaczenia omawianego wskaźnika w oparciu o wartość średnią jest dopuszczalne - § 5 ust. 2 rozporządzenia 2003 – jednakże wyłącznie wówczas, gdy "wynika to z analizy". Odstępstwo od parametrów średnich winno być uzasadnione przekonywującymi przesłankami zawartym w analizie urbanistyczno-architektonicznej. Powody i przesłanki odstępstwa od zasady wyznaczania parametrów i wskaźników muszą być precyzyjnie, szczegółowo, rzetelnie i przekonująco uzasadnione przez organy wydające decyzję o warunkach zabudowy, albowiem tylko wtedy będzie możliwa ocena, czy tak określone wskaźniki służą zachowaniu ładu przestrzennego – zob. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. II OSK 61/19. Przedstawione w analizie uzasadnienie odnosi się wyłącznie do "potrzeby ekonomicznego wykorzystania przestrzeni, w szczególności w warunkach miejskich, gdzie ograniczone są zasoby ziemi do zabudowy." Jest to uzasadnienie lakoniczne i nieweryfikowalne. W ten sposób można uargumentować każde odstępstwo od reguły średniego wskaźnika powierzchni zabudowy do powierzchni działki. Z analizy w ogóle nie wynika, co uzasadnia przyjęcie tak szerokiego zakresu przyjętego parametru: od występującego minimum do maksimum. Nie wyjaśniono również szczegółowo, dlaczego przyjęto parametr maksymalny, w sytuacji gdy jest on reprezentowany wyłącznie przez jedną, niewielką działkę zabudowaną jednym domem jednorodzinny, i zalkalizowaną poza bezpośrednim sąsiedztwem planowanej inwestycji. Planowana inwestycja dotyczy budowy ośmiu budynków jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej, a zatem zasadniczo odbiega od sposobu zabudowy działki (...) IV. Szerokość elewacji frontowej Jak wynika z § 6 rozporządzenia 2003 roku szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy. Z treści analizy urbanistycznej wynika, że średnia szerokość elewacji frontowej dla obszaru analizowanego to 12,0 m. Taką też wartość przyjęto w decyzji – z tolerancją +/- 20%. W tym zakresie decyzje organów są prawidłowe. V. Po myśli § 7 rozporządzenia 2003 wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość tę mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Jeżeli przedmiotowa wysokość na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Dopuszczono inny sposób wyznaczenia wysokości, jeżeli wynika to z analizy. Z treści analizy wynika, że urbanista przeanalizował zabudowę znajdującą się na działkach w bezpośrednim sąsiedztwie wnioskowanego terenu (działki nr nr (...), (...), (...), (....), (...) i (...). Ustalił, że wysokość zabudowy na tych działkach tworzy uskok, co uzasadnia wyznaczenie parametru wysokościowego w oparciu o § 7 ust. 3 rozporządzenia 2003. Powołany przepis odnosi się do wartości uśrednionej dla zabudowy w obszarze analizowanym, a nie jak w § 7 ust 1 wyłącznie do działek sąsiednich. Tymczasem w analizie wartość uśrednioną ustalono w oparciu o parametr wysokościowy wyłącznie dla ww. działek sąsiednich, co stanowi naruszenie § 7 ust. 3 Rozporządzenia 2003. Niezależnie od powyższego zwraca uwagę fakt, że parametr wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej ustalono od wartości minimalnej – 3 m. - którą reprezentuje jedynie budynek gospodarczy, do wartości średniej – 8.80m. Uzasadnienia dla takiego rozstrzygnięcia nie podano. W ocenie Sądu brak jest również podsatw dla ustalenia, że kalenica dachu może zostać usytuowana względem granic działek równolegle, prostopadle i skośnie. Zauważyć trzeba, że § 8 rozporządzenia 2003 nakazuje określenie kierunku głównej kalenicy dachu względem frontu działki, a nie "granicy działek". Decyzja w omawianym zakresie jest zatem nieprecyzyjna i nie koresponduje z wymaganiami rozporządzenia 2003. VI. W ocenie Sądu wadliwie jest rozstrzygnięcie w zakresie dotyczącym liczby miejsc parkingowych (postojowych) dla każdego budynku mieszkalnego – 1 miejsce postojowe dla użytkowników stałych i 1 miejsce dla użytkowników tymczasowych. Z art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. stosowanego odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy (art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) wynika, że decyzja ta określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Takim przepisem odrębnym będzie § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem w jego ust. 2 znajduje się odesłanie do decyzji o warunkach zabudowy. Jednak chodzi tu jedynie o określenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu w zakresie komunikacji a nie określenie maksymalnej liczby miejsc parkingowych. Także z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) nie wynika wymóg dla organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy konkretyzowania w tej decyzji liczby miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji. Przepis § 2 pkt 6 wspomnianego rozporządzenia stanowi wyłącznie o sposobie zapisywania ustaleń decyzji między innymi w zakresie wymaganej ilości miejsc parkingowych. Nie wynika z jego treści konieczność dokonywania przez organ ustalający warunki zabudowy analizy, jaka ilość miejsc parkingowych będzie konieczna dla planowanej inwestycji. Tego rodzaju konkretyzacja następuje na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Owszem § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych stwierdza, że liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne, jednak zapis ten nie oznacza, że decyzja taka ma wskazywać konkretną ilość miejsc postojowych dla planowanej inwestycji. Z przepisu tego wynika tylko tyle, że liczba miejsc postojowych i urządzenie parkingu ma odpowiadać wymogom określonym w takiej decyzji. Czyli decyzja ta nie wskazuje liczby miejsc postojowych, ale określa zasady (warunki), według których ma to nastąpić na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego. Takimi zasadami wpływającymi na liczbę miejsc postojowych i urządzenie parkingu będzie np. powierzchnia zabudowy, ilość kondygnacji, ilość lokali mieszkalnych, czy zasady komunikacji dla tej inwestycji. Wymagana ilość miejsc postojowych zależy zatem m.in. od ilości samochodów użytkowników przebywających w budynku stale lub okresowo, która to ilość jest z kolei determinowana takimi cechami budynku, jak liczba lokali mieszkalnych, ich powierzchnia. Te wielkości ustalane są natomiast szczegółowo na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Zatem szczegółowe określenie ilości miejsc postojowych i sposobu ich zorganizowania (rozmieszczenia) przez organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowiłoby niedopuszczalną ingerencję w kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej. Na gruncie niniejszej sprawy ilość miejsc postojowych dla użytkowników stałych określono względem budynku – 1 miejsce postojowe na budynek - nie biorąc pod uwagę, że w każdym budynku wyodrębnia się dwa lokale mieszkalne. Jest to rozwiązanie wadliwe, bo prowadzi w ostateczności do tego, że połowa lokali nie miałaby zapewnionych miejsc postojowych. Z wyłożonych względów, wobec wydania rozstrzygnięcia, które nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym – analizie urbanistycznej – Sąd uchylił decyzję zaskarżoną, oraz decyzję organu I instancji – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 i art. 135 P.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę organy uwzględnią oceny Sądu podane w poszczególnych punktach części zaważającej niniejszego uzasadnienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.